Normalización Lingüística

MÚSICA E LINGUA

Nestes enlaces podes ver unha nova versión do poema Deitado frente ao mar, esta vez feita polo alumnado do IES As Barxas de Moaña

Coma se fixo http://youtu.be/TQd6U1LpnfM

O traballo rematado http://youtu.be/JRMRo8y6sDE

MÚSICA E LINGUA

 Neste enlace podes ver e escoitar a versión que fixeron os alumnos e alumnas do CEIP da Barqueira de Deitado frente ao mar http://youtu.be/9O4mWVUlKaE

MÚSICA E LINGUA

Dios ke te crew (DKTC) é un grupo de hip hop de Ordes formado en 2003. Hoxe en día, forman un grupo de graffiti, breakdance, DJs e rap. Todos estes aspectos do hip hop únense en presentación en directo do grupo, onde e común presenciar pezas de pintura e graffiti no fondo do escenario e bailar breakdance, mentres o grupo musical realiza as súas cancións.


O grupo comezou en 2003 cando a organizacion Festigal contacta cos grupos de rap de 5talegos e Ghamberros, ambos os dous formados en Ordes, e preséntanse como Dios te ke crew. Na parte non musical,unironse os graffiteiros Vandals Crew e Cousas Novas, e os breakers de Compostela Playmovil Kids (os cales xa non forman parte da crew.)


Despois de que 5 Talegos e Ghamberros apareceu en varias recompilacións, en 2004 Ghamberros a súa primeira referencia de titulo homónimo.


A primeira gravación de Deus ke te Crew acreditada foi a curtametraxe incluída na película colectiva Hai que botalos, un recompilatorio de curtametraxes postas en circulación co motivo das eleccións do Parlamento Galego en 2005. Contribuíu coa banda sonora do episodio, titulado "O derradeiro", o elemento titulado "herdeiros da dictadura". En 2006-2007, lanzaron o seu primeiro traballo en formato profesional, un LP titulado Xénese con 16 temas. Autoeditado polo selo do propio grupo DKTC Sons e a editora galega Falcatruada. Distribuído por Discmendi en España e Noruega. Este é o primeiro disco de rap enteiramente en galego na presentación da realidade cultural, social e política con sarcasmo e humor. Influencias de jazz, rock, reggae, hardcore e funk están presentes na base musical desta obra. No deseño do CD,inclúense ilustracións e graffitis de membros do colectivo.


Esta información foi apañada da Wikìpedia.


No enlace podes ver e escoitar a versión que fixo Dios ke te crew de Deitado frente ao mar http://youtu.be/KRfREFi3eqk


A páxina do grupo é www.diosketecrew.com/Em cache - Semelhante

ECOARES DE CELSO EMILIO. Faro de Vigo 12-1-12

Armando Requeixo


Vai alá medio século dende que viran luz por vez primeira os versos de Longa noite de pedra. Digo así e digo inexacto, pois o certo é que aquel emblemático poemario de Celso Emilio Ferreiro levaba no seu interior, como no ventre da balea, moita vida anterior. Ata el chegaran composicións que apareceran antes en Voz y voto (1955) e outras nas revistas Papeles de Son Armadáns e mais Vieiros.


E é que Longa noite de pedra non foi libro concibido unitariamente e si terra fértil aluvión. Sabido é que a idea do poema que dá título ao libro xurdira moitos anos antes, cando, por manifestar nunha tasca a súa antipatía contra o bando nacional, foi encarcerado durante catro días e tres noites nun zulo pétreo do vello mosteiro de San Rosendo, na súa Celanova natal. Corría o ano 37 e aquela vivencia carceraria, que o marcaría a lume, fixo agromar o espírito de Longa noite de pedra, liberando o aire das miasmas.


Vinte e cinco anos máis tarde Celso Emilio erguía as nasas poéticas que fora deitando aquí e acolá para amosar a prata líquida de Longa noite de pedra, unha ardora que ben pronto gañaría a todos, crítica e lectores, xa avisados da valía do escritor por portentos anteriores como O soño sulagado (1955).


Mais, visto dende os ollos dun lector de comezos do XXI, cómpre preguntarse se aquel éxito fulgurante do libro naceu unicamente da excelencia literaria que deitaba, que tamén xaora. E teño para min que boa parte da masiva aceptación daqueles versos lle veu á obra de Celso Emilio pola vía do musical. Non digo eu que Longa noite de pedra non fose sobradamente recoñecida e considerada dende o puramente textual como un fito indiscutible dende a propia hora da súa publicación. Non. O que afirmo é que se chegaron as súas composicións a converterse en verdadeiramente populares foi por arte e graza das versións que delas fixeron cantautores da Nova Canción que ben pronto alentaría. Noutras palabras: que os versos de Celso Emilio esponxaron naquela harmonía guitarresca producindo o mesmo efecto propalador que hoxe provoca a adaptación cinematográfica dun texto narrativo previo.



 E a sombra da Longa noite de pedra foi alongada, pois a escrita sociopoliticamente comprometida e belixerantemente denunciadora do poeta creou escola que se estendeu ata entrados os anos setenta para, mudados os tempos e chegadas as airexas democráticas, ir devagariño pousando lene no Olimpo dos deuses literarios aos que vagamente se volve se as humanas xeiras non o precisan.


E velaí onde quero ancorar esta miña reflexión efemerística de hoxe, na consideración da actualidade e/ou vixencia do legado de Longa noite de pedra para os nosos días, pois, como tentarei explicar telegraficamente, son da opinión de que a súa escrita ha rexurdir e repopularizarse con forza inusitada nos tempos inmediatamente vindeiros. Máis aínda: ese camiño xa se empezou a andar.


¿Por que o Celso Emilio de “Longa noite de pedra”, de “Deitado fronte ao mar” ou o "Monólogo do vello traballador" proxecta unha mensaxe actualísima para os lectores deste novo milenio? Pois porque nunca antes nos últimos trinta anos viviu Galicia unha situación socioinstitucional de tan rabudo autodesprezo, de tan obsceno desmantelamento das estruturas socioidentitarias que foron erguéndose, con infinito esforzo e gañando mil e unha pequenas batallas, ao longo dos tempos democráticos. Eses logros vense agora en claro perigo de desaparición e o lectorado galego, que viviu décadas recentes aprendendo a desaprender a mercenarización da súa lectura, comeza a repregarse nunha sorte de contracción de anana branca da que, con seguranza, acabará por estoupar para a liberación definitiva. Nese vieiro libertario os versos de Celso Emilio seguirán ecoando como ensalmo esconxurador, como biblós votivo no que espellar, para seguir así o exemplo dos que antes de nós foron. Porque, como nos ensinou o poeta, “Erguerémo-la espranza/ sobre ista terra escura/ coma quen ergue un facho/ nunha noite sin lúa”. E os tempos dados veñen duros. E o inverno ha ser longo. Mais o lume que alampexa…


MÚSICA E LINGUA

 No enlace podedes escoitar a Xoán Pardo musicando un poema de Cabanillas e outro de Pondal http://youtu.be/KTYCNuQ_T80

MÚSICA E LINGUA

Nestes enlaces podes escoitar  o Romance História da Língua no que o grupo A Quenlla musica unha obra de Darío Xohán Cabana http://youtu.be/dHYVhYe-osY


O  Romance continúa na seguinte canción http://youtu.be/7POrLjqPR1U


E segue http://youtu.be/DJinbmFDvk4


E non remata http://www.youtube.com/watch?v=DJinbmFDvk4&feature=share&list=PL8431796543323A3C


 

MÚSICA E LINGUA

Saraibas é un grupo musical galego formado no ano 1978, por un grupo de amigos de San Sadurniño que levaban tempo cantando xuntos como afeccionados.


Nos seus inicios as súas actuacións estaban ligadas á súa área xeográfica máis próxima, porén a partir do lanzamento do seu primeiro traballo, no ano 1980, a súa populariade aumentou e comezaron a actuar por toda a Galiza e participar tamén nos seus primeiros concertos no estranxeiro, tanto en Sudamérica como en Europa, compartindo escenario con figuras da música galega e internacional.


Tras a incorporación de Manuel Alonso "Bacalau", o grupo saca o seu segundo traballo Xa non podemos calar, no ano 1981. Desde entón os cambios na formación serán constantes, destacando, entre outras, a colaboración de Carlos Beceiro (do grupo La Musgaña), a breve incorporación de Juanjo Porta Vizoso (Malincorne, Gwendal) para o disco Cancións para un ano, o paso de Óscar Fernández Sanjurjo, que despois formaría Os Cempés, e o paso de Paco Román, presente no disco Careca.


O último traballo do grupo é Cantamos para poder voar, de 1999. A súa formación actual está composta por Amparo Calvo (gaita, percusión e voz), Xela Barro (voz), Avelino Cinza (frautas, percusión e voz), Miguel A. Sanjurjo (percusión e voz), Martín Sanjurjo (guitarra, mandolina, violín e voz), Juanjo Porta (guitarras), Sergio Vázquez (baixo) e Francisco Rodríguez (percusión e acordeón).


O estilo desenvolto por Saraibas sempre estivo relacionado cunha clara vocación folk porén, o contido das súas letras e o momento político no que xurdiu póñeno tamén en relación coa canción de autor e a canción de intervención política. Ese medio camiño é similar ao que practicaron outros grupos contemporáneos como Fuxan os ventos. Conforme a situación política se asentaba, o grupo tendeu máis cara a súa raíz folk, tomando moitas das súas cancións de temas populares. A pesar disto, Saraibas sempre manifestou o seu compromiso coa lingua e a cultura galegas, dende a fidelidade á lingua até o apoio de iniciativas autóctonas. Bo exemplo disto foi o momento no que rexeitaron un contrato discográfico coa internacional Philips para fichar pola discográfica galega Ruada. O grupo tamén promoveu a iniciativa Cantareliña, un certame musical celebrado entre 1983 e 1991 na que participaban nenos de distintos centros escolares, e que tiña como obxectivo a promoción e a normalización da lingua galega e da música popular.


Discografía:


Unha terra, un pobo, unha fala (1980).


Xa non podemos calar (1981).


Careca (1986).


Camiño longo (1991).


Cancións para un ano (1996).


Cantamos para poder voar (1999).


 Neste enlace podes escoitar a súa canción Os aproveitados da fala  http://youtu.be/M04wdUcaBZc

MÚSICA E LINGUA

No enlace podes escoitar a canción Galego na escola de Cristina Fernández


http://youtu.be/FqOzKGR8g1c

MÚSICA E LINGUA

Eles fan música de raiz dende un punto de vista actual, sen complexos nin ataduras, tendo sempre claro as súas orixes pero mirando cara adiante en todo momento. Claro reflexo son os seus traballos discográficos, nos que se observa unha constante evolución musical, coa que acadaron un son propio e característico. Dende aquel primeiro “Quempallou”, e a música tradicional como base, pasando por “Estremonías” e a forza da palabra, chegando a “Polo Aire”, cunha importante madurez musical, composicións propias e coidados arranxos.


Agora presentan o seu novo e agardado traballo discográfico “Vellas Novas”, que cunha estética baseada no mundo do xornalismo, contén composicións propias e tradicionais ao máis xenuino estilo de Quempallou. “Vellas Novas” é un traballo cargado de matices sonoros e cunha gran dose de influencias musicais, que chegan dende a experiencia dun grupo que leva máis de doce anos en escena. Como é habitual en Quempallou, o disco asenta unha fonda raíz na tradición musical galega, a partir da cal, constrúe arranxos, adapta letras e crea novas composicións. Así conseguen unha sonoridade característica, apoiada nas percusións tradicionais, o acordeón e as cordas, sobre o que camiñan frautas, gaitas, e sobre todo a voz.


Gozade pois coa fresca proposta de Quempallou e deixádevos levar pola forza da súa música e da súa palabra. Ide gustosamente a canda eles...


Compoñentes:Roi Maceda: Acordeón. Guillerme Ignacio: Gaitas, frautas, voz. Isaac Millán: Bouzouki, Guitarra acústica. Roi Adrio: Tamboril, percusións. Xosé Maceda: Bombo, percusións. Alfonso Agulla “Eski”: Son ao vivo.


Discografía


Quempallou – Quempallou. 2002 Zouma Records. ZRCDO021.


Quempallou – Estremonías. 2004 Zouma Records. ZRCDO038.


Quempallou – Polo Aire. 2007 Zouma Records. ZRCDO050.


Quempallou – Once Anos Mallando. 2010 Zouma Records. ZRCDO064.


Quempallou – Vellas Novas. 2012 Zouma Records. ZRCDO069.


 


www.quempallou.com é a súa páxina. Dela sacamos a información.


Premendo no enlace podes ver o vídeo da canción Coa lingua de fóra  http://youtu.be/AIuv7ABjOcI

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer