Lexislación Bolsas e axudas Calendario escolar Impresos profesorado

Impresos alumnado

Latín

Menús

Mebros do departamento
 Profesorado do departamento
 libros de texto  Libros de texto
 
Programacións
 Programacións didácticas  
Materiais para os alumnos
 Materiais para os alumn@s
 
Alumnos pendentes
 Materias pendentes
 
Ligazóns
 Ligazóns de interese
 
Traballos de alumnos
 Traballos de alumn@s
 
Actividades
 Actividades

latín

   libro de texto
   

 

       

 Novembro 2012

 

     
       
       

Día do Teatro

 

 No día universal do teatro o departamento de latín quere lembrar a figura dun comediógrafo de talla universal.


PLAUTO
Tito Maccio Plauto (254-184 a.C.), gozou de gran popularidade na súa época. Era orixinario de Sársina (Umbría). Cóntase que se trasladou a Roma sendo novo, e alí foi soldado e comerciante, e que, tras arruinarse, fíxose muiñeiro á vez que empezaba a escribir comedias.
As obras de Plauto, aínda que máis bastas, superan en comicidad ás gregas. Os personaxes eran os mesmos das comedias gregas: mozos aloucados, vellos gruñóns, parásitos, soldados fanfarróns, etc.; o argumento estaba cheo de situacións de enredo, enganos e confusións. Pero Plauto engade variedade e orixinalidade aos temas e aos personaxes porque a súa intención é facer rir ao público romano.
A lista de comedias de Plauto consideradas auténticas é a seguinte: Anphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epiducus, Menaechmi, Mercator, Miles gloriosus, Mostellaria, Poenulus, Pseudolus, Persa, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus e Vidularia

 

O encontro (Menecmos  1060-1104)


MENECMO I.? Se queredes podedes xuralo polos vosos ollos, pero non por iso levaredes máis razón, por Hércules, no de que eu saquei de aquí un manto e un brazalete, ¡descaradas!
MESSENIÓN.? ¡Polos deuses inmortais!, pero que estou vendo?
MENECMO II.? Que é o que estás vendo?
MES.? O teu reflexo.
MEN. II.? Que é o que pasa?
MES.? É o teu vivo retrato; é todo o parecido a tí que se poida imaxinar.
MEN. II.? Por Pólux, se examino as miñas faccións, si que se me parece,
MEN. I.? Mozo que me salvaches, eu saúdoche, sexas quen sexas, que me salvaches a vida.
MES.? Mozo, por favor, dime o teu nome, se non che importa.
MEN. I.? A verdade, por Pólux, é que non me trataches como para me vaia a importar satisfacer o teu desexo; o meu nome é Menecmo.
MEN. II.? ¡Andá, e o meu!
MEN. I.? Eu son siciliano, siracusano.
MEN. II.? A mesma cidade e a mesma patria teño eu.
MEN. I.? Pero que estou oíndo da túa boca?
MEN. I.? Iso é o que hai.
MES.? A este eu coñézoo, está claro (Menecmo l): é o meu amo; e está claro que eu son o seu escravo, pero xa me creu que o era dese (Menecmo II). Eu cría que este eras ti (Menecmo I), e por iso conteille o asunto; pídoche que me perdoes; se che dixen algunha bobada ou algunha insensatez.
MEN.  II.? Paréceme que ti estás delirando: é que non che acordas de que ti hoxe desembarcaches comigo?
MES.? Pois si, tes razón; ti es o meu amo. (A Menecmo I) Ti búscache outro escravo; (a Menecmo II) a ti, ola; (a Menecmo I)  a ti, adeus. Afirmo que este é Menecmo (Menecmo II).
MEN. I.? Pois eu digo que son eu.
MEN. II.? Que camelo é ese?, vas ser ti Menecmo?
MEN. I.? Digo que son eu, o fillo de Mosco.
MEN. II.? Como que ti es fillo do meu pai.
MEN. I.? Quererás dicir do meu, raparigo; o teu nin cho quero quitar nin arrebatártelo.
MES.? ¡Deuses inmortais, concedédeme a esperanza imprevista que vexo vir!, pois se a miña alma non me engana, estes son os dous irmáns xemelgos; e é que din que teñen o mesmo pai e a mesma patria.  Chamarei aparte ao meu amo. ¡Menecmo!
MEN. I E MEN. II.? Que queres?
MES.? Non quero falarvos a ambos á vez, senón ao que de vós dous veu comigo no barco.
MEN. I.? Non son eu.
MEN. II.? Pero eu si.
MES.? Entón quéroche a ti, achégache.
MEN. II.? Aquí estou, que pasa?
MES.? Aquel home ou é un falsario ou é o teu irmán. Desde logo nunca vin a unha persoa que se parecese tanto a outra; nin a auga parécese máis ao auga, nin o leite ao leite, creeme, do que ti che pareces a ese e ese a ti; ademais, di que a súa patria e o seu pai son os mesmos que os teus. Merece a pena que nos acheguemos e preguntémoslle.
MEN. II.? Tes razón no que me estás dicindo, e douche as grazas por facelo. Prosegue na túa indagación, fai o favor; se probas que ese é o meu irmán, concédoche a liberdade.
MES.? Iso espero.
MEN. II.? Eu tamén albergo esa esperanza.
MES.? (A Menecmo I) Bo, paréceme que dixeches que che chamabas Menecmo.
MEN. I.? Si.
MES.? O mesmo que este. Aseguras que naciches en Sicilia; o meu amo tamén é de alí. Dixeches que o teu pai foi Mosco; tamén foi pai deste. Agora tedes a ocasión de axudarme ambos a min e á vez a vós.
MEN. I.? Ti merécesche conseguir de min todo o que desexes; aínda que son de condición libre, estou disposto a ser o teu escravo coma se pagases diñeiro por min. 
MES.? Eu espero que se poderá demostrar que sodes irmáns xemelgos, nacidos dunha mesma nai e do mesmo pai, á vez e o mesmo día.
(Trad. F.M.)

 
Distribuir contido
 

Rúa Alcalde Casal Aboy nº 11

TUI 36700   Tlf: 886110762

iessanpaio@edu.xunta.es