Skip to Content

Sexto de primaria

O Gato

                                     O GATO

 

Eu, fai 2 meses e medio tiven cinco gatiños preciosos. A súa nai Lucy dáballes de mamar todo o dí. Rufi é o irmán de Lucy, morreu fai catro meses, por culpa do novio de Lucy, (O gato malo).Chamámoslle así porque foi o culpable de que Rufi morrera, porque estaban pelexando os dous, o gato malo empuxou a Rufi e Rufi quedou cego. Ao cabo de dúas semanas morreu.

Os gatiños son: Naranjito, Negrito, Nemo, Blanquita e Mini-Rufi. Naranjito foi para casa de Sandra, deume pena pero Sandra quedou moi contenta, Nemo vive en Ourense cuns amigos dos meus pais e da miña avoa, Mini-Rufi e Negrito quedaron en casa con Lucy e Blanquita foi para a casa da miña avoa en Portugal  durante un mes, despois volveu para casa.

                                            FIN

A águia real

Din as lendas, que un dia, no ano 1950, específicamente o 21 de Septembro, nunha casa, que xustamente era a casa dos meus avós, e bisavós, foi escoitado un pequeno berriño. Viña da cheminea. Era un polo de águia real, tiña unha pata astillada e unha á rota.

 

Meu avó, con 11 anos, colleuna, e tívoa con el. Ensinoulle a voar, a cazar, a todo, sempre estaba con ela, tanto cariño tiñan un polo outro que o animal aniñou nun carballo situado na leira de enfrente da casa.

 

Anos despois ao meu pai pasoulle o mesmo, encontrou unha aguia, criouna, e tívoa tamén con el. A águia, resulta que era filla do individuo que criara o méu meu avó, agora creo que me toca  a min ter unha porque xa teño os 11 anos.

MÁQUINAS

O alumnado de "Sexto A" estivo traballando estas últimas semanas na elaboración de maquetas de diferentes tipos de máquinas. Como queira que non houbo tempo nin espazos para amosarvos o seu traballo, deixámosvos unha galería a xeito de exposición virtual.

Ver a exposición

ACAMPADA DO ALUMNADO DE SEXTO

Xa temos as fotos da acampada na galería do cole.

Podes acceder dende aquí

acampada

"Malala", Premio Nobel da Paz 2014

Con motivo do nomeamento de Malala como Premio Nobel da Paz 2.014 os alumnos e alumnas de 6º C fixemos un traballo que vimos de publicar no noso blogue de aula.

Inclúe unha síntese do traballo, elaborado entre todos e todas, e un vídeo-resumo elaborado por Alba M.

Se che interesa preme na foto de Malala y chat.

AS NOSAS COUSAS

 O MISTERIO DO FAIO

 

Un día, Xosé escoitou un ruído no faio, esperou a ver se non volvía a ocorrer, pero cada pouco repetíase. Él non quería subir, porque nunca fora e estaba todo moi escuro e tiña medo, pero molestáballe ese ruído. Preguntoulle a súa nai se podía ir mirar.

 

- Estou moi ocupada e eu non escoito nada.- dixo ella.

 

- Vou a ser valente e non un medoso.- pensou.

 

Colleu a lanterna e foi mirar. Foi mirando e ao mismo tempo temblaba dos pés á cabeza. Observou e observou, pero nada. Baixou, estívolle axudano a súa nai, facendo os deberes, etc... e esqueceuse do ruído.

 

Cando subíu volveuno escoitar. Foi ver, esta vez con máis valentía, cada vez estaba máis próximo, pero entón chamouno súa nai para xantar. Xosé cada vez ía tendo menos medo e máis curiosidade.

Ao acabar de xantar foi dormir a sesta, coma sempre, e o ruído non lle deixaba durmir.

 

- Xa está ben. Vou ir descubrir que é ese ruído- pensou.

 

Alá foi, volveu a mirar e veu unha sombra que se movía moito, pero de súpeto iso que non sabía o que era marchou. Baixou correndo porque se asustou da sombra ese día non volveu a subir.

 

Ao día seguinte ao acabar de almorzar xa foi para alá. Estivo toda a tarde no faio. Escoitou algo e andou amodo  رسائل حب para non facer ruído e de súpeto viu que era Pancho, o seu can, que estaba a remexer nos bonecos de cando el era pequeño. Xosé quedou aliviado de que non fora un corvo ou outro animal que lle dera medo.

 

Andrea Vejo - 6ºB

AS NOSAS COUSAS

CHOVE

 

Toda esta historia sucedeu no autobús cando volvía do traballo á casa. Viña eu, comodamente sentado, mirando a paisaxe pola ventá, pensando nas miñas cousas e na comida quentiña que me esperaba na casa. De súpeto, reparei no cinceiro porque parecía que ía rebentar. Tiven o impulso de abrilo para ver o que tiña dentro. Por unha parte quería mirar e por outra non. Ao final, abrino e vin que alí había dous papeis enrugados no que destacaban unhas letras moi ben feitas. Púxenme a ler e poñía isto: 

“Chove, na rúa só se ven paraugas de todas as cores e zapatos empapados, as pingas caen con forza sobre o chan da Quintana, corren regatos de auga polas pedras das rúas. A corrente da auga arrastra o lixo que a xente deixou e vai deixando. A chuvia vaime levando polas rúas adiante e vaime lavando as bágoas.
Choro, choro desconsoladamente. A xente pasa cos seus paraugas de moitas cores, ve que me vou mollando e non para, eu tampouco non paro.

Non atopo ninguén a quen contarlle a miña pena e sigo andando, lentamente, vou metendo os pés nas pozas. Sigo andando, Forum sen un rumbo claro, levo un saco ao lombo coas miñas pertenzas e os céntimos que me foron deixando, vou buscando soportais abrigados onde descansar un pouco e tocar a frauta.

Qúerolle tocar unha última canción ao meu amigo, ao meu amigo Padín que repousa no saco. O frío, a chuvia e a fame fórono consumindo, foi esmorecendo ata que non puido máis.

Pregunto, a outros coma min, por un anaquiño de terra onde depositar o meu saco, onde enterrar ao meu compañeiro de viaxe, só quero que descanse en paz o meu querido canciño”.

 

 Brath Vázquez Moreiras, 6.º B

Estamos en outono

 

 

 

 

 

 

 

 

Misterio no faiado

MISTERIO NO FAIADO

Estando no faiado a Carlos e a Xacobe sorprendeunos un forte ruído:Plas!Racaplas!Plas! Oíuse de súpeto. Os rapaces non sabían onde meterse,era tal o susto que lle tremían ata zapatos. Pasados uns segundos miráronse e Carlos dixo:

-Oíchelo!

-Como para non oílo-contestoulle o seu irmán

Entre os dous decidiron ir mirar de onde podería saír semellante estrondo. Empezaron pola parte de abaixo. Nada sospeitoso na cociña, no garaxe...nada de nada. Subiron aos cuartos aínda no medo no corpo. Pegadiños, pegadiños un atrás do outro , pero ... nada . Tampouco atoparon o que buscaban. Tiñan toda a casa remexida , buscaran ata debaixo das camas. Xa rendidos sentáronse no corredor , fíxose un silencio. Voltaron a mirarse e...O ruído sentiuse de novo,aínda que non tan forte e máis constante. Enchéronse de forza e foron seguindo o son. Deron ata a porta do faiado,o ruído viña de alí.

-Buff!-dixo Xacobe tremendo outra vez.

-Veña non sexas medicase sobe -contestou Carlos facéndose o valente.

Alá foron os dous , e... unhas caixas con xoguetes vellos estaban tiradas no chan . Alí atoparon parte da súa preocupación, pero...quen tirara esas caixas?Deron un paso máis e alí estaba , con cariña de non facer ningún mal , como se a cousa non fora con ela.

-Missi ! Eras ti ! - Berraron os dous irmáns á vez.

A súa gata estaba a piques de ter gatiños e só buscaba un sitio para poder telos tranquila e quentiña. Carlos e Xacobe quedaron tranquilos e ata se lle escapaba algunha carcaxada recordando o momento.

Damián Noya Tojo

 

Gayin est le site de rencontre gay à nice http://nice.gayin.net: Rencontre gay Nice en chat webcam avec annonces et plan gay

Murais das Letras Galegas 2013

Os nenos e nenas de Sexto_C estivemos traballando esta semana sobre as Letras Galegas, nomeadamente sobre a vida e obra de Roberto Vidal Bolaño.

Fixemos seis equipos, e cada un desenvolveu un mural dixital.

Queremos compartilos con todos vós.

Esperamos que vos gusten.

Están no noso blog de aula, no seguinte enderezo: sonsdaramallosa.blogspot.com.es

Distribuir contido


by Dr. Radut