Escola de Cuvide

AS NOSAS PLANTAS ESTÁN CADA DÍA MÁIS BONITAS

    As plantas do noso xardín, das macetas e xardiñeiras, malia non parar de chover, están cada día máis bonitas, agradecen o respecto do que están sendo obxecto para alegría de todos e de todas.

     Hoxe os nenos fixeron algún comentario ao respecto e fíxenlles crer que seguramente as persoas que fxeran mal o pensaron mellor, leron os seus carteis e ao mellor viron todo o traballo realizado  coas familias, que foi moito,na páxina web do centro, e daríanse conta de que así estaba moito máis bonito todo.

     Hai uns días Anxo, seguindo o exemplo de Xaime, o protagonista dese conto titulado "Xaime e as landras"  personaxe perseverante onde os haxa nas accións que considera positivas encamiñadas á consecución dun mundo máis habitable a pesar das adversidades,  chegou moi cargado con dúas macetas da súa casa para repoñer as que romperan.

     Onte pintáronas el e Raúl e hoxe trouxo un par de plantas, unha begonia e unha alegría , terra e cortiza para o xardín, así que aproveitamos un momentiño no que parou de chover para plantalas e regaron tamén as do porche. As do xardín xa as regan as nubes.

     Como me gusta dar estas boas noticias!.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO VISÍTANOS TODOS OS DÍAS

     Como xa sabedes, estamos no mes das celebracións arredor do LIBRO. Por ese motivo o sábado 19 de abril vai estar na biblioteca de Rianxo, ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO, ese gran poeta que tan ben sabe arrolar e aloumiñar as palabras para que unha tras outra, coma formiguiñas que saben ben o camiño, cheguen aos nosos oídos e aos nosos corazóns redondas, sonoras, emocionantes, facéndonos partícipes da súa propia vibración como poeta ante o que ve, percibe e atesoura para máis tarde regalarnos esa riqueza interior en versos, escaleiriñas do poema.

     Aprendemos sen darnos conta que as palabras teñen un valor que vai máis alá do meramente explicativo porque consguen emocionar.

     Fago o símil dos versos como escaleiriñas do poema porque mo suscitou Carlota e o grupo en xeral coa súa actitude na escoita dun poema unha vez conseguido o silencio que non é doado conseguir no meu grupo, pero sí imprescindible porque... "para sentir a poesía aquí dentro , temos que estar en silencio", e xa saíu un versiño utilizado como recurso en momentos posteriores.

     Cando estaba recitando pequenos "Poemas do sol e a lúa", recollidos en "Trazos, trozos e retrincos", editado pola Xunta e lamentablemente esgotado, unha vez lidas as tres primeiras estrofas introductorias que axudan a crear ese clima de escoita, reciteilles o poema que fala das andoriñas.

Ao rematar, sen dicir nada, atopeime con aqueles olliños de caramelo, iluminados, e as mans suspendidas nun amago de aplauso conxelado, como sen atreverse.

Rompín o xeo :

-Gustouche?

- Sí

-Pois aplaude

-Todos aplaudiron.

Ela, e o grupo en xeral, sentiran que as escaleiriñas remataran e chegaramos ao final do poema. Alomenos esa foi a vibración que eu sentín.

Outro día animeilles a ilustrar un poema como fixeran uns alumnos que eu tivera hai uns anos noutra escola; ilustraran un poema que falaba da lúa e García Teijeiro lles fixera unha adicatoria moi bonita. Aproveitando a ocasión de que vai estar na biblioteca de Rianxo poderían levarllo e de paso coñecer ao autor deses libros que día a día van aparecendo na nosa aula como por arte de maxia e que descubrimos ao chegar : "As catro estacións", "Trazos, trozos e retrincos", "Ventos", "Lueiro de papel", "Cantos rodados", ese libro grandísimo que ten poemas musicados e Cacarabín cacarabán. De todos eles xa temos lido algún poema.

Conscientemente provoqueinos : Mirade, este escritor ten un poema cunhas palabras rarísimas e moi divertidas, queredes escoitalo?

-Síiii

-Pois escoitade :

TRÚA DÚA TRIPE TRAPO

AS ESTACIÓNS 

SONCHE CATRO.

 A gargallada foi unánime nesta, e nas sucesivas estrofas que titulamos "As catro estacións" xa que é o poema introductorio do libro do mesmo nome.

Propúxelles ilustralo e facer un libro con cinco follas unha por cada estrofa.

Para ilustrar a primeira foron dicindo elementos caracterísiticos das catro estacións e propúxelles dividir un folio en catro partes e poñer un pequeno detalle en cada un dos cadrados  alusivo a cada unha das estacións.

Ao día seguinte tocaba ilustrar:

TERA PERA SERA LERA

ESTAMOS

NA PRIMAVERA.

Polo calendario sí pero o tempo real máis ben falaba do inverno así que houbérame gustado ofrecerlles "A primavera" de Vivaldi como motivación pero parecíame descontextualizado así que optei por pechar persianas e ver o vídeo de "Árbores e flores", de Walt Disney.

Paréceme un corto excelente tanto polos aspectos que trata como pola forma de abordalos, que a groso modo, sen entrar en detalles serían :

- o acordar da primavera, o aseo das flores e árbores, a ximnasia.

-o namoramento das árbores

-os celos, a loita, a revancha, a solidaridade

- o castigo, a solución ,a volta á calma e

- A catarse : Aplausos risas e griterío Beeen!

 TAN TARANTÁN TARANTÁN 

VÉN CANTANDO

DON VERÁN.

O verán veu suxerido por dúas imaxes potentes : o sol e o mar; ésta seguramente motivada pola visita que fixemos hai uns días ao "Museo do mar" en Rianxo onde viron barcos e lles falaron de traballos relacionados co mar.

TON TORONTÓN TORONTONO

SOPRA FELIZ

DON OUTONO

A ilustración desta estrofa veu da man da propia estrofa pero tamén da lectura do conto titulado "O señor mago e a folla", un deses libros de sabor doce que nos enchen o corpo de tenrura e a mirada de caramelo.

TERNO CUTERNO TERNÓN

CHEGA ESTE INVERNO

ROUCÓN.

A ilustración veu da man de "Frederick" esa gran creación de Leo Lionni, o ratiño poeta que vai facendo acopio de "extrañas"  provisións para os longos e fríos días  de inverno: os raios do sol, as cores das flores e as palabras coas que armar versos e poemas, provisións que nos conforman como seres creativos e nos sustentan espiritualmente.

Con todo isto e moitas cousas máis pasamos o tempo recitando e ilustrando actividades que imos mesturando con outras.

Aquí podedes ver os traballos resultantes e animo ás familias a achegarse cos nenos e nenas a biblioteca  o sábado así como a mercar eses libros que vos recomendamos deste autor.

 

3º DE INFANTIL

     LIBRO DE RAÚL

                                                                                            

   

  

                                                                                                                                                 

 

      

 LIBRO DE BORJA

         

  

     

              

 

 

LIBRO DE ALBA

PORTADA

    

   

 

2º DE INFANTIL

LIBRO DE CARLOTA

PORTADA

   

  

 

LIBRO DE ANXO

    

 

   

   

 

LIBRO DE PEDRO     

  

 

 

1º DE EDUCACIÓN INFANTIL

LIBRO DE MANUEL

  

   

 

O LIBRO DE JORGE

  

 

L

NOVA AGRESIÓN Á ESCOLA DE CUVIDE

Desolación, rabia, impotencia..., xa non atopo palabras para describir o sentimento que produce o chegar o luns á escola e atoparse con que todo o traballo de plantación que fixemos dentro do proxecto de educación medioambiental "Voz Natura" está esnaquizado por culpa duns desaprensivos; as plantas do xardin levantadas, algunhas rotas;

dúas macetas de barro colgantes e outras dúas das decoradas polos nenos e nenas, rotas

as xardiñeiras envorcadas. Unha veciña xa metera a terra e as plantas de novo nalgunha e mostraba indignación cando me contaba o que acontecera.

as canastas de baloncesto, con pintadas obscenas : "puta", "polla" con ilustracións tan interesantes como un par de penes en erección cos seus respectivos testículos dos que non vou a poñer imaxes, porque esta páxina tamén vai ser visionada polo alumnado, pero sí quero que conste este feito; un barrote dun columbio astillado onde me fixen dano ao comprobar a perigosidade que podía ter de cara aos nenos,

e a pechadura da porta obstruída cunha madeira que meteron dentro co que ao non poder entrar obrigou a determinadas familias a levar aos nenos para casa dado que tiñan que ir traballar para que máis tarde os trouxesen os avós ou avóas : hora e vinte de espera co frío que hoxe facía.

Hai uns días presentamos un escrito de denuncia ante o Concello e a Garda Civil porque baleiraran unhas xardiñeiras diante da porta colocando un preservativo no medio. A raíz dese comunicado - denuncia a concellala correspondente, aproveitando unha visita que fixemos á Biblioteca de Rianxo, púxose en contacto conmigo e comentou que había que facer algo para impedir que estas situacións continuaran. Pero eu non vexo que se faga nada pois chamei á directora para manifestar o meu desexo de que se personara a garda civil na escola. Comentoume que do Concello ían mandar un municipal pero non foi así, ninguén se presentou para tomar nota dos danos que en gran medida non son cuantificables porque como se mide a frustración!

Mentres os nenos e nenas estaban en clase de Inglés, dediqueime a plantar de novo todas as plantas no xardín e nas xardiñeiras.

Só apareceu un operario do Concello para arranxar a pechadura; parece que ao Concello únicamente lle interesa solucionar os problemas meramente funcionais : que o alumnado entre na escola e punto.

"GUIADA DA MAN DUN SOÑO A PRIMAVERA CHEGOU" (Manuel María)

A primeira hora da mañá, ás nove, a furgoneta cargada de plantas, arbustos, terra e cortiza chegou a nosa escola; non dabamos feito en colocar todo no porche para unha vez alí organizar todo o traballo; era moita a efervescencia : querían saber os nomes de tantas ducias de plantas como alí había : petunias, pensamentos, begonias, azaleas, dimorfotecas, margaridas, iberis, xeraneos, rododendros, cinerarias, surfinias, caraveis chineses, xazmíns, taxetes.....

Comezamos por plantar unha petunia, begonia ou pensamento- a elixir-, nas macetas que nos trouxeron os Reis Magos e que tan ben decoradiñas deixamos pintándoas con pincel e pinturiñas desas que secan axiña.

 

 

E entón, menos mal, chegaron dúas nais, unha avóa e unha tía, que axudáronos moito. (Tamén chegou Lorena, esa profe que sabe tanto de ordenadores, con dous señores aos que non puidemos atender porque andambamos moi liados, pero agradecémoslle que viñeran a poñernos o canón, a ver se aprendemos a traballar con el).

 

Logo os nenos e nenas cargaban as carretillas de terra para botar nas xardiñeiras e nas macetas colgantes para que unha vez que tiveran as plantas, decoraran os peitoriles das ventás e a fachada da escola.

Máis tarde pasamos ao deseño do xardín, pero antes rastrillaron; mesmo o feito de ter un braciño roto e escaiolado non foi obstáculo para que Anxo traballara arreo desde as nove ata as dúas cun pequeno descanso para merendar, facer un debuxo do traballo realizado e enviarlle un comentario por internet aos nenos e nenas de Cruceiro polo bonito conto que fixeron titulado "Paco Pacolo". Tamén Pedro e Raúl enviaron un comentario. Non deu tempo a que o escribiran todos os nenos e nenas; farano outro día.

As familias deseñaron o xardín colocando as plantas que os nenos levaban sen sacalas da maceta.

Os nenos miraban moi atentos para ver onde tiñan que sachar para facer os coviños.

 

 

Regaron, sacharon, cargaron carretillas con pedrolos que sacaban ao sachar, algúns incriblemente grandes; carrexaron cortiza, espallárona e contemplaron o bonito que estaba todo.

Anxo dicía : "Quen me dera poñer flores por todo o patio, está tan bonito...."

Dicía Antonio Machado "La primavera ha venido

nadie sabe como ha sido".

Na escola de Cuvide sí sabemos como chegou; chegou con esforzo, tesón, ilusión..., guiada da man dun soño do que non queremos espeertar cun mal pesadelo.

E agora unhas fotiños do grupo, dalgún momento do traballo da representación plástica e dos espacios que hoxe coidamos e seguiremos coidando.

 

 

     

          

XOGO : AI MAMAÍÑA, QUE PISEI A......!

O venres 14, último día de clase antes das vacacións de primavera pareceume interesante organizar un xogo - desde o meu punto de vista- moi rico e divertido que entroncara co que estivemos traballando últimamente : O CORPO, as súas partes, a repercusión do paso do tempo sobre nós : como eramos de bebés, como somos agora?, pesos, medidas,etc.

Se ben este trimestre foi moi curto e prácticamente estivo centrado no Entroido e nas actividades relacionadas con él, algo se traballou o tema do corpo a través dalgunha poesía actuada "A POESÍA DA XIMNASIA", contos : "XAN O DISTRAÍDO" e "AZULÍN, O CADRADO AZUL", audicións musicais acompañadas dos movementos corporais correspondentes como "CHIM PUM", xogos de distensión e sensibilización das distintas partes do corpo como "PÍCAME", todo coas súas correspondentes plasmacións plásticas mediante os debuxos; comentarios das fotos de bebés que traian da casa acompañadas dun pequeno relato escrito por algunhas nais que eu lía e lles facía moita gracia.

O xogo chámase "AI MAMAÍÑA QUE PISEI A (o nome dun neno ou dunha nena)

Exemplo :

"AI MAMAÍÑA, QUE PISEI A ALBIÑA"

- "ONDE? (Di o grupo)

- "NA PERNIÑA"

Previamente reparto follas de xornal e dobradas en forma de rectángulo escriben os seus nomes tumbdos no chan tendo cadansúa tarxeta diante.

Chamo a súa atención de que deben estar escritos en grande e con cores que destaquen porque no xogo que imos facer téñense que ver desde lonxe. Ademáis farán os carteis de xeito artístico.

Ao mesmo tempo que llo digo facemos distintas comprobacións: escribo o meu nome en letras pequenas e llo amoso separándome do grupo para que descubran se é lexible ou non.

Aínda así hai nenos que escriben en amarelo. Aproveito para coller os seus papeis e amosarllas. Danse conta e din que hai que facer as letras en negro e por dentro sí se poden colorar de amarelo porque así si que se ven.

Unha vez que cada quen ten o seu propio deseño , marchamos para a outra aula, espallamos os papeis polo chan e a ritmo de pandeiro, andan, corren e brincan por entre elas ata que a un golpe seco pisan o que teñan máis preto. (Aquí teño que intervir para vencer a inercia de algún neno de colocarse sempre no seu propio nome).

Unha vez postos sobre os papeis diríxome a un neno quen ten que mirar a quen está pisando e dependendo de se é neno ou nena dirá unha ou outra cantadela : ai mamaíña, que pisei a Albiña ! ou Ai papaíño , que pisei a Rauliño !

- Onde? di o grupo

- Na cariña ou

-No ombreiriño, depende.

Trátase de buscar a rima que de xeito xenérico, os nomes de neno rimarían con papaíño e con algunha parte do corpo tamén masculina.

(Borja ese día non veu; sería a excepción xa que sendo neno o seu nome rimaría con mamaíña e tería que buscar unha parte do corpo en feminino ).

Despois de xogar un anaquiño, sentámonos na alfombra e anímolles a enrugar o papel e facer unha pelotiña. Vemos que pesa pouco para poder xogar a un xogo de puntería e invítolles a enrugar o papel metendo dentro un anaco de plastilina desa que xa está toda mesturada de tal xeito que os nomes queden visibles, é dicir, pola parte de fora. Só un dos pequenos non foi capaz de facer o que lles estaba pedindo así que decidín axudarlle.

Unha vez feita a bola eu ía repartindo anacos de celo ancho para que foran cubrindo toda a bola. (Non é fácil para os pequenos, teñen que darse conta de que se non o estiramos ben o celo pégase antes de colocalo na bola; ademáis é difícil ir dándolle a forma. Tiven que facer varias rondas ata que todos e todas tiñan a bola ben envolta en celo. Eran eles os que me ían dicindo se tiña que facer unha ronda máis porque ainda lles quedaba un anaquiño sen cubrir. Examinaban a pelota a conciencia.

Unha vez rematadas anuncieilles que ía pasar un camión a recollelas, no volquete mesturaríanse e terían que identificar cada un a súa. Inmediantamente Raúl que ao momento soubo identificar a dificultade que entrañaría e buscou unha estratexia, pegou un anaquiño pequeno de plastilina por fora para recoñecela e así saír airoso.

Foi interesantísimo observar as estratexias que utilizaban para identificar non só as súas propias senón tamén as dos compañeiros, establecéndose un diálogo cheo de argumentos onde se rebatían e chegaban a acordos a cerca da autoría de cada unha das bolas de tal xeito que conseguiron identificar todas correctamente.

Ao final organizamos un xogo de puntería onde cada un tiraba con nove bolas e algúns ían anotando os puntos obtidos.

É unha actividade divertida e rica mediante a cal trabállanse moitísimos contidos :

  • Aprendizaxe dos nomes das distintas partes do corpo
  • Xogar coas rimas
  • Identificar os nomes
  • Escritura dos nomes
  • Aceptación de que cada un os fai dun xeito persoal
  • Deseño persoal dos carteis.
  • Observación de cores e tamaños
  • Adaptación dos mesmos ao fin que se persigue.
  • Ritmo e movemento
  • Vencer inercias
  • Diálogo e consenso
  • Puntería ; factores que inflúen e a súa coordinación para lograr o fin perseguido :

- posición

- intensidade da forza empregada

- direccionalidade da tirada

- distancia

  • Anotación da partida

- Contar

- Identificación de número e cantidade

Ademáis de todo iso

PASALO MOI BEN !

 

 

OBRADOIRO DE EDUCACIÓN MEDIOAMBIENTAL

O luns 10 de marzo tivemos na escola un obradoiro de Educación Medioambiental impartido por dúas monitoras do Concello : Loli e Eva.

Explicáronos moi ben o significado desas tres palabras que empezan por R e que se as aprendemos ben e facemos o que significan estaremos contribuíndo a coidar a Natureza :

  1. REDUCIR : Se por exemplo temos que comprar auga embotellada, é mellor comprar un envase grande que moitos pequenos; así reduciremos o lixo que tiramos.
  2. REUTILIZAR : En lugar de tirar todos os envases dos iogures ou doutra cousa podemos reutilizalos facendo xoguetes ou obxectos útiles.

Loli e Eva amosáronos un xoieiro, feito cunha caixa de queixos; un peto moi ben decoradiño feito cun

RECICLAR : Todo o que tiramos ao lixo haino que separar para que así, ben clasificado, se poida volver a utilizar transformado en bicicletas, cazadoras para a neve e mesmo obras de arte. (Non hai moito na tele saía unha exposición de artistas que facían composicións e esculturas con material de refugallo).
Loli e Eva amosáronos un xoieiro feito con caixas de queixos; un peto moi ben decoradiño feito cun bote de Cola Cao; un estoxo para os lapis feito con dúas metades de botellíns de auga unidas cunha cremalleira por medio.

Canto podemos aforrar! Que ben o podemos pasar! e canto ben podémoslle facer ao medioambiente!.

Tivemos un problema coa tecnoloxía : ían proxectar un conto co canón pero fallou o ordenador e non puido ser pero contáronos outro valéndose dun pequeno teatriño improvisado na aula, chulísimo, titulado : "MARUXUA E OS CONTEDORES BARRIGÓNS"

Aqueles personaxes eran moi comellóns pero non lles gustaba todo; cada un comía aquilo que lle sentaba ben :

O AMARELO : envases de plástico, latas e briks.

O AZUL : papel e cartón

O VERDE : botellas, frascos e tarros, todos de vidro.

O GRIS : restos de comidas e tamén cueiros con restos de cacas de bebés, e panos de papel con mocos.

O VERMELLO : Só pilas. Pero é moito mellor xogar con xoguetes que non necesiten pilas.

Nos utensilios nos que sexan necesarias é mellor utilizar as recargables. As pilas son moi contaminantes e non se poden tirar en calquera sitio.

Ocorreu un día que os contedores puxéronse enfermos, doíalles a barriga e choraban e choraban porque o señor Manolo, que non sabía o que había de botar en cada un deles deulles de comer cousas diferentes ás que podían comer así que Maruxa, unha nena moi ben aprendida, foi falar con él e explicoulle como tiña que facer.

Nós, que estabamos escoitando moi atentos e moi atentas tamén aprendimos e cando Loli e Eva nos diron distintos tipos de materiais : vidro, papel, tonas...., soubemos botar cada un no contedor correspondente. Quedaron moi contentos con nós.

REUTILIZAR : Desta palabra coñeciamos algo porque xa fixeramos bonecas e maracas con botellas e caixas.

Gustounos facer unha maraca co botellín de auga que levaramos á escola.

Foi moi divertido e agora, para non esquecer o aprendido, queremos que na casa sigamos traballando con estas tres palabras tan importantes. Axudádenos a coidar o medioambiente.

Para o ano que ven podemos incluilas no proxecto de Voz Natura.

Abofé que se as traballamos entre todos, quedarán ben aprendidas e non se nos esquecerán.

Dámoslle as grazas a Loli, a Eva e ao Concello por organizar esta actividade tan bonita e importante.

 

NOVO ACTO DE GAMBERRISMO NA ESCOLA DE CUVIDE

Xa non esperaron á fin de semana para actuar. Hoxe venres nada máis chegar, despois de aparcar o coche, un veciño comentoume que onte estivera unha pandilla golpeando e rompendo o tellado do tren do patio. Chamoulles a atención pero non lle fixeron caso. O Concello debería de actuar e poñer as medidas necesarias para que día tras día non teñamos que vivir con estes altercados que en nada axudan á formación dos nenos e nenas. Sei que non é doado, pero o que é desexable e necesario, por forza ten que ser posible, e se non o é e porque non facemos o suficiente. Ao entrar na aula pregunteilles aos nenos que poderíamos facer nós para que estas persoas tan incívicas e tan irrespectuosas deixaran de facer tanto mal. - Podemos facer carteis, dixeron. - E que lles dicimos?

PEDRO : "Poñer unha cabaza na ventá para asustalos".

BORJA : "Facer un cartel de prohibido pasar".

ANXO : "Facer un cartel que diga que coidaran as plantas e o patio".

RAÚL : "Que non nos rompan as plantas"

CARLOTA : "Por favor, non nos destruades o noso colexio ".

MANUEL : "Que non nos rompan as plantas e que non nos caguen os cans no areeiro". ALBA : "Que coiden a Natureza".

JORGE : "Poñer unha cabaza con dentes e con lume para que asuste aos nenos malos" Estes foron os seus comentarios e quedamos en facer uns carteis despois da sesión de contacontos que tiñamos hoxe . Por certo, o conto que saíu votado para ser narrado foi "Nadarín" ese fantástico conto de Leo Lionni que é un canto á intelixencia,á necesidade do silencio para poder pensar con tino, á apreciación da beleza, ao traballo en equipo para fortalecer o valor , superar a adversidade e vivir con alegría, atrevéndose a a descubrir toda a fermosura que hai no mundo aínda que haxa que enfrontarse con perigos ENOOOORMES. Os carteis fixéronos na hora do recreo: sacamos unha mesa ao porche e alí por quendas fóronos facendo. Só deu tempo de rematar dous e colocalos no cristal da porta de entrada. Nas fotos podemos observar, en primeiro lugar, os destrozos do tren e en segundo lugar, como se axudan á hora de elaborar os carteis : decorar e colorar, como se poñen de acordo á hora de decidir como se escriben as palabras e como tratan de ler o que escribiron.

 

 

 

 

 

 

AS FIGURAS XEOMÉTRICAS : O CADRADO. CONTO : "AZULÍN, O CADRADO AZUL"

O prometido é débeda. Para crear o conto de "AZULÍN, O CADRADO AZUL", apoieime en distintos recursos : a observación das actividades dos nenos e nenas no patio, o conto "Xan o distraído" de Giani Rodari, o xogo "unha zapatillas por detrás, tris tras", e algunha expresiòn empregada na aula en relación ao vento do outono.

Quen só queira escoitar o conto non ten máis que clicar en arquivo adxunto e deixar de ler toda esta leria.

Quen teña interese por saber como se me foron ocurrindo as ideas que dan corpo ao conto, que siga lendo.

Na escola de Buía, o patio de recreo, se é que se podía chamar así a aquela especie de galiñeiro cuia construcción custou tantos esforzos e sufrimento, era tan reducido e tan estreito que non podía albergar ningún tipo de mobiliario de xogo agás un pequeno cabalo de madeira balancín e unha pequena pasarela, tamén de madeira. Alí, a imaxinación suplía as carencias e coas cordas de cores de sicomotricidade, nenos e nenas facían os seus columbios atando os extremos as varandas da pasarela. Os cordóns dos zapatos non saberían atalos pero aqueles nós cuia seguridade verificaban con tino, sentándose coidadosamete ata ter a firmeza de que resistirían os seus pesos, non se desfacían nin de broma. Comprobaban que se poñían unha sóa corda, era incómodo , cortáballes o cuíño ao sentarse, mais se colocaban varias xuntas o acomodo era mellor. Tamén comprobaban as distintas alturas e se ao sentarse baixaba moito a corda, entón en lugar do cú o que acomodaban eran os pés e comezaban a randearse agarrándose as varandas para darse pulo.

A pesares de ter aquel exiguo patio, Fina, a miña compañeira, a quen boto tantísimo de menos e eu, organizabamos moitísimos xogos para que aquel cotroso lugar se convertira nun aula aberta de socialización onde o alumnado de Infantil e Primaria o facían da mellor forma posible, aprendendo innumerables xogos que as persoas que xa imos tendo unha idade gardamos na memoria como auténticos tesouros : cantadelas de botar a sortes, de formar equipos, xogos de roda, de corda, de goma, de chapas, de mariolas, de relevos, etc. etc., mesmo adaptabamos pequenos poemas para saltar á corda. Quen diría que todo isto e máis, se facía naquel "patio" pero facíase porque poñíamoslle entusiasmo e disfrutabamos facéndoo ainda que acabáramos rendidas.

Ai, a riqueza de manter as escolas rurais abertas con dúas aulas, Infantil e Primaria!. Se a Consellería de Educación tivera a máis mínima idea da riqueza que poden xerar, non pensarían nelas en termos de rendibilidade económica e non as pecharían aínda que entre as dúas aulas non computaran máis que doce ou trece nenos, pero os despachos son os espacios dos números, e están moi lonxe das boas vibracións que poden xurdir nas escolas, non só no patio de recreo , que non deixa de ser unha aula máis, senón tamén nas interiores. Cantas clases conxuntas se poden levar a cabo cun aproveitamento excelente para ambos ciclos. Coma sempre que empezo a tirar do fío das lembranzas "enrróllome" coma unha persiana. Podería seguir pero xa se vai facendo algo longo.

Sinteticemos . "CADRADIÑO AZUL" bebe de :

- Os debuxos atopados na vivenda da escola.

- Das observacións dos xogos do alumnado no patio.

- Do conto "Xan o distraído" de Giani Rodari.

- Do xogo "Unha zapatilla por detrás, tris tras".

- Dunha cantadela do vento toleión, titulada "xaac, Xaac, xaac" e do entusiamo con que traballabamos.

Vai por ti Fina e por todos os momentos tan bos que compartimos. Un biquiño, María

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GAMBERRISMO NA ESCOLA DE CUVIDE

Hoxe, como ven sendo frecuente os luns, ao chegar á escola atopeime cun novo acto de gamberrismo : as xardiñeiras con flores estaban tiradas no chan, envorcadas. Algunhas desapareceran dos peitoriles das ventás. Pensei que as roubaran pero atopáronas as familias nun lateral da escola. O chan cheo de cabichas. É moi difícil levar a cabo o proxecto de Voz Natura nestas circunstancias. Ademáis non hai dereito a que os nenos e nenas da escola teñan que limpar a porquería que algúns desaprensivos deixan nas fins de semana no recinto escolar. Creo que alguén tería que tomar cartas no asunto e impedir que luns tras luns nos atopemos con espectáculos tan desagradables como incívicos que en nada favorecen esa educación para a cidadanía que tanta falta nos está a facer.

 

                                    

 

 

 

 

AS IFIGURAS XEOMÉTRICAS : O CÍRCULO . CONTO "CIRCULIÑO NA NEVE"

Hai uns anos eu estaba como profe na escola de Buía, hoxe pechada por falta de matrícula. Nas horas de especialistas e da comida, subía á vivenda. Un día facendo un pouco de limpeza, atopei dous grupos de debuxos secuenciados; un aludía ao CÍRCULO, outro ao CADRADO. Senteime, e no silencio daquela vivenda destartalada,collín os do círculo, quedei mirando para eles e pensando que esas figuras xeométricas cuia aprendizaxe forma parte do curriculum da Educación Infantil, acadarían unha maior calidez e motivación se personificadas como estaban, entraban a formar parte de pequenas historias, de pequenos contos . Fóronseme ocurrindo ideas para cada unha das viñetas e pouco a pouco foi tomando corpo un pequeno conto que tiña como personaxe principal a CIRCULIÑO. Fixen unha marioneta a semellanza do debuxo. Coa introducción das novas tecnoloxías, quen mo diría?, aprendín a escanear e a facer presentacións en Power Point. Gravei o conto para que os nenos e nenas que quixeran, poideran escoitalo en momentos determinados do día, unha vez presentado o personaxe (o móvil) e narrado o conto co apoio das sucesivas viñetas que ampliei , colorei, peguei en cartón e plastifiquei coa conseguinte avaría da plastificadora, pois non admitía o grosor do cartón. Mea culpa !; a tecnoloxía non é o meu. O resultado, a presentación en Power Point do conto, tratarei de envialo en arquivo adxunto. Unha vez contada a historieta, suxírolles que busquen pola aula obxectos coa forma de círculo co fin de facer a marioneta deste personaxe, e levalo para súas casas. Prodúcese un "bule-bule" tremendo, comezan a desprazarse pola aula e atopan moitos obxectos : pratos, potas, tapas, tarros con base circular... e tamén "pelotas". É unha experiencia rica da que aprendemos moito. É necesario buscar dous tamaños de círculo; un maior, para a cabeza e outro menor para as mans e os pés. Cos xoguetes atopados sentan nos seus sitios e comezan as dificultades e os infortunios, dos que se aprende, cando colocan os obxectos sobre os folios e tratan de facer as respectivas siluetas : - Descubrimos que a pelota non se deixa perfilar; roda, e ademáis, por grande que sexa, nos sae un debuxo pequeniño pois o rotulador métese por debaixo. Non debe ser exactamente un círculo, será outra cousa parecida; chamarémoslle "esfera". - A pota, coas asas, non deixa que saia o círculo como é debido. O rotulador tropeza e se desvía. Ademáis, cando intentan facelo eles sós suxeitando cunha man o prato - poñamos por caso -, e coa outra facer o perfil, non o conseguen, non é doado, o prato móvese. Esixe un exercicio de coordinación superior ao que poden ter nestas idades. - Sós non, pero con AXUDA, pódese conseguir. Non teño documentos fotográficos que poñan de relevo o que expoño, porque "cascou" o ordenador e ao formatealo, perdéronse as fotos nas que se vían os esforzos por conseguir siluetear os obxectos co fin de facer a circuliño. Facede un exercicio de imaxinación e veredes situacións do máis divertidas. Dende eiquí quero dar as grazas ao autor ou autora deses debuxos que atopei na vivenda da escola e que me diron pé para facer estes contos que soen gustarlles bastante aos nenos e que dan tanto xogo. Outro día contaréi que recursos utilicei para a elaboración dos contos referidos ao cadrado e ao triángulo. Deste último, como non atopei debuxos, primeiro invento a historia e despois busco imaxes nos libros que podan servir para ilustrar o texto. De todos fago unha presentación para que poda ser escoitada en momentos concretos. Por hoxe nada máis Un saúdo, María

Distribuir contido