Maio 2014

E-readers en préstamo

Xa podes levar en préstamo os e-readers.

Pregunta na biblioteca!

 

 

Maio 2014

QUÉDATE, NO SIGAS

 

Penélope no te espera,

Ulises, no,

solo estoy yo

 

y ella...

y ella...

y ella...

 

Ítaca es un mito,

Ulises, no,

todos lo sabemos menos tú.

Solo está el mar,

el mar y yo

 

y nosotras.

Sigue el rumor que te trae la brisa

risas entre olas,

 

entre rocas.

No hay más tierra que la encontrarás en mi corazón,

una isla entera para que naufragues en ella,

una isla donde perdernos, una isla

donde perder la vida

 

por amor.

Siracusa Bravo Guerrero (Sevilla, 1983)

Siracusa

 

 

 

 

Maio 2014

O Corazón da Branca de Neve

de

Francisco Castro

Francisco Castro (Vigo, 1966) traballa na actualidade na Editorial Galaxia. En 2010 foi elixido presidente da Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil (Gálix). É un dos narradores galegos que comezaron a publicar no inicio do século XXI. A súa narrativa destaca pola orixinalidade á hora de abordar xéneros moi diferentes.

Na biblioteca tamén podes atopar outras obras do autor coma: O ceo dos afogados, Un bosque cheo de faias, Chamádeme Simbad, O segredo de Marco Polo e Spam.

Esta é unha novela policial e de suspense que xira arredor das pescudas do inspector Hermida para atopar unha bebé roubada a unha rapaza inmigrante. Mais é tamén unha novela arredor das bandas criminais que fan negocio cos seres humanos. Polo medio, intriga e tensión narrativa para unha historia que pode estar acontecendo agora mesmo en calquera das nosas cidades. Un reto para un inspector canso e sagaz, ante o caso máis difícil da súa carreira de investigador. Recibiu o Premio de Novela por Entregas 2013 de La Voz de Galicia

     Un móbil pode cuspir odio. E o noxo pode notarse a través dun teléfono se quen fala nos odia e lle damos noxo.

      -Pero por que non acabaches o traballo?, como fuches tan idiota?, como se che deu por deixala alí e deixala viva?, en que carallo estabas pensando?, como se pode ser tan anormal?

   O Branco oe, pero non escoita. Sabía que ía pasar algo así. Ou non, quizais non o sabía. Si, probablemente non o sabía. Só así pode explicarse o susto que levou ao coller o xornal na cafetería de Merchi, dous días despois de deixar a rapaza tirada alí, convencido de que morrería. Víraa sangrar daquela maneira, había algo que lle penduraba entre as pernas (o xornal falara da placenta), e estaba tan pálida, que non tiña dúbidas de que había morrer en pouco tempo.

    -Non pensei que ía pasar iso. Eu estaba seguro de que...

    Non lle deixou rematar a frase. O Branco despegou un chisco o móbil da orella, pois podía escoitar igual os berros do xefe. Chamáballe de todo. O máis suave: imbécil.

   -E que esperabas?, que ela mesma fixese desaparecer o seu propio cadáver?, como se pode ser tan...

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer