libro_mes

Novembro 2018

Si es amor, no duele
de
Pamela Palenciano e Iván Larreynaga

    Pamela ten noivo dende os 12 anos. Chámase Antonio, un rapaz do barrio dous anos maior que ela, e que  baila breakdance nun parque preto da súa casa. Antonio afasta a Pamela das súas amigas, insultaa diante dos seus colegas, violouna “con todo o amor do mundo” e tentouna matar en dúas ocasións.

   Na novela desmóntanse moitos dos tópicos do pseudoamor romántico,  que  ocorre cando  os desexos da moza o son porque son os da súa parella? Que pasa cando ela queda sen espazo para a súa propia vida?... porque o amor non debe restar, senón sumar, e moito menos debe absorberte ou anularte. Cunha linguaxe clara e sinxela, abórdanse estes temas á vez que a experiencia vital de Pamela convértese nunha especie de manual para desterrar a violencia machista e as relacións tóxicas e para decatarse de que non só son violencia e doen os golpes “tamén as palabras tanto ditas como escritas”

    ... cuando me hice novia de Antonio, algo sucedió en mí que hizo que quisiera verme y convertirme en una princesa fina, delicada, guapa y llena de colores rosas por todos lados. No sé... Me vino de repente, así como me dio aquel primer cosquilleo en el parque. Mi pelo tenía que estar impecable. Lo peinaba  y lo peinaba y lo peinaba y lo peinaba y lo peinaba. Descubrí la encantadora magia del pintalabios: “¡Me veo como de revista!”; y las uñas, y mis ojos que debían tener brillitos por todos lados; ¡y para dentro abdomen y fuera culo! En aquel entonces lo vi como “normal” . Me sentía toda una mujer, y eso me daba la seguridad de que le iba a gustar más a él. ¿Pero quién me había enseñado todo esto?
    Seguramente lo aprendí así como mi padre aprendió a decir la frase de “tranquila, cariño, que yo controlo”. Mi padre no controlaba nada... Pero nació en el “mundo de lo masculino”, en donde se aprende a pensar que se controla todo. Así como yo nací en el “mundo de lo femenino”, en donde valgo más por cómo me veo por fuera y no por todo lo que soy.
    Estas maneras “anticuadas” de verse a una misma o la forma en la que un chico debe verse a sí mismo las fui aprendiendo de mi entorno, de la televisión, de la música, de los anuncios publicitarios, de los consejos...

Abril 2018

Pax. Una historia de paz y amistad
de
Sara Pennypacker

     Relato emocionante sobre a confianza, a guerra, a lealdade, a traizón e o amor dun neno polo raposo ao que criou desde que era saraun cachorro. Estamos tamén ante unha historia de superación e valentía.
    Pax é un raposo doméstico. A súa familia morreu cando era un cachorro, e desde entón o pequeno Peter fíxose amigo del e coidouno. Pero por mor da guerra Peter debe separarse de Pax; o pai de Peter ten que marcharse a combater e el quedará ao coidado do seu avó, que non pode facerse cargo do animal. Seguindo as ordes do seu pai, Peter lanza o xoguete favorito de Pax entre as árbores do bosque. Cando Pax regresa co soldado de plástico entre os dentes, descobre que o abandonaron na cuneta da estrada. O pequeno ten plena confianza no seu dono e sabe que o buscará: Peter nunca o deixaría tirado. E así sucede: esa mesma noite, mentres o seu avó dorme, Peter enche a súa mochila con provisións, marcha da casa e  cruza o país en guerra en busca do seu fiel amigo.
    Pax é un chamamento á esperanza e á paz, unha mostra das consecuencias da guerra tanto entre os humanos como na natureza e os animais. Unha entrañable historia de amizade entre un neno que se está convertendo nun home e un raposo que debe deixar de ser quen é.

    El zorro notó que el coche aminoraba la marcha antes que elpax niño, porque lo notaba todo primero. En las almohadillas de las patas, recorriéndole la espina dorsal, en los pelos sensibles de las muñecas. Por las vibraciones, también supo que la superficie de la carretera se había vuelto más irregular. Se incorporó del regazo del chico y husmeó los olores que se filtraban por la ventana y que le informaban de que se estaban adentrando en el bosque. Los aromas penetrantes del pino (madera, corteza, piñas y agujas) cortaban el aire como si fueran cuchillos, pero por debajo de todo ello, el zorro reconoció el olor suave de los tréboles, el ajo silvestre y los helechos, además de un centenar de especies que no conocía pero que olían a verde intenso.
    Ahora el chico también notó algo. Atrajo a su amigo hacia sí y se aferró con más fuerza al guante de béisbol. La ansiedad del chico sorprendió al zorro. Las pocas veces en que habían ido antes en el coche, el chico había estado tranquilo, incluso emocionado. El zorro dio un empujoncito con el morro a la membrana del guante, a pesar de que odiaba el olor del cuero. El chico siempre se reía cuando hacía esto. Cerraba el guante alrededor de la cabeza del animal y jugueteaba con él, distrayéndolo.
    Aquel día, en cambio, el chico alzó al animal y enterró la cabeza en su pelaje blanco, presionando con fuerza.
    Fue entonces cuando el zorro se dio cuenta de que el chico estaba llorando...

Marzo 18

m reimóndezA dúbida
de
María Reimóndez

    Novela que dun xeito áxil trata temas de actualidade como a prostitución e o abuso de menores, a corrupción política ou certa controvertida aplicación da xustiza. Deli descobre, coa chegada repentina da policía á súa casa, que o seu home Vicente está acusado da violación dunha menor. Resulta que a rapaza violada é filla dos seus mellores amigos. Deli, por ser muller e miúda, é menosprezada; en realidade non coñece ao seu cónxuxe; ao descubrir toda a verdade, quere que o seu marido pague polo que fixo. Deli perde ao esposo, perde a amizade dos pais da nena violada, perde o traballo, perde a casa... mais é feliz, a súa conciencia está tranquila e ten unha nova amizade: a de Couto, un viúvo inspector de policía que a axudou a destapar a trama delituosa...

    (...) Deli mira pola fiestra. Non ten emprego. Non ten casa. Non ten amizades coas que saír a tomar os viños. Mais está convencida de que volveu á vida. Cando a xuíza lera o veredicto, cando Vicente fora condenado a prisión e se abriran as causas contra Rafael, algo nela colleu o seu sitio. Non de todo, mais polo menos en certa medida.
    A xente interesáballe o escándalo. Os medios andaran detrás dela desde o momento en que transcendera que fora a responsable de entregar as probas claves ao fiscal... o dano feito superaba a reparación e que ela ficaría asociada no seu universo a unha persoa noxenta e sen escrúpulos. Tampouco podía deixar de pensar no dano xa irreparable e sobre todo na multitude de casos nos que nunca se chegaba a facer xustiza. Iso seguíalle quitando o sono.a dúbida
    Vicente tentara falar con ela. Ata lle mandara unha carta que botou ao lixo sen abrir.  En calquera caso, tanto lle tiña xa porque estaba para vender o piso e axiña non tería onde escribirlle. A menos que a súa mai lle dese o enderezo, cousa altamente probable porque para a súa mai todo aquilo seguía sen estar claro. A negación era unha maneira de enfrontarse ao terrible, para quen podía gozar de tal luxo.
    -Mais, ti non miraches para outro lado -dixéralle Couto.
    -Ti o que pasa é que me viches pequena e pensaches que era parva -Deli dálle un grolo ao viño. Couto ten un riso cantareiro.
    -Pode ser.
    -Non é de estrañar. Ata eu pensaba que era parva.
    Couto deixáraa ficar no piso que tiña preto da praia e víanse cada vez con máis frecuencia. Ela metérase con el.
    -Que son agora? Testemuña protexida particular túa? -mais non puidera negarse. Non tiña onde ir. Couto aseguráralle mil veces que non era molestia, que estaba tentando vender o piso, traíalle demasiados recordos, e que por favor non o interpretase de ningunha outra maneira. Deli accedeu porque a pesar do agradable da compaña de Couto ela...

Decembro 17

18. Solo se vive unha vez

de

F. M. Espinosa 

espinosaNovela na que se nos presenta a historia de seis mozos que cumpren dezaoito anos o mesmo día. E deciden pasalo todos xuntos en Londres. Francesca, Warren, Kali, Oliver, Hugo, Emma... Unha morea de sentimentos: os de Francesca polo noivo da súa amiga Kali, a baixa autoestima de Oliver, a morriña de Hugo lonxe da súa casa, o suposto lesbianismo de Eva... levará aos nosos protagonistas a saber que a verdadeira razón da existencia é estar xuntos e permanecer unidos. Nin máis nin menos. 

          En la segunda planta, bajando las escaleras mecánicas y penetrando en los sótanos del edificio, apenas vislumbran nada. La oscuridad se ve interrumpida tan solo por las luces de discoteca. La ropa luce casi tanto como éstas, y cada prenda parece sacada de una película de ciencia ficción. Los maniquíes están tan recargados de ropa y complementos que pierden sus formas humanas y parecen extraterrestres. La tienda está llena de gente vestida con ese estilo: camisetas de rejilla que lucen con la luz negra, guantes y gorros con formas grotescas, largos abrigos repletos de tachuelas y placas de metal, altas botas o zapatillas que se iluminan a cada paso. Lo cierto es que Francesca no se pondría nada de lo que está viendo, pero le gusta que exista. Le gustaría tener el aplomo para ponerse algo así. Se imagina caminando por su Rumanía natal, por el bulevar principal de su ciudad, y dejando boquiabiertos a sus vecinos. En una ciudad tan pequeña como la suya, ni siquiera deben de saber que existe ropa así.18

      También hay un DJ pinchando en el centro de la tienda, absorto en su  música y rodeado por una mesa donde comprar discos. Varios carteles indican que está prohibido hacer fotos. Hay toda una sección especialmente dedicada a camisetas que tienen altavoces en el pecho. A medida que avanzan hacia el interior, se encuentran con maquillaje, lentillas de colores, complementos para el móvil y uñas y pestañas postizas.

     - ¿Qué esperas comprar aquí? -dice Francesca.

     -No sé, aquí tienen cosas... diferentes.

     -Sí, muy apropiado para Warren.

     - ¡Lo sé!

         A veces, Kali no capta la ironía. Quizás, piensa Francesca, es demasiado inocente, demasiado ingenua, y no cree que nada de lo que se diga pueda tener una doble intención. Warren y ella hacen una pareja extraña; llevan juntos como algo más de un año al menos,  y cuando Francesca los conoció ya aprovechaban cualquier rincón para darse el lote.  A veces, se pasaban de la raya en público. Kali avanza por el pasillo iluminado con luz negra y sus dientes relucen con un fulgor blanquecino. Su melena oscura y su piel casi desaparecen entre los pasillos, y Francesca tan sólo está segura de qué camino seguir por el resplandor de su sonrisa...

  Para ler máis preme aquí 

Novembro 17

 

agraTrampa de luzportada

 de

 Agustín Agra

Unha novela de medo e fantasía, na liña das mellores historias de H. P. Lovecraft, cuxa protagonista é unha adolescente experta en fotografar avelaíñas cunha trampa de luz. Mais cando chega á vila un tanxedor de campás suceden feitos anormais. Co son das badaladas aparece, entre outros fenómenos estraños, unha descoñecida especie de paxaros da que Irene, tal é o nome da nosa protagonista, non atopa referencias cando consulta as guías de aves da biblioteca paterna, un territorio ideal para todo tipo de investigacións. Inserindo e mesturando referencias ao campo da bioloxía e da literatura e os libros, a obra avanza na procura dun segredo aniñado nas tebras da noite.

Irene é unha rapaza teimuda, e sacarlle fotos a canto animal ou planta atopaba para logo tratar de recoñecer a súa identidade convertérase nunha das súas actividades favoritas. Por suposto que lle gusta xogar cos amigos, e tamén ler e máis escoitar música, entre outras moitas distraccións. Non é un becho raro! Pódese considerar que a súa é unha afección un tanto estraña ou polo menos fóra do habitual, sábeo ben. Os compañeiros da clase din que é unha friki por facelo, pero a ela non lle importa.

O certo é que algunhas das especies que busca son doadas de atopar, pero dar con outras non é tan sinxelo. Hainas que non paran quedas en ningures e para sacarlles unha foto a xeito hai que ter moita paciencia. Mesmo as veces, cando lle saen desenfocadas ou mal de luz, pensa que quizais a culpa sexa súa e arrepíntese de coller xadrez en vez de fotografía nas extraescolares do colexio.

Para as avelaiñas, por exemplo, que só se deixan ver pola noite, non lle queda máis remedio que colocar unha trampa de luz. É fácil. Todo consiste en poñerlles unha fonte luminosa e un pouco de auga azucrada e logo agardar a que as presas acudan ao reclamo.

Xa refresca e Irene e o seu pai non demoraron máis tempo na terraza. Entraron na casa, atravesaron a sala e subiron as escaleiras que conducen ata o segundo piso. As paredes amósanse inzadas coas fotos que seus pais tiraron no transcurso das viaxes que fan cando teñen vacacións, a maioría ...

 

Outubro 17

r gómezJuegos inocentes juegos
de
Ricardo Gómez

    Sebastian (sic) é un tímido mozo de dezaseis anos. Marcado pola ausencia do pai e pola morte da irmá, ve nos videoxogos un magnífico refuxio. É un adolescente bo, honesto, amigo dos seus amigos e que quere, sobre todo, á súa nai, á quen se sente demasiado atado, pero sen a que non podería vivir. A súa afección aos xogos levoulle a gañar cartos: proba novos produtos, case todos videoxogos bélicos, e recibe unha suma por cada partida que gaña. Digamos que hai dous "Sebastian": un real e outro virtual... Sebastian non sabe que cando pilota avións e dispara nos seus xogos virtuais, en realidade mata, é dicir, que a súa afección é algo máis que un  xogo.

    En el  mundo real me llamo Sebastian, sin tilde en la a, pero son pocos los que utilizan ese nombre. Muchos más me conocen como El Asesino. No es que me guste demasiado, pero a estas alturas  no puedo hacer nada para evitarlo.juegos
    La gente que me llama Sebastian piensa que siempre he sido un chico difícil. Mis profesores se lo explican refiriéndose a la separación de mis padres, la muerte de mi hermana y blablablá, todos esos tópicos. Son chorradas, pero reconozco que a veces me he escudado en ellas. Ahora me sirven cada vez menos. Todo el mundo espera que alguien de diecisiete años vaya asentando la cabeza. Asentar la cabeza... vaya estupidez.
    Los que me conocen como Asesino dicen que soy bueno en lo mío. Muy bueno. Y que ese nombre me viene como anillo al dedo. En realidad, no siempre me dedico a matar, pero hay nicks pegajosos,  como algunos chicles que te sacas de la boca para tirar a la basura y se te quedan adheridos a los dedos. Un asco. Pero es más fácil deshacerse de un chicle pringoso que quitarse de encima cierta fama, sobre todo si se resume en una sóla palabra, tan sonora. No me pusieron  Killer, sino Assassin, cuyo sonido evoca la forma de matar de una serpiente, porque dicen que soy frío y sibilino. A estas alturas esa etiqueta me conviene. Es como en el instituto: la gente cae en la trampa fácilmente. Si tienes prestigio por algo, aunque sea por algo negativo, más vale que lo utilices en tu favor, y eso es sencillo a poco que tengas dos dedos de frente...

Preme aquí se queres visitar o blog do autor.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer