Outubro 2014

Mensaxe para o Mes e o Día da Biblioteca Escolar

david oteroArtigo do escritor David Otero:

 

BIBLIOUTUBRO

Velaí un bibliomés deste biblioano.
 
Velaí un tempo biblio para espazos cheos de libros (que é dicir tamén bibliotecas). Por iso nelas, nas bibliotecas, desde as lectoras e os lectores, conxúganse os espazos e os tempos no facer primoroso da lectura. Ler, polo tanto, dinamizarase en xerundio e así tamén nese modo e ser farase cos verbos amar, querer, pensar, vivir e tantos outros propios de ser quen somos no noso mundo de Lingua(s) e de Cultura(s).
 
Outubro celébrase, sinálase, como o mes da biblioteca e así en especial o día vinte e catro con maior acento, acerto e intensidade, sen que por iso facelo xa dea desculpa (licenza) a non facelo ata o día vinte e catro do ano que vén. Os días da biblioteca, xa que logo, serano todos os do ano enteiro en pleno amor libre á lectura e aos soportes (libros en especial) que a facilitan e a estimulan, mediando nese exercicio do pensamento tan propio, persoal, como auténtico, que nos define e determina como lectoras e como lectores.
 
Ler é un facer afirmativo de liberdade, porque apetece, porque nos engaiolaron na animación a facelo, porque temos argumentos e así nos peta e dá a gana.
 
Ler, libro, lectura, levan consigo esencialmente (do contraio é outra cousa) o desexo libre de facelo. Esa frescura onde gozar de literatura vivible, viva e activada, posta en Lingua e Cultura propia (galega pois) e integrada coas outras moitas Linguas e Culturas dos demais Pobos nas que queiramos ler e disfrutar.LOGO
 
A lectura farase alí onde nos sintamos ben.
 
Buscaranse os soportes de ler alí onde nos sintamos ben.
 
Pois así tamén será na biblioteca onde nos sintamos ben. Probemos e comprobemos.

A importancia da biblioteca escolar

Anuncio e marcapáxinas promovidos pola IASL (Asociación Internacional de Biblioteconomía Escolar) para lembrar o mes de outubro como Mes da biblioteca escolar.

 

Outubro 2014

autorMax Picard.

El maldito péndulo de Foucault

de 

Marc Boada

Cando non entende algo, Max Picard ponse nervioso e non para ata que alguén llo explica. Iso é o que está a pasar agora mesmo mentres contempla o péndulo de Foucault. Din  que non se para nunca... Como é posible? E por si iso fora pouco, un home misterioso e barrigudo dille que este péndulo é a demostración mais bonita de que a Terra xira sobre si mesma. Estupendo, agora xa ten dous misterios por resolver.

Max, o seu primo Roger e a súa amiga Helena veranse nunha aventura alucinante na que terán que investigar moito para alcanzar o seu obxectivo. Ao final, Max sacará unhas notas fantásticas en Coñecemento do Medio.

O autor Marc Boada  é un divulgador científico e inventor catalán, que une as súas capacidades científicas coa paixón pola escultura. Colabora con múltiples medios de comunicación.

portada
   -Hola, Elena -refunfuñé, a la vez que me notaba la nuca muy caliente.
   -Hola, científico marginaaado -y lo dijo arrastrando la palabra para incordiarme más-.¿Estás estudiando cómo destruir el planeta?
    La miré a los ojos, sin decir nada.
   -Vale, ¿qué te pasa, Max?
   Elena era mi mejor amiga porque, cuando dejaba de arrearme pescozones, podíamos hablar de cualquier cosa, y tenía respuestas para todo, porque se pasaba la vida leyendo. Me habían dicho que podía tragarse mil páginas en un día y después contestar cualquier pregunta. Era una enciclopedia ambulante, aunque sus libros preferidos eran las novelas con argumentos muy retorcidos y personajes torturados. Llevaba unas gafas muy gordas, pero nadie se atrevía a reirse porque además de una cultura bestial tenía una fuerza extraordinaria, con la que repartía unos mamporrazos temibles. De hecho, la colleja que me había dado se podía considerar una tierna muestra de afecto.
   -Te voy a contar el máas pequeño de mis problemas. He construido unos péndulos que funcionan juntos, al mismo tiempo. Pero al cabo de pocos segundos de oscilación, chocan entre ellos, ¡no hay manera de que sigan siempre la misma trayectoria! Estoy desesperado...

Outubro 2014

Neste 2014 cúmprense trinta e cinco anos do pasamento de Luís Seoane, senlleiro exiliado e polifacético artista da Galicia do século XX, rexa e comprometida voz poética coa que comezamos as poesías do mes do presente curso. Vaian estes versos seus en lembranza dos emigrantes de tódolos tempos e lugares. seoane

 

EMIGRANTES NUNHA DATA CALQUERA

De alá saímos os senlleiros, os inadatados,
os condanados inxustamente, os que procuran o pan,
os xogadores, os perseguidos, os arrichados,
tamén o xusto, o argalleiro, o luxurioso, o san,
e as ponlas frorescentes dos linaxes abafados.

O vento empurrou as barcas dos emigrantes na mar
cara estas grises lonxanas cibdades de engano
feitas de presa, de aceiro, de cemento, sen ar,
por almas lixadas de númaros, de ouro estrano,
enxoitas polo despoxo i o constante trafegar.

Ergueitas pra vender e mercar por neicios homes adoecidos
de operacións aritméticas, de crecidos tantos por centos,
que viven e gouzan esquecidos dos escoloridos
irmáns sen éisito nen fortuna. Dos agoirentos
que soñan deslouvados, isolados polas rúas, amorridos,

vivendo antre tendas, máquinas, tráfego, descorados,
húmidos de suor, envoltos polo fume do carbón
das fábricas ergueitas polos homes de empresa, cugulados
de mercadorías, que ergueron a estatua ao patrón
no centro mesmo da cibdade pra exemplo de ousados.

Apiñoados polas rúas, nos suterráneos, da cor
lourida dos ósos, amarelo máis ben das caaveiras,
axúntanse uns cos outros, empezándose, por mor
da puntualidade no emprego. Sempre ás carreiras
nestas cibdades comerciaes, patrias da cubiza, sen amor.

Eiquí viñemos todos ó acaso, vivendo esgazados
das costumes coñecidas, do acento común, da canción
labrada polos avoengos i o tempo. Vivendo mudados
nunha xeografía difrente, polos negocios, a corrución,
que da terra de orixen farannos cicais pra sempre desleigados.

  Luís Seoane,  in Fardel de eisilado (1952)

Araras Monumento ao Emigrante, Araras (Sâo Paulo)

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer