Marzo 2021

2 de abril: Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil

A música das palabras

(mensaxe de Margarita Engle, tradución de María Canosa)

Cando lemos, á nosa mente médranlle ás.
Cando escribimos, os nosos dedos cantan.

As palabras son golpes de tambor e frautas na páxina,
paxaros voadores e elefantes trompeteiros,
ríos que flúen, fervenzas que caen,
bolboretas que viran
alto no ceo!

As palabras convídannos a bailar
ritmos, rimas, latexos do corazón,
cascos e bater de ás, contos antigos e novos,
fantasías e verdades.

Esteas cómodo na casa
ou atravesando veloz as fronteiras cara unha nova terra
e unha lingua estraña, as historias e poemas
perténcente.

Cando compartimos palabras, as nosas voces
vólvense música do futuro,
paz, alegría e amizade,
unha melodía de esperanza.

 

Abril 2021

¿QUIÉN ME HA ROBADO EL MES DE ABRIL?

En la posada del fracaso
donde no hay consuelo ni ascensor,
el desamparo y la humedad
comparten colchón
y cuando, por la calle,
pasa la vida, como un huracán,
el hombre del traje gris
saca un sucio calendario del
bolsillo y grita:

¿Quién me ha robado el mes de abril?
¿Pero cómo pudo sucederme a mí?
¿Quién me ha robado el mes de abril?
Lo guardaba en el cajón
donde guardo el corazón.

La chica de BUP casi todas
las asignaturas suspendió
ell curso en que preñada
aquel chaval la dejó
y cuando en la pizarra
pasa lista en profe de latín
lágrimas de desamor
ruedan por la página de un bloc
y en él escribe:

¿Quién me ha robado el mes de abril?
¿Cómo pudo sucederme a mí?
¿Pero quién me ha robado el mes de abril?
Lo guardaba en el cajón
donde guardo el corazón.

El marido de mi madre
que en el último tren se largó
con una peluquera
veinte años menor
y cuando exhiben esas risas
de instamatic en París,
derrotada en el sillón,
se marchita viendo Falcon Crest
mi vieja y piensa:

¿Quién me ha robado el mes de abril?
¿Cómo pudo sucederme a mí?
¿Pero quién me ha robado el mes de abril?
Lo guardaba en el cajón
donde guardo el corazón.


Joaquín Sabina (Úbeda, Xaén 1949)
https://www.musica.com/letras.asp?letra=128392

Abril 2021

O paxaro de nácara
de
   Pura Salceda   

    Segundo declara a propia autora esta novela está “ambientada na aldea dos meus pais,  Feás, e outras aldeas de Boborás e da comarca do Carballiño. Para min, representa unha homenaxe á miña terra e a cuantos loitaron por labrarse un futuro mellor, tamén lonxe dela” como Nélida, a protagonista, unha galega emigrada a Barcelona, que volve á aldea familiar para asistir ao funeral da súa avoa. Alí reencontrarase con Elías, un antigo noivo, un amor que non foi a máis porque el emigrou a México. Agora Nélida está casada e con fillos, polo que aparentemente todo é auga pasada. Mais o encontro con Elías fará revivir por unha banda sentimentos do pasado pero por outra tamén un tema que crían pechado: a misteriosa morte no pasado de Gonzalo, un tío de Nélida,  nun accidente de automóbil en México.

   (...) Quedaron de novo en silencio. Tiñan tantas cousas que dicirse que lles resultaba imposible artellar discurso ningún. As palabras amoreábanse nas súas cabezas, unhas desculpándose, outras que eran reclamos, e moitas, as máis delas, gritando que se botaban de menos. Por iso permanecían calados.
    Nese momento entrou Florentino no bar acompañado de dous homes máis. Mirounos con descaro pero non se saudaron. Por un momento fixo o ademán de achegarse a eles, pero desistiu. Neli non se decatou deste derradeiro xesto porque lía unha mensaxe que lle chegara ao móbil: Rosendo quería marchar. Pensou dicirlles que se foran sen ela, que xa a levaría Elías, pero non quería levantar sospeitas nin dar que falar. Tampouco a compañía do bar era moi agradable.
    -É Rosendo. Está canso xa.
    -Tan cedo? Por que non quedas e lévote eu logo no coche?
    -Xa sabes a resposta.
    -Así non podemos falar de nada. Xa ben ves que sempre alguén nos observa dixo sinalando disimuladamente ao Raposo-.  Deberiamos vernos fóra de Feás, ir a Vigo ou a Pontevedra, como faciamos antes, e conversar con calma. Non tes maneira de arranxalo?
    -Se cadra podería pedirlle o coche a Sabela, así cada quen vai co seu. Sería máis discreto.
    -Fai por iso, por favor. Dime algunha cousa, Neli -contestou Elías mirándoa fixamente. A súa ollada falaba por el.
    Ao día seguinte pola mañá. Nélida recibiu unha mensaxe de Elías na que lle dicía que estaría todo o día fóra de Feás por cuestións familiares, o que daba máis marxe a Nélida para buscar unha escusa para Sabela. Podíallo contar todo, pois sempre compartiran confidencias, pero iso representaba ter que dar explicacións que nese momento non lle apetecían o máis mínimo.
    No almorzo, Sabela estaba contentísima. Parecía ser que tivera moita afinidade co tal Pepe de Avión. Polo visto era dunha das familias que triunfaran en América e, o mellor de todo, era viúvo (aínda que alegrarse da súa viuvez recoñecía que non era moi ético) e non tivera fillos. Nélida escoitaba os pormenores, satisfeita ao ver tan radiante a súa prima. Incorporáronse á mesa seus pais, aínda que xa almorzaran había un par de horas.

Podes visitar o blog da autora premendo aquí.

O noso teatro

No día do teatro queremos lembrar, unha vez máis a riqueza teatral da nosa cidade.

Tui ten dous teatros: o teatro municipal que alberga o edificio "Francisco Sánchez" ou "Área Panorámica", en activo, e o Teatro Principal, testemuña ruinosa do noso pasado teatral que acolleu actos tan sobranceiros como a celebración dos Primeiros Xogos Florais de Galicia desenvolvidos integramente en galego o 24 de xuño de 1891, coa participación de  Manuel Murguía, Alfredo Brañas, Salvador Cabeza de León, Juan Barcia Caballero ou Manuel Lago González, futuro bispo de Tui e arcebispo de Compostela.

Da súa dilatada historia desde os máis gloriosos fastos vividos ata os seus usos máis anódinos fálanos unha recente publicación do historiador Suso Vila: O teatro de Tui, unha axeitada proposta lectora para este día do teatro; moi ilustrado; seguro que bastantes tudenses atoparán caras coñecidas e todos faremos un estupendo exercicio de memoria para valorar e reivindicar a resurrección destas pedras centenarias, hoxe,  ai dor!, campos de soidade, murchos muros... 

Día Mundial do Teatro 2021

A autora da mensaxe desta nova edición do Día Internacional do Teatro (que celebramos o sábado, 27 de marzo) é a actriz británica Helen Mirren, nada en Londres en 1945 e galardoada con múltiples recoñecementos (Óscar, BAFTA, Globo de Ouro ou o Premio do Sindacato de Actores -por citar algúns-)

Velaquí a súa breve pero moi acaída mensaxe para os tempos de pandemia que tamén vive o teatro:

    Este foi un momento moi difícil para as presentacións en vivo e moitos artistas, técnicos/as e artesáns/ás e mulleres loitaron nunha profesión que xa está cargada de inseguridade.

    Quizais esa inseguridade sempre presente fíxolles máis capaces de sobrevivir a esta pandemia con enxeño e coraxe.

   A súa imaxinación xa se traduciu, nestas novas circunstancias, en formas enxeñosas, entretidas e conmovedoras de comunicarse, grazas, por suposto, en gran parte a Internet.

    Os seres humanos contáronse historias durante todo o tempo que estiveron no planeta. A fermosa cultura do teatro vivirá mentres esteamos aquí.

    O impulso creativo de escritores/as, deseñadores/as, bailaríns/as, cantantes, actores/actrices, músicos, directores/as, nunca se sufocará e nun futuro moi próximo florecerá novamente cunha nova enerxía e unha nova comprensión do mundo que todos compartimos.

    Non podo esperar!

Que viva o teatro!

 

Poetas de cine, poesía de película

As presentacións das películas do Cinexornal nº 8

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer