Xaneiro 2014

Febreiro 2014

 

  (...)
- Amor, amor, amor,
¿onde vas, meu amor?
- Vou pra cadea.
- De ónde vés, meu amor?
- Amor meu, meu amor, veño vindo
de penar na cadea.
Pras miñas cadeas vou,
das miñas cadeas veño;
eslabón por eslabón,
xa máis que home son ferro.
Meu amor, meu doce amor:
máis que corazón espada,
pólvora máis do que beixos,
mais pólvora namorada.
(...)


                                         Lorenzo Varela (1916-1978)

  

Mulleres para celebrar a PAZ

Lembramos ás quince mulleres galardoadas co Nobel da Paz.

 

Gándara sempre connosco

Onte amencíamos coa  publicación na prensa do pasamento de Xosé Manuel Bernárdez Gándara en Zambia, onde traballaba dende o ano 2000.

Nacido na parroquia de Alxén- Salvaterra de Miño no 1963 estivo vinculado a Tui dende neno, pois cursou parte dos estudos primarios  no Seminario Menor, o bacharelato no IES San Paio e a súa etapa de pastoral no Anxo-Pazos de Reis.

Gándara, sendo neno, tivo un soño: quería ser misioneiro,quería traballar con e por aqueles que non tiñan nada; así que dende que se ordenou sacerdote en 1988 loitou por formarse e prepararse para afrontar ese soño. Despois de estar 10 anos como sacerdote na Parroquia do Sagrado Corazón en Vigo, marchou a Londres onde perfeccionou o inglés e estudou socioloxía. Dende alí deu o salto e a través do IEME (Instituto Español de Misións Estranxeiras) chegou a África, concretamente a Zambia. E alí era feliz. Un home do rural que traballaba no rural, que loitou por conseguir pozos, plantar e obter millo, muíños, becas de formación sobre todo para as mulleres “porque elas poden cambialo todo” dicía; bicicletas para poder desprazarse de un lado a outro e ata un autobús para ir as poboacións mais próximas. Traballaba cos que eran considerados apestados por padecer enfermidades como a lepra, con enfermos da SIDA, e sobre todo cos orfos; nenos que de repente pasan a ser cabezas de familia e teñen que ocuparse dos seus irmáns máis novos; nenos que se converten en homes de repente; sen formación e sen ter tempo para seren nenos.

Todo isto nolo transmitía a través do correo electrónico e,  cada dous anos, cando se achegaba por aquí para estar coa familia e cos amigos. E así tamén nos contaxiaba esa enerxía positiva que transmitía, esa ilusión por cumprir proxectos, por poder axudar a súa xentiña, porque el xa era africano.

No instituto tivemos a sorte de que nos contara as súas experiencias en distintas ocasións. A última foi o pasado mes de abril, cando xa nos avanzaba a súa intención de crear unha nova misión  en Kamakechi. Nunha das súas últimas comunicacións (que adxuntamos) a  misión era xa unha realidade como pode verse na seguinte presentación que nos mandou:

Kamakechi Life

 



E cando máis ilusionado estaba co novo proxecto un inexplicable accidente deixounos orfos da súa presencia pero non do seu espírito que sempre estará connosco.

 

Nos seguintes enlaces recollemos as entrevistas feitas na TVG e na RMT a Xosé Manuel Pereira, amigo e compañeiro de Gándara, falando sobre a súa persoa e labor.  

 

Gándara, sempre na memoria!

 

Xaneiro 2014

 

A noite d´O Risón
de
Gonzalo Moure

Gonzalo Moure

 

Novela ambientada nunha vila da ría de Ribadeo. Terror nunha inesquecible noite de treboada similar ás que soportamos nestes días; uns mariñeiros en terra por mor do mal tempo e outras personaxes misteriosas contan, no bar O Risón,  historias sobre tormentas, naufraxios e mortos (dúas mostras: un mariñeiro decide amputarse un dedo para fuxir das voces de ultratumba, outro naufraga nun barco aos pés dun faro enchendo de ratas a costa... ) Unha mestura de lembranzas de mariñeiros e non mariñeiros chea de imaxinación e misterio.

 

"Non quedou nada dos libros de filosofías esotéricas de Elixio do Barbés, nin na sala do piso central nin no dormitorio. Nada. Devoraron todo o que atoparon polo camiño, deixando atrás delas un rastro de destrución furibunda. Eu visitei o faro e non conto o que vin xusto alí, ou o que lin no caderno que debeu de gardar na caixa de ferro xusto a tempo. Aquela turba rateira era coma un animal de dez mil fauces e unha única vontade.
    As ratas deron co camiño polas conducións, polas fallas da obra, por onde collese un dedo. Non teñen ósos, senón xelatina. Nada se lles resiste. As primeiras que apareceron na cámara da lanterna foron presa fácil para Elixio. Esmagábaas contra o chan co bicheiro, e aínda tivo momentos para esborranchar as últimas páxinas do seu diario. Toleou. Cando daba atoado un burato escribía tolerías, describía seguido o movemento da rata dentro da boca do contramestre, na ponte do Gipsy Glory, colixindo o que, de non suceder un milagre, sería o seu final.
    Pero o máis arrepiante...”  

Xaneiro 2014

salvador novo

UN AÑO MÁS



Un año más sus pasos apresura;
un año más nos une y nos separa;
un año más su término declara
y un año más sus límites augura.

Un año más diluye su amargura;
un año más sus dones nos depara;
un año más, que con justicia avara
meció una cuna, abrió una sepultura.

¡Oh! dulce amigo, cuya mano clara
en cifra de cariño y de ternura
la mía tantas veces estrechara!

Un año más el vínculo asegura
de su noble amistad, alta y preclara.
¡Dios se lo otorgue lleno de ventura!

                                          Salvador Novo (1904-1974)

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer