Normalización Lingüística

Un decreto que se contralexisla

Un decreto que se contralexisla

Xabier P. Docampo

XORNAL DE GALICIA 20/03/2010

Imos ver. Os nosos gobernantes e os que os apoian espernexan cando algúns os alcumamos inimigos do galego ou glotocidas que lexislan para acadar a súa desaparición, cando menos, nalgúns ambientes sociais. E farían ben en se ofenderen se isto non fose algo que se pode demostrar sen dificultade. E a iso vou dedicar este espazo. Calquera o poderá entender, e se non é certo o que digo, desafío o señor conselleiro de Educación ou o señor presidente a que demostren o contrario.

Vexamos. Acaba de se facer público o chamado “Decreto para o plurilingüismo”, e no Capítulo III, dise:

“Artigo 4.- Principios. Os principios a partir dos que se elabora este decreto son os seguintes: 1. Garantía da adquisición dunha competencia semellante nas dúas linguas oficiais de Galicia”.

Para iso é para o que se fai o decreto e para o que se establece unha distribución das materias por linguas vehiculares, galego unhas, castelán outras. Pero no mesmo capítulo e no seu artigo 12, inclúen este punto:

“3. En todas as áreas, materias ou módulos, agás nas sinaladas no parágrafo anterior (Lingua castelá e Lingua galega) e nas materias de lingua(s) estranxeira(s), o alumnado poderá utilizar nas manifestacións oral e escrita a lingua oficial da súa preferencia. Non obstante o anterior, procurarase que o alumnado utilice a lingua en que se imparte a área, materia ou módulo.”

O que fai totalmente inútil o uso dunha lingua como vehicular na materia para o fin que se di perseguir, que era o de conseguir que os alumnos e alumnas teñan en galego unha competencia lingüística semellante á do castelán. Haberá unhas materias que se explicarán en galego, pero o alumnado non terá que facer uso oral nin escrito, se non quere, desa lingua (“procurarase” ten ben pouco valor normativo), e mesmo poderá ter os seus libros de texto en castelán. Por tanto, nada fará, nin falar nin ler nin escribir, para chegar a esa competencia. A non ser que a adquira por ciencia infusa. Vemos pois como o mesmo decreto lexisla en contra do que di, porque, se por un lado se poñen medidas para acadar esa competencia, por outro establece os mecanismos persoais para que se poidan incumprir legalmente esas medidas. Ao final o único que practicará o idioma no que se dá a materia será o profesorado, que se supón que xa non lle fai falla.

Sabemos ben que en realidade este decreto está feito para que os fillos e as fillas de certas familias galegófobas, os negacionistas aos que os nosos gobernantes entregaron a súa alma, non teñan nunca contacto coa lingua galega máis aló dun cativo coñecemento da súa gramática e da historia da súa literatura. Os que nos gobernan están presos dun neocentralismo que aborrece calquera diferenza e quere impoñer a uniformidade no Estado español.

Por iso eu afirmo que o señor conselleiro de Educación e, principalmente, o señor presidente da Xunta son dous declarados inimigos da lingua propia de Galicia. Isto non é máis que unha actuación inmoral de engano, de mentira, de proceder falsario. Saben que hai trampa, vémola todos, eles tamén. Saben que non ten sentido facer un decreto para meter dentro a posibilidade de incumprilo. Saben que os tribunais deixaron ben clara a improcedencia de reclamar para os alumnos a liberdade de usar nas aulas de forma oral e escrita a lingua da súa preferencia. 

Coñecen perfectamente a sentenza 1084/2007 do TSXG e saben que o seu decreto será recorrido perante os tribunais, pero o seu cinismo chega a tal punto que non lles importa, só queren gañar tempo en facer dano ao galego, que eles identifican como o seu inimigo. Cando teñan que retirar ese apartado unha boa parte do dano estará feito. 

Pódese advertir con claridade a malevolencia, no seu sentido etimolóxico –para seguir a moda de advertir en que sentido se usa cada palabra–, desta artimaña pensada co único obxecto de ir corroendo o futuro da nosa lingua. Como deixou escrito alguén, hai uns días, nun foro dos negacionistas, de facer do decreto o principio do final da normalización lingüística.

Podes ler o artigo na edición dixital de Xornal de Galicia premendo

http://www.xornal.com/opinions/2010/03/20/Opinion/decreto-contralexisla/2010032012354600320.html

A Liberdade e a insolencia do poder

A Liberdade e a insolencia do poder

Xabier Vence Deza

 XORNAL DE GALICIA 20/03/2010

Á memoria de Pepín Vidal Beneyto, animador de Rebeldía Crítica. “Ô Liberté, que de crimes on commet en ton nom!” (Oh Liberdade, cantos crimes cometemos no teu nome!), Madame Roland.

A dereita abandeira todo discurso simplista de laissez-faire na súa batalla por esborrallar as conquistas sociais. Botar man dos baixos instintos do individualismo antisocial, baixo a primaria ideoloxía de “cada un fai o que lle dá a gana”, conduce a unha sociedade selvática na que a ausencia de regras que delimiten os dereitos de cada un é o mellor pasaporte para o exercicio do poder sen condicións por parte dos que teñen algunha posición de poder na sociedade. A liberdade de acción sen regras protectoras dos máis febles conduce ao poder absoluto dos ricos, dos propietarios do capital, do poder político. Serviliza os desposuídos porque, en ausencia de regras, até a máis mínima necesidade ou aspiración ha pasar polo filtro de quen detente o poder e a capacidade para exercelo de xeito arbitrario.

A inversión perversa do significado das grandes palabras como “Liberdade” é clave nesa persistente batalla de adoutrinamento ideolóxico:” Liberdade” para despedir; “Liberdade” para escoller idioma (o español claro!); “Liberdade” para escoller colexio (para os que teñen posibles!); “Liberdade” para especular onde se queira e construír como se queira; “Liberdade” para apropiarse dos bens públicos e da natureza...

Coa técnica da inversión dos conceptos e dos valores –que só o poder e o control dos medios de adoutrinamento de masas permiten– converten en “imposicións” as conquistas sociais e as regras que limitan o exercicio libre do poder por parte dos poderosos. Non é precisa moita retranca para ver o pouco que separa as súas proclamas e o auténtico delirio:

Os contratos indefinidos son unha imposición sindical e legal que converte en ríxido o mercado de traballo. A regulación da xornada laboral é unha imposición sindical e legal que limita a xestión da man de obra e os horarios de atención aos clientes. Os sindicatos impoñen aos traballadores condicións que estes deixarían libremente en mans dos empresarios. As normas medioambientais impoñen limitacións á libre iniciativa dos empresarios.

Os nacionalistas galegos están empeñados en impoñer aos galegos os seus sinais de identidade históricos. Os nacionalistas galegos queren impoñer a necesidade de aprender o idioma galego negando o sacrosanto dereito á libre iñorancia. Os nacionalistas queren que as normas legais impoñan o respecto aos dereitos dos galego-falantes. Porén, non existe imposición do español por parte do Estado español, este tan só garante a nosa liberdade de aprender e usar o idioma que de xeito natural e espontáneo todo o mundo mundial desexaría usar. Os nacionalistas galegos están empeñados en impoñer o idioma galego nos medios de comunicación cando todo o mundo sabe que foron os galegos os que decidiron libremente que todas canles de televisión públicas e privadas madrileñas, todas as radios públicas e privadas madrileñas, todas as cabeceiras de xornais e revistas madrileñas, etc., se produzan e difundan por toda Galiza en español; tamén os galegos decidiron que todos os xornais editados en Galiza naceran e medraran ao longo de décadas en que os galegos decidiran que o seu idioma estivese prohibido. E á cabeza deles Castelao, que adicou o seu Alba de Gloria a España e o español, como Feijóo sabe.

Podes ler o artigo na edición dixital do Xornal de Galicia premendo

http://www.xornal.com/opinions/2010/03/20/Opinion/liberdade-insolencia-do-poder/2010032000295300602.html

Rexeito dos directores de colexios ao decreto do galego

Rexeito dos directores de colexios ao decreto do galego

VOZ DE GALICIA 20/3/2010

A Federación de Asociacións de Directivos do Ensino Público de Galicia sumouse ao rexeitamento ao anteproxecto do decreto do galego. Os directores dos centros públicos non estaban de acordo co primeiro borrador que se deu a coñecer en decembro, e o texto presentado a semana pasada cultivou practicamente as mesmas críticas.

Os responsables de colexios e institutos recordan que as bases do currículo educativo debe decidilas a Administración e non os centros. Recordan ademais que a lingua usada no ensino non teñen que impola nin os pais nin os alumnos, e que a representación das familias nos colexios «está perfectamente definida na lexislación actual, e non significa falla de democracia ou participación na vida escolar».

Finalmente, os directores confían en que a Administración teña en conta a súa opinión, «feito que ata ou momento non aconteceu», e en que se retire o anteproxecto por atentar contra a autoridade do profesor e deixar aos equipos directivos «abandonados á súa sorte».

Podes ler a artigo na edición dixital da Voz premendo

http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2010/03/20/0003_8367665.htm?idioma=galego

Carta aberta a don Anxo Lorenzo, artigo de Xabier P. Docampo publicado en VIEIROS

Carta aberta a don Anxo Lorenzo

Xabier P. Docampo 
VIEIROS 15/03/2010

(Cómplice necesario da afrenta que se lle vai facer á lingua galega)

Sr. Lorenzo: Acabo de ler as súas desafortunadas declaracións en Faro de Vigo e La Opinión. Por certo, constato que ou fai estas declaracións á prensa en castelán ou non é capaz de esixir, como cómpre tendo en conta o seu cargo, que sexan publicadas en galego; se cadra, ten que facer méritos para lle demostrar  a ben sabemos quen, que xa é un bo converso. Logo de lelas, debo dicirlle que vostede mente; ou sexa, di algo que sabe que non é certo co ánimo de enganar aos galegos e ás galegas. E antes de continuar, voulle demostrar que isto é así.

Di vostede que “El problema es que no existe cobertura legal para obligar a nadie a hablar o escribir en gallego. Esto ya lo advirtió el Consello Consultivo en 2007”. Vostede coñece, é imposíbel que o ignore, que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, na súa sentenza 1084/2007, rexeita o ditame do Consello Consultivo de Galicia e declara que é perfectamente legal que “Nas áreas, materias ou módulos impartidos en lingua galega, o alumnado utilizará, con carácter xeral, o galego nas manifestacións oral e escrita.” Por non falar das numerosas ocasións en que o Tribunal Constitucional avalou a pertinencia desta utilización nas aulas, como vía para a súa aprendizaxe.

Dicir o contrario é mentir e, por aquilo de que quen fai un cesto fai un cento se lle dan varas e tempo, dedúcese que dun mentireiro pouco máis podemos agardar que mentiras.

Di vostede “La ley no permite obligar a hablar gallego”. Pode, daquela, a lei obrigar a aprendelo nas clases de galego? Pode obrigar a lei a aprender a táboa de multiplicar? O que se aprende e usa na escola ten que estar explicitamente escrito na Constitución? Se a competencia nunha lingua só se adquire utilizándoa, como a han adquirir logo? Acaso por ciencia infusa? Son vostedes un fato de mentireiros e uns trapalleiros. Entregaron a súa alma ás minorías negacionistas cunha obscenidade escandalosa.

O seu decreto está envolto na mentira, na falsidade dos datos e das expectativas. Está feito sabendo que os alumnos e alumnas de familias castelán falantes nunca acadarán unha competencia mínima en galego. Está, pensado desde os privilexios de clase, feito para satisfacer os desexos antigalegos dun sector dos pais do alumnado do ensino privado (o de concertado non é máis que un uso indebido de medios públicos, mentres obriguen por vía de achegas “voluntarias” a pagar unha cantidade mensual complementaria).

Sr. Lorenzo, vostede, ao se facer reo voluntario da política etnocida do Sr. Feijoo, saberá canto lle pagou a pena botar pola xurreira abaixo unha carreira profesional merecente de todo respecto. Agora só fica para vostede a indignidade de ser, en complicidade con Falange Española de las JONS (vostede escribiu este decreto ao ditado do que eles demandaron en Compostela en febreiro de 2009), quen pasará a historia como a persoa que defendeu o maior ataque legal contra a lingua propia de Galicia desde Francisco Franco (que tamén era “gallego y de Falange”).  Lamento moito ter que dicilo, pero a súa traizón cóbreo de indignidade. O seu cometido e desexo non foi nunca, agora o entendo, o de estabelecer un marco legal que substituíse ao mesmo decreto 124/2007 que defendeu publicamente; vostede foi encargado de lle dar unha aparencia científica e legal á mentira, o engano, a traizón. Non teño xa que escoller ningún cualificativo para lle aplicar, dedúcense doadamente do seu proceder.

Pero, de todos os xeitos, permítame que lle diga que aínda podería recuperar en boa parte a dignidade perdida (só os que nunca a tiveron non poden recuperala). Dimita. Abandone o barco onde xa só fican ratas. Déixeos sos. Dígalles que vostede non pode amparar semellante barbaridade, que non pode traizoar unha institución que, antes ca vostede, ocuparon outros e, uns máis e outros menos, todos foron facendo cousas, sempre avanzando por pouco que fose. Dígalles que non quere ser lembrado como único responsábel de Política Lingüísitca que fixo retroceder o galego nos seus dereitos. Que o fagan eles se queren, non se suicide socialmente, regrese á comprensión dos seus que, máis tarde ou máis cedo, sempre han entender que foi capaz de ter dignidade á última hora. Destes só pode agardar que o deixen tirado na cuneta (estilo falanxista) cando pensen que xa non lles serve. É difícil, pero mentres non estea o decreto no DOG sempre estará a tempo de merecer o respecto dos galegos e das galegas de hoxe e de mañá.

Despois xa nunca o poderá ter. Máis tarde ou máis cedo o seu decreto tamén será derrogado, cambiase por outro e deste só ficará a ignominia.

En calquera caso, non siga a mentir, que nin vostede nin eu nacemos onte.

Podes ler o artigo en VIEIROS premendo

 http://www.vieiros.com/columnas/opinion/1144/carta-aberta-a-don-anxo-lorenzo

LIBRO RECOMENDADO

   O libro recomendado para o mes de xuño é "A esmorga" de Eduardo Blanco Amor

LIBRO RECOMENDADO

 

O libro recomendado para o mes de maio é "Os Eidos" de Uxío Novoneyra.

 

"Vai polo monte o camiño

outeando como un louco

polos caborcos do val

i as poxas do taramouco.

 

Cruza solo a serra toda

sin levar outra compaña

que a gran presencia do ceo

sobre o silencio da braña.

 

Eu no sein pra onde vai

méntral'o quedo mirando.

Sólo sein que eilí se compre

o soño que estoun soñando..."

LIBRO RECOMENDADO

 

O libro que recomendamos para o mes de abril é "Ás de bolboreta" de Rosa Aneiros. Foi Premio Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil 2009. Nel cóntase a historia de diferentes personaxes, Manuel, Lola e Eusebio, Aysel, a señora Filomena, Ana e tantos máis que coinciden cada mañá na cafetería de Patricia.

"- Avó, e ti onde dormes?

- Onde todos os avós.

- No cemiterio?... Debe ir frío aló.

- No cemiterio. Claro.

-Onda a avoa.

- Non, ela non. Ela está no ceo.

- Con Duque?

- Que Duque?

- Duque, o astronauta. Sae na televisión e anda polo espazo cun escafandro.

- Supoño. E onde anda o tal Duque hai estrelas?

- Claro.

- Pois nunha delas está a avoa."

LIBRO RECOMENDADO

 

O libro recomendado para este mes de marzo é "Millo verde" de Xosé Fernández Ferreiro. unha historia descarnada que acontece nun  instituto de Vilagrande do Sur. 

"Cando aquela mañá o profesor Xosé Mauel Ortiz Cancela levaba aproximadamente media hora dando a súa clase de lingua galega ós alumnos de Cou no instituto Concepción Arenal de Vilagrande do Sur, entrou na aula un bedel quen, logo de pedir o correspondente permiso, se acercou ao ensinante para lle dicir, en voz baixa, que nas porta do edificio había dous policias que preguntaban por el. "Queren falar con vostede", advertiu o home. O rostro do profesor mudou de cor e de actitude, mais tratou, o mellor que puido, de amosarse sereno ante os alumnos...."

 

 

LIBRO RECOMENDADO

 

 O libro recomendado para o mes de febreiro é "A fiestra valdeira" de Rafael Dieste. Editado en 1927, é un clásico do noso teatro. Nesta comedia de remate ledo, veremos como se ensarilla a vida de Don Miguel, xunto coa súa dona, a señora Balbina e a súa filla, Adelaida, na vila mariñeira de Rianxo.

"Na casa de don Miguel, vello de boa planta que foi mariñeiro na sua mocedade e fixo despois fortuna no Brasil. A sua indumentaria -traxe azul, botinas longas e esguías, camisa ocre de punto con corbata do mesmo tecido, e boina que até na casa leva posta- recorda, o mesmo que as suas estreitas patillas wagnerianas, a moda mariñeira do seu tempo. Non lonxe dunha grande fiestra por onde se ve a ribeira, as lanchas coas velas ou as redes postas a secar, o peirán vello e os montes abuados por unha brétema levián -galope azul da outra banda do mar-, palica don Miguel co Señor Baldomero, antergo e sabio mariñeiro que hai moitos anos foi coíl á escola. Os dous sentados en cadeiras cómodas -pero non preguiceiras- que deixan ceibe o corpo de és a cabaza, según convén aos seus lanzales movimentos espresivos, de pausada amplitude ou con enérxicos repentes, a estilo mariñeiro..."

LIBRO RECOMENDADO

 

 

 O libro recomendado para o mes de xaneiro é "No ventre do silencio" de X.L. Méndez Ferrín. Novela ambientada na Compostela dos anos cincuenta na que o autor reconstrúe a memoria dunha época dominada polo escurantismo, o cheiro a incenso e o fanatismo político. Parodia e superación do xénero da estudiantina, é tamén unha novela de iniciación, de aprendizaxe nun tempo de silencio.

 

"Aquilo debeu de ocorrer polo tempo no que en Santiago ardían os buzóns de correos; ou sexa, antes de que os da Centuria, comunmente chamados os Centurións, botasen o cantullo no aceite fervendo da churrería e máis ou menos na época en que todo o mundo comentaba o incidente do guateque na de Heloísa Castiñeiras Vaz.

Santiago, daquela, estaba cheo de fendeduras. Nas rúas podían abrirse laños que, en calquera intre, darían en afondar até se converteren en abismos dos cales tranquilamente era capaz de que fumegasen fétidas solfataras tornasoladas. Non todos estaban no segredo, pero os verdadeiramente coñecedores..."

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer