E.D.L.

Concurso do Samaín

in

 

Bases para os concursos de Samaín:

 

  1. Concurso de epitafios (E.S.O e 5º-6º E.P.).

    1. Pode participar todo o alumnado de E.S.O. e tamén o alumnado de 5º e 6º de Primaria.

    2. O prazo de participación está aberto até o 30 de novembro.

    3. A participación no concurso será INDIVIDUAL ou EN GRUPO (máximo 3 compoñentes).

    4. Os epitafios poden ser reais ou inventados. Valorarase especialmente a súa orixinalidade e/ou carácter singular, sempre mantendo o respecto e as boas formas.

    5. Os traballos irán acompañados dunha folla de texto onde aparezan os datos dos autores e o título da obra.

    6. Os traballos serán entregados ao titor/a ou a membros do E.D.L.

    7. Os traballos serán valorados por un xurado que decidirá os gañadores.

    8. Os traballos que cumpran os requisitos de participación exporanse e/ou publicaranse no lugar e data por determinar.

 

  1. Concurso de Banda Deseñada (Ed. Primaria).

    1. Pode participar todo o alumnado de Primaria.

    2. O prazo de participación está aberto até o 30 de novembro.

    3. A participación no concurso será INDIVIDUAL ou EN GRUPO (máximo 3 compoñentes).

    4. A Banda Deseñada debe ter un tema relacionado co SAMAÍN, o misterio, o medo, ou temas semellantes.

    5. O formato da banda deseñada será o seguinte:

      1. EXTENSIÓN: de 1 a 4 páxinas, tamaño A4 ou proporcional.

      2. TÉCNICA: libre, sobre papel de debuxo (non folios), tendo en conta que debe permitir a súa lexibilidade, reprodución e impresión.

    6. Os traballos irán acompañados dunha folla de texto onde aparezan os datos dos autores e o título da obra.

    7. Os traballos serán entregados ao titor/a ou a membros do E.D.L.

    8. Os traballos serán valorados por un xurado que decidirá os gañadores.

    9. Non se admitirán obras que non sexan orixinais.

    10. As BDs que cumpran os requisitos de participación exporanse e/ou publicaranse no lugar e data por determinar.

 

  1. Concurso de contos (E.S.O. e PRIMARIA)

    1. Pode participar todo o alumnado de Primaria e E.S.O.

    2. O prazo de participación está aberto até o 30 de novembro.

    3. A participación no concurso será INDIVIDUAL, EN GRUPO (máximo 3 compoñentes) ou COLECTIVA (unha obra por aula).

    4. Os traballos deberán ter un tema relacionado co SAMAÍN, o misterio, o medo, ou temas semellantes.

    5. Os traballos irán acompañados dunha folla de texto onde aparezan os datos dos autores e o título da obra.

    6. Os traballos serán entregados ao titor/a ou a membros do E.D.L.

    7. Os traballos serán valorados por un xurado que decidirá os gañadores.

    8. Non se admitirán obras que non sexan orixinais.

    9. As obras que cumpran os requisitos de participación exporanse e/ou publicaranse no lugar e data por determinar.

 

  1. Concurso de Lendas e contos populares recollidos (E.S.O e 5º-6º E.P.).

    1. Pódese participar tanto individualmente como por grupos dun máximo de 3 persoas.

    2. O prazo de participación está aberto até o 30 de novembro.

    3. As obras terán que ser recollidas a persoas da comarca. Pódense recoller en papel ou en formato dixital.

    4. As obras recollidas en papel serán entregadas aos membros do E.D.L., ou ao titor/a.

    5. En caso de ser gravacións, os arquivos serán enviados ao correo electrónico do Cole de Cea: ticscea@gmail.com ou entregados en pendrive ao titor/a ou membros do E.D.L.

    6. As obras irán acompañadas dun texto cos datos dos/as alumnos/as que a recolleron, título da obra, nome da persoa da que se recolleu e localidade onde foi recollida.

    7. A temática estará relacionada coa idea do SAMAÍN, o misterio, o medo, ou temas semellantes.

    8. As obras serán valoradas por un xurado que decidirá os gañadores.

    9. Non se admitirán obras que non sexan de orixe popular e/ou tradicional.

    10. Os traballos que cumpran os requisitos de participación exporanse e/ou publicaranse no lugar e data por determinar.

 

  1. Concurso de curtas (E.S.O).

    1. Pódese participar tanto individualmente como por grupos dun máximo de 3 persoas.

    2. O prazo de participación está aberto até o 30 de novembro.

    3. Os vídeos serán enviados a ticscea@gmail.com ou entregados aos membros do E.D.L., ou ao titor/a en formatos de vídeo que podan ser reproducidos en diferentes sistemas. E irán acompañados dun documento de texto cos datos dos autores e o título da obra.

    4. Características xerais das curtas:

      1. A curta non poderá superar os 3 minutos de duración.

      2. A temática dos vídeos será libre introducindo a idea do SAMAÍN, o misterio, o medo, ou temas semellantes.

      3. Realización exclusivamente mediante a cámara do teléfono móbil podendo logo, editarse con ferramentas externas.

      4. As curtas deben ser orixinais (non comercializadas ou premiadas con anterioridade), incluídos os títulos de crédito se os houbese, e gravados na máxima resolución e calidade posibles.

      5. Tanto para o audio como para a escrita débese empregar o idioma galego.

    5. Os vídeos serán valorados por un xurado que decidirá os gañadores.

    6. Os vídeos que cumpran os requisitos de participación proxectaranse no lugar e data por determinar.

 

Concurso: O Noso Outono

Concurso O Noso Outono
 
O Equipo de Actividades Extraescolares e o Equipo de Dinamización Lingüística do centro animan ás familias a participar no concurso artístico #ONosoOutono. A Actividade consiste na elaboración dunha obra artística para celebrar a chegada do outono e o Samaín.
 
Existen dúas modalidades para participar. Pódese presentar unha peza en cada unha delas.
 
#Collage: Realizarase sobre unha cartolina de tamaño máximo A3. O material debe estar ben pegado para poder expoñela en vertical.
 
#Escultura: Pódense empregar arames como base ou pegar os materiais entre si.
 
Os materiais empregados deben ser típicos do outono: follas, castañas, cascas de noz, landras, cabazas, carrabouxos, ourizos...
 
A data límite para entregar os traballos é o 5 de novembro.
 
#concurso#outono#arteescolar

Intervención de Ramón Caride no Serán do Cole de Cea

SERÁN DO COLE DE CEA 25 Maio 2018

Intervención de Ramón Caride Ogando

Boa tarde, antes de nada, moitas grazas por permitirme participar nestes actos, a pesar de que eu nin canto nin toco instrumento ningún tan ben coma calquera dos outros e das outras participantes

É para min un privilexio estar aquí. Aínda que, como saberedes, eu non fun alumno deste cole. Eu fun dos últimos rapaces deste concello en estudar, até os dez anos, nunha escola unitaria, en concreto na da parroquia de Pereda, terra da miña familia materna. A miña primeira mestra, e seguramente a máis decisiva na miña vida, foi María Esther Cortés, a quen sempre lle estarei agradecido.

E non menos agradecemento lle debo agora ao claustro de profesores deste Colexio Virxe da Saleta, por ter iniciado as celebracións destes 50 anos, no pasado mes de Xaneiro, dándolle o meu nome á súa fermosa biblioteca. Eu nunca imaxinara semellante cousa, e aínda menos en Cea, onde case perdera as esperanzas. Até tal punto é verdade isto, que cando no xa algo lonxano ano 1992, como algúns dos que estades aquí lembraredes, acadei o premio Blanco-Amor de novela, o diario La Región publicou unha noticia co seguinte titular: "EL Concello de Cea felicitará a Ramón Caride Ogando por la concesión del Premio Blanco Amor", e como a tal felicitación aínda non me chegou a día de hoxe, nin sequera se me ocurríu protestar polo retraso. E non se pode dicir que semellante adiamento se deba ás mudanzas no grupo de governo municipal, porque tampouco as mudanzas foron tantas.

Pero non desesperemos...

En calquera caso, que lle adiquen a un unha biblioteca é unha alegría, pero tamén unha responsabilidade agradable, e un estímulo impagable. Escribir é un traballo solitario, e ás veces ingrato. O resultado adoita ser incerto, e as dúbidas nunca rematan. Escribir é dalgún xeito como falar, pero ás veces non sabes se falas con alguén, se falas diante dun espello ou se só estás a falar diante dunha parede que che devolve o eco das túas palabras. Gastas horas e gastas enerxía, e non sempre o resultado é o esperado. Logo de tanto traballo e de tantas voltas, a maioría dos escritores ou escritoras dependen do azar ou dos caprichos dun editor, non sempre xustificados, por canto a oferta de manuscritos en calquera sistema literario supera con moito á demanda de libros polo mercado.

Supoño que un dos meus méritos, en todo caso, é ser nativo de Cea, aínda que ninguén escolle onde quere nacer porque isto nunca se dá a escoller; é unha cuestión puramente aleatoria. Aínda así, nacín, ou nacéronme, en Cea e son escritor. Non hai tantos escritores en Cea coma panadeiras, pero hai artistas e escritores abondo para nomear calquera biblioteca, que tampouco hai tantas coma fornos; así que dar o propio nome á deste Cole e ser obxecto de semellante homenaxe e de tanto agarimo e esforzo como puxestes nestes actos, sempre será un mérito inmerecido, mália os moitos anos que levamos zugando na memoria e nas verbas aprendidas en Cea, nos medos e nos anseios da primeira infancia, revividos unha vez e outra, mesmo sen un mesmo decatarse, nunha morea de libros e de soños.

Pero en realidade teño para min que quen recibe unha homenaxe non pasa de ser un punto de referencia, un pretexto necesario para que moita xente con ganas de traballar e de facer cousas positivas, se xunte e traballe en común. Neste caso a responsabilidade do homenaxeado e dobremente gozosa, e a débeda cos colegas ensinantes deste centro, aínda máis impagable. O cole de Cea, coma outros da contorna polos que andiven estes meses, é unha referencia de amor á tradición, respecto á lingua, actualización tecnolóxica e de métodos, entusiasmo e capacidade de experimentar, cousas das que tan necesitados andamos os galegos e as galegas, e que por sorte, non faltan no ensino público, tan maltratado en moitas ocasións polos que nos governan, ou ás veces nos desgovernan.

Remato pois, dando as grazas de corazón. Aínda que sexa cuns meses de retraso, o certo é que tardei menos, así e todo, do que tardou o Concello. Xa son parte deste Centro que sempre será o meu, e considérome moi afortunado de podelo proclamar. Xa sabedes onde me tedes, para o que precisedes, compañeiras e compñeiros. QUE SIGA A FESTA!

Outro Misterio No Cole de Cea

Os misterios non paran no noso cole!

Se o pasaches ben con #MisterioNoColedeCea prepárate a vivir unha nova e emocionante aventura con #OutroMisterioNoColedeCea.
Leva a #Xiana a coñecer á #RataRita e axúdalle a atopar a saída do cole.

Lembra que o xogo está nun arquivo "exe" e é posible que o teu antivirus ou o teu sistema operativo dean algún aviso, pero trátase dun arquivo totalmente confiable.
#xogos #games #misterio #coledecea

DESCARGA

Regueifesta e paseo por Santiago

O alumnado de 1º e 2º da ESO participaron da gran festa da improvisión oral en Galicia, puidendo ver actuacións de participantes galegos, vascos, cataláns... ¡e ata de Cabo Verde! 

Pola tarde, coñeceron a historia que hai detrás dos principais recunchos de Compostela.

Podes ver máis fotos premendo no enlace.

Misterio no Cole de Cea - O noso primeiro videoxogo

ATENCIÓN ATENCIÓN!! XA TEMOS XOGO DO Cole de Cea

Temos a honra de vos anunciar que o cole de Cea estrea o seu primeiro videoxogo!
#MisterionoColedeCea

Xa podes descargalo e xogar no teu PC.

Tan só clica na seguinte ligazón e descarga o arquivo executable. DESCARGA

Ignora as advertencias que fai google, o arquivo é totalmente confiable.

 Descomprímeo nunha carpeta e.. a xogar!

DIA DA MULLER NA AULA DE TRES ANOS

O alumnado de tres anos estivo recopilando fotografías das mulleres mais importantes na súa vida. Elaboraron un mural de agradecemento. Os nenos e nenas de Sexto de Primaria tiveron a honra de asistir a unha sesión expositora destes traballos. Moitas grazas a todos e todas.

CARREIRA DE COMPADRES E COMADRES

Os nenos e as nenas, un ano mais, participaron na carreira de Compadres e Comadres, que elaboraron con moito agarimo. Aquí tedes unha pequena mostra (preme neste enlace).

https://photos.app.goo.gl/OFnRlKgx0f0QElk02

Grazas, Ramón.

 

É un pracer imenso e unha honra especialmente impagábel cumprir hoxe dous anceios reais:

O primeiro é voltar. Voltar á miña escola na abertura dos actos do seu primeiro cincuentenario. 50 anos, son talvez, dúas xeracións de ceeses e piñorenses educados, formados aquí, no actual, familiar e cooperativo CPI “Virxe da Saleta”.

O segundo anhelo é verificar a comemoración que nos convida e poder participar na inauguración da Biblioteca escolar que levará o nome de Ramón Caride, persoa merecente, devoto profesor e  escritor merecedor  de tal dedicatoria, por sobretodo, querermos desde esta comunidade educativa que se cumprise a profecía en terra queimada, na súa terra de nacenza.

Que mellores motivos para oferecer esta Biblioteca a quen nos provocou e continúa a provocarnos soños eléctricos a adultos e cativos, quen nos axuda a apaixonármonos pola lectura de historias e aventuras?

De Ramón Caride Ogando eu sabía algunhas cousas antes de chegar ao Cole de Cea. Coñecíao polos manuais de texto dos rapaces da ESO, tiña lido algún artigo del, así como algúns treitos de Said e Shelila. Soábame a súa fama de escritor premiado e a especial sona de autor infanto-xuvenil, a súa prolífica profusión como autor de máis de 50 títulos de xéneros e subxéneros variados (narrador, poeta, ensaísta, profesor de bioloxía, activista cultural e columnista). Evidentemente, moitas destas cuestións foron ampliadas ao porme a indagar sobre el, pois ao chegar aquí, en setembro de 2016, descubrín a súa procedencia local.

Isto serviu para actualizar datos, ler e propor lecturas, preguntar e reflexionarmos todos cantos aquí estamos sobre a vontade de cumprir o afamado dito “é de ben nacidos ser agradecidos”, porque na vida, débense cumprir as vontades que se acreditan xustas.

E aquí nos atopamos para presentarmos a algúen que ten dito que “botou a infancia nunha aldea na que naceu hai 60 anos, nun microcosmos no que todo había, regulado polo ciclo invariable que marcan as estacións. Un mundo que lle desapareceu de súpeto.”

Ramón Caride Ogando é unha persoa na que se axuntan o gusto polas artes literarias, musicais, cinematográficas, plásticas e daí acéndese un autor lexíbel e intelixíbel, froito abofé da súa profesión docente. É insistente, completo, diverso, criado no rural ao que retorna sempre, recorrentemente, desde a súa perspectiva globalmente solidaria e sa. Foi un neno do lugar de Pulledo, na parroquia de Pedreda, que non estudou neste grupo escolar por cuestións cronolóxicas, o cal, xa de pícaro, soñaba electricamente, desexaba ser astronauta e supoño eu que viaxaría polos povos  do planeta Terra e outros mundos exteriores, e á fin, segue nesa singradura sideral na que viaxa el e nos fai viaxar a nós.

El dise lector de literatura fantástica, e define gran parte do que escribe como fantasía con fundamentos científicos, máis que ciencia-ficción. Coida que quizais estes libros sexan os preferidos das miúdas e miúdos porque estes teñen imaxinación, porque eles queren explorar.

Os seus inicios na literatura son de intencións, vontade de creación lírica de mocidade encravada na paisaxe da verde chuvia, a Cea das panandeiras, os lugares de orixe queren ser todo quanto há no mundo.  Unha poesía aberta á vida, ao mundo, expesou o poeta nacional Manuel María, de aprendizaxe que acaba por queimar no  cerne das labaradas.

En toda persoa de proveito, o percurso do tempo debe significar unha evolución, un avance á frente, unha comprobación experimental, que orienta a Ramón Caride á narrativa, aos relatos escuros, negros dun tempo fendido e incerto. 1992 será o ano do premio Blanco Amor con Soños eléctricos, grande novela de ficción cietífica, o seu pulo, recoñecemento, o que lle abre un horizonte aínda infinito, para encetar a pentaloxía das aventuras de Said e Sheila, que inicia con Perigo vexetal (premio Merlín), e logo Ameaza na Antártida, A negrura do mar, o futuro roubado, até finalizar co Camiño da estadea, que non deixa de ser unha antítese espectral dunha realidade tan palmaria como certa ao consolidar brillantemente unha saga literaria fantástica na nosa terra.

Cea, Oseira, Galiza, o compromiso coa lingua a lume son marcos, contextos e pretextos para falármonos ficcionalmente ou con verdades coma mosteiros, a lume frío azul, da terra queimada real, do rural que esmorece e se abandona en diáspora perpetua. O lume, os camiños, a noite, percorren a sangue o apaixonado proceso de escritura de Caride, que amais tamén mostra o creador preocupado polo actual, como afirmou Vázquez Pintor no prólogo de Sarou/Louzós ”Crónica de sucesos a pé de obra...retratos urxentes de xornalismo que se instala na retina...”

Torna á poesía, máis chegada, con amor, erotismo, xeografías do sal, do placer, do sufrimento humano. Para el cada libro de poemas é froito dun fogonazo. Segue a viaxar, unha viaxe poliédrica, entre a palabra e o retorno, paisaxes internas e alleas, recollidas en As Máscaras de Cronos. Caride dispara directo agora: “a esencia da poesía é o misterio,...a poesía non se explica / revélase / ou non é tal.”

Admira a escrita de Longa noite de pedra de Celso Emilio Ferreiro, a Neira Vilas e      A Esmorga de Blanco Amor, influencia que talvez o levase a ser escritor na nosa única lingua propia. E unha recua de plumas internacionais conforman a bagaxe dun ávido lector que se sente afortunado “cando mozas e mozos, eses que len sen prexuízos, gozo, lectores verdadeiramente agradecidos que non están á espreita da fama do autor, lle comentan que unha novela del lles abriu os ollos a novos camiños”. Outravolta os ollos que axexan o tripar dos camiños andados e por andar...Devolve publicamente  a súa gratitude por ter percorrido Galiza e mesmo ter estado no exterior, terse trasladado por centos de quilómetros, conversado con miles de rapazas e rapaces, por colexios e institutos.

Lingua, natureza, ecoloxía, solidariedade, pacifismo, democracia, igualdade, ciencia, país. Exogamia de letras, conviccións e argumentos para unha literatura galega que até os anos 90 tiña estas eivas temáticas e Ramón Caride irrompe coa asunción de todas elas e atinxe a conexión con lectoras e lectores, galegas e galegos, en galego.

Hoxe medran na nosa Biblioteca follas cintilantes, ledas, ceibas e prácidas, en libros inzados de letras con novos relatos que ler para logo contar, a rentes dos amparados Xeranios do Señor Alfonso, ao pé da Sobreira que o destino quixo que plantásemos para representala 50 anos máis.

Obrigados Ramón Caride, grazas por, como che teño lido, “Amar os libros, lelos e facelos”. Ninguén mellor para pór nome á Biblioteca.

26 de Xaneiro de 2018

Matías Rodríguez da Torre.
Foi profesor de Lingua no Cole de Cea

MENÚ DO MES DE DECEMBRO

 
Distribuir contido