Outubro 2018

Novembro 2018

Unha poesía para

unha celebración de defuntos


      Unha canción, unha oración,
    para os que seguen vivos
    polo amor.

    Porque teñen loitado
    e unha loita non morre,
    que é semente de vida
    que os que quedan recollen.

    Porque abriron camiños
    nas pedras e no lodo,
    e as feridas das súas mans
    están no noso recordo.

    Porque prenderon candiles
    que non deixamos apagar,
    alumean as nosas vidas,
    viven no noso cantar.

    Porque eles amaron
    e, ó mellor, non os deixaron amar,
    pode que por isto morreran
    e así connosco están.

    Porque imos polo mundo
    percurando a verdade,
    berrando xusticia e paz,
    e loitando pola irmandade.

              E os que non nos deixan VIVIR
              non saben
                        que o Amor non morre,
                        que temos Esperanza leda,
                        que cremos na túa Resurrección,
                        e que a MORTE tamén é VIDA.

    Por isto nós adicamos
    unha canción, unha oración,
    para os que seguen vivos
    polo amor.

 Lourdes Maceiras (Barcelona, 1955)

Novembro 2018

Si es amor, no duele
de
Pamela Palenciano e Iván Larreynaga

    Pamela ten noivo dende os 12 anos. Chámase Antonio, un rapaz do barrio dous anos maior que ela, e que  baila breakdance nun parque preto da súa casa. Antonio afasta a Pamela das súas amigas, insultaa diante dos seus colegas, violouna “con todo o amor do mundo” e tentouna matar en dúas ocasións.

   Na novela desmóntanse moitos dos tópicos do pseudoamor romántico,  que  ocorre cando  os desexos da moza o son porque son os da súa parella? Que pasa cando ela queda sen espazo para a súa propia vida?... porque o amor non debe restar, senón sumar, e moito menos debe absorberte ou anularte. Cunha linguaxe clara e sinxela, abórdanse estes temas á vez que a experiencia vital de Pamela convértese nunha especie de manual para desterrar a violencia machista e as relacións tóxicas e para decatarse de que non só son violencia e doen os golpes “tamén as palabras tanto ditas como escritas”

    ... cuando me hice novia de Antonio, algo sucedió en mí que hizo que quisiera verme y convertirme en una princesa fina, delicada, guapa y llena de colores rosas por todos lados. No sé... Me vino de repente, así como me dio aquel primer cosquilleo en el parque. Mi pelo tenía que estar impecable. Lo peinaba  y lo peinaba y lo peinaba y lo peinaba y lo peinaba. Descubrí la encantadora magia del pintalabios: “¡Me veo como de revista!”; y las uñas, y mis ojos que debían tener brillitos por todos lados; ¡y para dentro abdomen y fuera culo! En aquel entonces lo vi como “normal” . Me sentía toda una mujer, y eso me daba la seguridad de que le iba a gustar más a él. ¿Pero quién me había enseñado todo esto?
    Seguramente lo aprendí así como mi padre aprendió a decir la frase de “tranquila, cariño, que yo controlo”. Mi padre no controlaba nada... Pero nació en el “mundo de lo masculino”, en donde se aprende a pensar que se controla todo. Así como yo nací en el “mundo de lo femenino”, en donde valgo más por cómo me veo por fuera y no por todo lo que soy.
    Estas maneras “anticuadas” de verse a una misma o la forma en la que un chico debe verse a sí mismo las fui aprendiendo de mi entorno, de la televisión, de la música, de los anuncios publicitarios, de los consejos...

24 O: Día das Bibliotecas

 "O día da luz"   Gonzalo Moure


moureVeño do deserto do Sáhara, de inaugurar unha biblioteca. Está en Dajla, o máis afastado, o máis esquecido dos cinco campamentos de refuxiad@s saharauís. É a cuarta biblioteca que construímos, e é preciosa. No centro plantamos árbores, para que @s nen@s e @s moz@s do Sáhara poidan experimentar o gozo de sentar baixo a súa sombra para ler un libro. Non queremos que esa biblioteca sexa ningún "templo de silencio", senón máis ben un espazo para o son, para o ruído. Unha biblioteca que xa é o lugar máis fermoso do campamento. Un espazo para desexar ir buscar lectura, pero tamén amizade, soños compartidos. Incluso amor. Un lugar no que namorar mirando uns ollos por enriba do libro. Porque ao fin e ao cabo, a biblioteca é o lugar onde se descobre ao outro, de papel ou de carne.

Nun filme inesquecible, o mellor filme de ciencia ficción da historia, "2001, unha odisea do espazo", aparece un monólito cada vez que o ser humano se dispón a dar un salto cualitativo. Kubrick, o seu director, debeu poñer un libro no seu lugar. Porque foron os libros os que marcaron o ritmo dos cambios do ser humano. Porque o libro é o laboratorio das mulleres e os homes, o lugar no que se experimenta con emocións, descubertas, utopías, apostas. Somos o que somos porquecartel fomos pensando e escribindo sobre como ser e sobre como non ser. E seremos o que pensemos, o que pensen e escriban as vindeiras xeracións.

Así que unha biblioteca non é só un lugar que convida a ler, senón tamén, ou por iso, un lugar que convida a escribir. As bibliotecas do século XXI so, poden ser, teñen que ser o sementeiro de novas novelas, novos monólitos, fitos do noso futuro. Se o século XX foi sen dúbida o século da lectura, o século XXI pode chegar a ser o século da escritura, xa o está sendo.

Por todo iso construímos bibliotecas nos campamentos do deserto. Porque non son só para @s saharauís. Págaas a nosa sociedade civil, mediante soci@s adult@s, e mediante actividades solidarias nos colexios, institutos e bibliotecas. E @s alumn@s e lector@s que as sufragan fanse conscientes do extraordinario que é ter unha biblioteca, aprenden a valorar a súa, a defendela. Cada biblioteca do deserto ten detrás a milleiros de nen@s, moz@s e adult@s que a fixeron posíbel co seu pequeno esforzo. Sumando. Cada lectora e lector saharauí ten ao seu carón a milleiros de lectoras e lectores, máis conscientes da importancia dunha biblioteca, porque co seu traballo construíuse unha, nun clima e lugar tan hostil.

Pensa na túa biblioteca. Houbo un día no que esa biblioteca non existía. Alguén soñouna, loitou por ela, encheuna de libros e tamén de soños. Faite do equipo dese alguén que a fixo posible, loita por un mundo no que non haxa un ser humano que non teña preto unha biblioteca, ou un amoroso "bibliobús". Que non haxa ningunha nena e ningún neno, moz@ ou adult@, que non roce a man dunha bibliotecaria que a aconselle, que o oriente no labirinto. Que é o mesmo que dicir que non haxa ningún ser humano conectado ao que foi, o que é e o que será.

Na túa man hai milleiros de mans, apertando a túa, acompañándote no camiño. Tenras ou con durezas, pequenas ou grandes. No libro que te agarda na mesa de noite ou xunto ao sofá, hai millóns de libros. Inxenuos ou complexos, humildes ou luxosos. Mais todos preciosos. Conectados todos por un invisíbel fío de prata que une man con man, andel con andel, un fío inacabábel e luminoso. Inacabábel, e que así sexa. Hoxe é o Día da Biblioteca, que é o mesmo que dicir "O día da luz".

Feliz día, feliz século.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer