Escola de Cuvide

UN XARDÍN PARA A NOSA ESCOLA

Hoxe, cando estabamos no recreo, achegábase un pequeno comión bolquete do Concello pola estrada. Levaba terra, e nada máis dar a curva escoito unha algarabía : Profe! profe!xa nos traen a terra para o xardín.
Contentísimos abriron a cancela para que poidera entrar o camión. Non se lles pasou pola cabeza que esa terra fora para a casa do lado por exemplo.
Todo o proceso de descarga, de manexo do guindastre coa pá , a apertura do bolquete, a súa inclinación espertou unha enorme curiosidade. Xa sabemos o que encandilan as máquinas aos nenos.
Cando o camión marchou puxéronse mans a obra a cargar carretillas con pedras e levalas para fóra, espallar a terra cos rastrillos.
Había unha efervescencia agotadora pero entusiasta.
Mañá seguiremos coa faena.
Quero dar as grazas ao Concello por regalarnos e traernos a terra.

PROXECTO VOZ NATURA:"UN BOSQUE E UN XARDÍN PARA NOSA ESCOLA"

A escola de Cuvide non viña participando do proxecto de Educación Medioambiental "Voz Na- tura" ata o curso pasado, así que entón comezamos a nosa andadura dando pequenos pasos con moitas trabas, trabas de distinta índole :
Por unha parte, o patio estaba sen pechar e os esforzos que faciamos por mantelo limpo se vían frustrados con actos de gamberrismo nas fins de semana en torno ao "botellón" cuias consecuencias revertían no estado lamentable en que os luns atopabamos o recinto, un auténtico estercoleiro. A día de hoxe está pechado aínda que non desapareceron os actos de gamberrismo.
Por outra parte os recursos económicos resultaron moi limitados; había que empezar de cero e xa sabemos o que custan asas cousas.
Este curso o presuposto é un pouquiño maior así que a ver se nos permite ir creando un fermoso xardín nun lateral do patio, así como colocar macetas colgantes na fachada da escola, humanizando así o recinto escolar e o propio edificio.
Os pasos a seguir no proxecto serían os seguintes :
En primieiro lugar, con motivo da festa do Magosto, como colofón, sementaremos castañas, noces, landras, amendoas, e a medida que vaian agromando e medrando irán suscitando o interese e a curiosidae d@s nen@s, multitude de observacións e vivencias que quedan grabadas a fogo dun xeito indeleble na memoia, espertando a sensibilidade polas árbores que irán medrando por mor dos coidados que lles procuren e posteriormente iremos plantalos ao monte mun anaquiño que a Comunidade de Montes ou o Concello nos ceda, para ir formando "O bosque da escola" no que plantaremos estas árbores nacidas das sementes que eles trouxeron e sementaron, así como outras árbores autóctonas un pouco máis grandiñas para asegurar a pervivencia do bosque co fin de que se sintan ligados afectivamente a esa labor de repoblación deste monte noso tan violentamente castigado polos terribles incendios que causaron tanta desolación o pasado verán.
Así mesmo iremos repoñendo plantas nas xardiñeiras dos peitoriles das ventás.
Colocaremos macetas colgantes na fachada da escola con flores ornamentais que coidaremos con esmero.
Crearemos un fermoso xardín no que plantaremos sementes, bulbos, plantas de temporada e arbustos e que separaremos do resto do patio cun pequeno valado de madeira.
Esforzarémonos por manter moi limpo e coidado o patio escolar así como o percorrido que fagamos ao monte, recollendo todo canto lixo atopemos polo camiño así com no propio monte.
Trataréi de implicar ás familias o máis posible para que o traballo que se fai na escola teña unha continuidade no ámbito familiar e o respecto polo medio ambiente sexa compartido e poida realmente dar os seus froitos.
Traballo neste proxecto porque creo firmement que só se valora e se quere aquilo que se coñece, aquilo no que un se implica desde a máís tenra infancia; espero e confío en que estes nenos e nenas que agora se inician nos coidados da Natureza estarán no camiño de establecer relacións cada vez máis harmoniosas tanto entre eles como respcto aos espacios naturais nos que se desenvolven e que eles mesmos contribúen a crear.
Non me cabe a menor dúbida que o traballo escolar xunto coa implicación das familias e dotros sectores ou colectivos sociais entre os que inclúo aos patrocinadores do programa "Voz Natura", orixinarán unha sinerxia que fará aflorar esa sensibilidade e respecto cara a Natureza que dará como resultado que xeracións futuras sexan totalmente alleas aos desastres que lamentablemente estamos sufrindo na actualidade.
Sei que os logros da educación vense ao longo prazo por iso non hai que perder nunca a esperanza.
Agradezo a "Voz Natura" o interese por colaborar cos centros educativos na conservación do medio ambiente. A súa axuda e inestimable. Moitas grazas e seguide apoiándonos.

UNHA PEQUENA REFLEXIÓN : "DE COMO OS RUMANOS SE FAN PRESENTES NA NOSA AULA"

Hai uns días ao chegar á escola, a pechadura da porta estaba obstruída. Alguén quixo boicotear a entrada. Isto ocorreu dous luns consecutivos. O segundo, cando despois de hora e media de espera o operario do concello cambiou a pechadura, entramos na aula e xa acomodados en círculo no cortizo, ocorréuseme preguntar :

- Quen faría isto?

Comezaron a falar atropeladamente :

- Foron os malos

- Foron os ladróns

- Foron os "trasa".

Eu non entendía a que se referían con esa palabra.

- Que é iso dos "trasa"?. Non sei a quen vos referides.

-  Os "trasa"!, repetían cheos de razón.

- Explicádemo porque eu non sei quen son os "trasa".

- Sí profe, son os rumanos que fan mal e rouban.

- Por que dicides iso? . Quen os viu?.

- Sí, eu o sei porque ao meu tío, un día entráronlle no almacén  pola noite e roubáronlle as porquerías.

- Como? . A que porquerías te refires?.

- Sí, non sabes? Os gusanitos, os chicles - dicía - mirándome con cara picarona.

Deume un ataque de risa. Claro, a Educación para a saúde e a alimentación en particular, preocúpame de xeito especial e fago moito fincapé en que coman froitas e verduras e que deixen de comer "porquerías" dese tipo.

Tiven que disculparme e aclarar que as chucherías non é que foran porquerías, que era un falar para facerlles ver que non era bo comer moitas lambetadas para evitar que se nos picasen os dentes, engordáramos demasiado, etc. etc.

Volvendo ao tema pregunteilles :

- Quen son os rumanos?

- Son os ladróns

De xeito espontáneo identificaron rumanos con ladróns.

Saquei un mapa de Europa e vimos que alí había moitos países. Un deles, de cor amarelo, era Rumanía; estaba moi lonxe. Os habitantes dese país eran rumanos e rumanas como os habitantes de Galicia somos galegos e galegas.

Fomos facendo un camiño co dedo  polo mapa e observamos que para chegar aquí tiñan que facer un longo percorrido. Viñan buscando traballo porque no seu país non o atopaban.

Aquí xurdíu toda a problemática do abandono:das súas casas, dos seus amigos, dos seus xoguetes.....

O mapa suscitou moitísimo interese e armouse un pequeno alboroto porque todos querían saber os nomes daqueles cachiños de cores que eu lles dixera que eran países e cales eran as bandeiras respectivas.

Despois dun anaco de efervescencia, que me rebordaba, conseguín reconducir a situción cara o tema que motivara a aparición do mapa en escena.

- Pensaban que estaba ben acusar a alguén de facer algo malo sen telo visto?. Ao mesmo tempo que llelo preguntaba dábame conta de que coa miña actitude estaballe inoculando unha lección de "moralina". A miña boca dicía palabras que o meu interior rexeitaba; así non se fan as cousas -pensaba-,e  inmediatamente tratei de modificar a actitude introducindo un pequeno xogo socioafectivo coa finalidade de que poideran ter a oportunidade de vivenciar o feito de ser rexeitados e de falar de como se sentiran.

Estabamos sentados en círculo : achegueime a un neno e en voz baixa díxenlle ao oído :

- "Anxo é un ladrón, non imos xogar con el". Dillo en baixiño a Carlota. Carlota llo diría ao que tivera ao lado e así sucesivamente ata que todos tiveran esa "información", agás Anxo.

Levantándome animeinos a xogar:

- Vinde! Imos xogar a un xogo moi bonito!. Facede unha roda!

Cando Anxo trataba de incorporarse comecei a dicirlle :

- Ti non Anxo, que es un ladrón e non queremos que xogues con nós!. Animei ao resto a que se posicionaran do mesmo xeito. Así  o fixeron.

A situación durou un minuto escaso, o suficiente para que Anxo estivera a piques de chorar. Entón sentámonos e pregunteille :

- Anxo, como te sentiches?

- Mal

- Es un ladrón?

- Non!

- Claro que non.

- Daquela, como cres que se sinten os nenos rumanos cando a xente lles di que son malos e que rouban?

- Mal!

Esta resposta estaba cargada de sentido; a súa cariña así o confirmaba.

Repetimos esta pequena simulación con varios nenos en tempos moi breves pero todos acusaban o malestar que lles producía o feito de ser rexeitados.

Penso que en moitas ocasións o profesorado co afán de conquerir hábitos respectuosos entre o alumnado, dicimos e dictaminamos o que está ben e o que está mal, coa mellor intención do mundo , dámoslle feito o concepto moral do que  é bo e do que é malo sen ofrecerlles a oportunidade de ir descubrindoo. Sen embargo, cando se vivencia unha situación hostil, se sente na propia carne a través dun pequeno xogo, estamos permitindo que afloren as emocións das que logo se poderá falar, e creo que deste xeito se lles da a oportunidade de sentir e modificar comportamentos. Quizás este sexa o camiño de brindarlles a oportunidade de ir construindo unha moral cada vez máis autónoma. Todo isto require tempo, moito tempo, e non sempre estamos pola labor, apremiados en moitos casos por obter resultados aparentemente máis rendibles.

Non sei, son elucubracións mentais que eu me monto e que quero compartir con aquelas persoas que lean este texto que xa se vai facendo  algo longo.

Non obstante , o acontecido da que pensar que na nosa sociedade, dunha maneira máis ou menos implícita, existe un caldo de cultivo xenófobo, de hostilidade cara aos de fóra, pero ¡OLLO!, esa hostilidade non vai dirixida cara todos os de fóra : son os máis desfavorecidos, os pobres, os marxinados os que están no punto de mira.

É un problema que hai que combatir e que algunhas mensaxes electorais coma as que se están escoitando últimamente en nada contribúen a fomentar unha convivencia harmónica e respectuosa cara aos excluídos doutros pobos.

Que nenos e nenas de 3, 4 e 5 anos, ante un incidente como o comentado fagan espontaneamente unha correspondencia  rumanos / ladróns, é algo que debería poñernos en alerta.

 

UN ENTROIDO UN POUCO PASADO POR AUGA

O día do Entroido presentouse con choiva.

Eu acordei con afonía total.

Os nenos e nenas mirábanme desconcertad@s cando me oiron "falar" daquel xeito tan raro. Por que falas así , profe? que che pasa?.

Non podiamos ir a Capela a correr o Entroido.

Había que sacar forzas de fraqueza e medrar ante a adversidade.

A voz foise engrasando e coa colaboración de Celia, a profe de Relixión, as nais, avóas, tías, irmás e demáis familia, organizamos unha gran festa na que houbo moitas cantadelas, xogos, bailes, contacontos, orellas e filloas.

Pasámolo moi ben e para que vexades unha mostra, aquí vos deixamos unha morea de debuxos dos nosos disfraces, e tamén dalgún dos moitos xogos e bailes que fixemos

OS NOSOS DISFRACES

CÉSAR JORGE

MANUEL

 

 

 

 

 

 

XOGOS :

A RODA DA PATACA

 

 

 

 

 

 

 

 

"EL PATIO DE MI CASA"

 

 

AUGA, TERRA, AIRE

 

O BAILE DA VASOIRA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O BAILE DA BONECA

 

 

 

E agora unhas fotiños :

 

 

 

 

 

 

 

UN ENTROIDO DE CONTOS : "O RELOXO DOS SETE CABRITOS"

¡Ola familias! ¡Escoitade con atención! : TIC, TOC, TIC, TOC, TIC, TOC ...É o tempo do Entroido; chegou cedo, xa o temos aquí e este ano ímolo marcar nós xa que logo converterémonos en eloxos que co seu latexar darán conta dese tempo de tolería, bromas e fartura, tempo de ledicia que levaremos á Capela xunto coas escolas de Pazo, Outeiro e Cruceiro.

Xa que estamos inmersos nese proceso de animación á lectura do que xa falamos con vós, este ano decidiuse que despois de saborear conto tras conto nas nosas aulas, estaría ben que cada escola elixira un deses contos celebrados polos nenos e nenas para disfrazarse dos seus personaxes ou obxectos relevantes e disfrutar con eles no pasarrúas que se levará a cabo pola aldea de Capela o vindeiro 1 de febreiro se o tempo o permite. De non ser así fariámolo na aula, e se houbera unha escampadiña, sairíamos pola aldea de Cuvide como fixemos o ano pasado.

 O conto escollido na nosa escola é "OS SETE CABRITOS", un conto entre acedo e picante; acedo porque o lobo sempre é o lobo e impón un pouco de respecto e picante, porque iso de vencer ao lobo sempre é divertido e fai coxeguiñas na barriga ¿non si?. E...como o reloxo de parede tivo moito que ver no desenlace do conto, decidimos disfrazarnos dese obxecto tan importante.

O título da nosa comparsa será :

"O RELOXO DOS SETE CABRITOS"

e a cantadela é a seguinte :

A escola de Cuvide

imos á Capela

a correr o Entroido

cunha cantadela .

Tran la lera, lerá, lerá la lera

Tran la lera, lerá, lerá la la

O cabuxo pequeniño

 nun reloxo se agachou

nun reloxo se agachou

e do lobo se librou.

A mamá cabra con tanta preocupación, esqueceuse de dar corda ao reloxo e o reloxo moi enfadado, protestou :

TIC, TOC, TIC, TOC

EU SON UN "RELÓ"

DASME CORDA

E NON ME PARO

SE TE ESQUECES

 ¡EU ME ENFADO!

TIC, TOC, TIC, TOC

 EU SON UN "RELÓ"

O cabuxo pequeniño

 nun reloxo se agachou,

nun reloxo se agachou ,

e do lobo se librou.

Familias : TIC, TOC, TIC, TOC...¡que non se paren os vosos reloxos! .Dádelles corda co voso entusiasmo e participación sendo con nós os reloxos do Entroido.

 Avisade das persoas interesadas en vir para comprar o material con que facer os disfraces e darvos unha fotocopia coas cancións de tódolos anos a aquelas persoas que por calquera circunstancia non as teñan.

Un saúdo,

                 María

Distribuir contido