Escola de nais e pais

Enlaces de interese

É unha guía de redes sociais para familias que ten como obectivo ofrecer aos pais orientacións  sobre as redes sociais e o uso que os menores fan delas. A intención é dar coñecementos básicos sobre o tema, certas pautas para educadores e unha serie de recursos útiles para docentes, pais e menores.
 

PROTEGELES é unha organización de protección do menor totalmente profesionalizada, na que abogados, psicólogos e expertos en seguridade e protección do menor, traballan ofrecendo “solucións” a oa máis oves, á súas familias e aos centros escolares,e sempre de forma gratuita.

PROTEGELES é o CENTRO DE SEGURIDADE EN INTERNET para os menores en España, dependente de Safer Internet Programme da COMISIÓN EUROPEA

 

( categories: )

Escola de saúde

No curso escolar 2013-14, a partires do mes de novembro, no IES Ricardo Carballo Calero, Asfredo en colaboración co Concello de Ferrol,  leva a cabo unha escola de saúde para pais e nais coa finalidade de dotar ás familias de habilidades educativas e de comunicación para que se sintan máis  competentes na súa función de educadores.

Con este curso, de oito sesións de hora e media de duración e periodicidade semanal, preténdese proporcionar aos pais e nais as ferramentas necesarias para axudalos a afrontar posibles dificultades no núcleo familiar, mellorar as habilidades comunicativas co obxecto de  favorecer a convivencia familiar, promover unha maior implicación  das familias como axentes de saúde dos seus fillos e fillas ou sensibilizar aos pais e nais do risco que entraña o uso inadecuado das novas tecnoloxías.

( categories: )

Escola de nais e pais

   

O papel dos pais e nais:

            O papel dos pais non é o de ser amigos dos nosos fillos, senón os pais que os educan. Os pais temos que poñer unhas normas na casa e marcarlles responsabilidades e límites aos nosos fillos. E temos que saber dicir "non" cando é necesario para que as normas se cumpran. 

       

O descanso axeitado:

            Rapaces e rapazas de 12 a 18 anos deben durmir un mínimo de oito ou nove horas diarias para atoparse ben e atender ás súas responsabilidades cotiás.

            Por tanto, cando menos dende o domingo ata o xoves, deben estar na cama e durmir (sen televisión) entre as 11 e as 12 da noite. 

 
             
    

O valor do exemplo:

            A forma máis sinxela e eficaz de ensinar é co exemplo. Se queremos que o noso fillo ou filla non berre, empecemos por non berrar nós; se queremos que sexa organizado, sexámolo nós tamén; se queremos que aprecie os seus estudos, mostremos nós interese por eles, etc.

            Ás veces isto pode supoñer educarnos a nós mesmos, pero o noso esforzo pagará a pena.

        

A alimentación:

            Os pais temos que ensinar aos nosos fillos a comer de xeito san, para o que a alimentación ten que ser variada (sen esquecer froitas e noces, verduras e ensaladas, caldos e guisos, legumes e peixes) e deixar a bolería e as lambetadas só para as festas. Os excitantes como o alcohol ou o café deben estar excluídos.

            O almorzo ten que ser forte para afrontar as tarefas da mañá, e pódese completar cun bocadillo no instituto, pero non con "chucherías".

 
             
    

A importancia da conversa diaria

            A comunicación entre pais e fillos debe darse de forma cotiá e natural. Unha receita infalible é xantar e cear (ou ao menos unha das dúas comidas) toda a familia xunta e coa televisión apagada, para que cada un conte como lle foi o día, que fixo, se lle pasou algo especial, etc.

            E nun ambiente de respecto mutuo, é dicir, falando con tranquilidade e escoitando con atención e sen desprezos.

        

Os horarios de chegada a casa

            Nais e pais son os encargados de poñer unha hora de volta a casa adecuada á idade dos fillos: ata as 9:30 ou 10 para os rapaces de 12 a 15 anos, ampliándoa pouco a pouco a partir desa idade.

 
             
    

Responsabilidade e esforzo:

            Nais e pais deben ensinarlles aos fillos que todas as persoas temos responsabilidades e temos que cumprilas, como o porteiro dun equipo que se esforza en que non metan goles na súa portaría.

            E que "quen algo quere, algo lle custa". Do mesmo xeito que o porteiro se adestra a diario para facer ben o seu xogo, o esforzo é inseparable das nosas tarefas cotiás.

            Con responsabilidade e esforzo os nosos fillos e fillas conseguirán o que se propoñan.

        

O tempo de estudo:

            O tempo de estudo ha de ser de dúas ou tres horas diarias (incluída a fin de semana), con pequenos descansos cada 45 ou 60 minutos.

            Antes de comezar a estudar cada día paga a pena adicar uns minutos a animarse con pensamentos positivos do tipo: "gústame facer as cousas ben", "podo aprobar esta materia", "se teño boas notas, na casa van estar moi contentos comigo, e eu tamén", "se aprobo todo, teño o verán para as miñas afeccións", etc.

 
             
   

O recoñecemento das cousas boas

Nais e pais deben saber dicir que non, pero tamén deben fixarse nas cousas que fillos e fillas fan ben, e todos temos cousas boas e todos facemos cousas ben.

Recoñece as cousas boas do teu fillo e dille que as ves e que as aprecias. Deste xeito colaborarás a que se esforce en mellorar no que fai mal.

        

O uso das pantallas

As consolas, ordenadores, móbiles e televisión teñen unha utilidade que todos coñecemos, pero un abuso na súa utilización leva ao efecto negativo de converternos en "persoas-pantalla".

O uso de ocio destes aparatos non debe superar a hora e media diaria (o tempo dunha boa película). É moito máis beneficioso e gratificante o ocio realizado ao aire libre, con actividades físicas e relacionándonos cos amigos.

 
             
   

Familia e valores:

            Os valores son o conxunto de principios, normas e crenzas firmes e estables que guían a nosa forma de ser e de comportarnos. A familia é a primeira transmisora de valores, e a aprendizaxe de valores positivos axuda aos nosos fillos e fillas a madurar e a ser responsables e autónomos.

        

A televisión:

            A televisión é un potente transmisor de valores, positivos e negativos, que lles mostra aos adolescentes uns modelos de comportamento que non sempre son os mellores. Por isto é importante que pais e fillos se senten xuntos a vela e cuestionen aspectos como a violencia, a insolidariedade, o consumismo ou os modelos de home e de muller que se presentan.

 
             
   

O uso do diñeiro:

            É tarefa dos pais ensinar aos fillos a administrar o seu diñeiro, a controlar os seus gastos e a aforrar para poder adquirir cousas máis custosas. O diñeiro conséguese mediante o traballo e o esforzo, polo que a paga dos nosos fillos debe ser proporcional ao presuposto familiar, nunca debe ser excesiva e debe restrinxirse dalgún xeito cando o fillo ou a filla non atende ás súas responsabilidades.

        

Os regalos de Nadal:

            As tradicións do Nadal estanse desvirtuando dende hai tempo por un consumismo esaxerado. É conveniente controlar a cantidade desmesurada de agasallos con que ás veces se atopan os rapaces nestas datas facendo que parte dos regalos sexan libros, materiais ou roupa que necesiten. Tamén debemos dicir non cando o regalo que piden é pouco aconsellable para a súa idade ou por calquera outro motivo.

 
             
    

"Emociónome logo existo":

            As emocións e os sentimentos son elementos positivos que nos fan singulares e achegan calidade humana ás persoas, polo que debemos axudar aos nosos fillos a expresar os seus sentimentos e a mostrar as súas emocións, para que aprendan tamén a controlalos cando estes sexan negativos: rancor, envexa, odio, cólera, inseguridade...

        

O ordenador e a internet:

            Os pais deben acordar cos fillos o tempo que poden pasar co ordenador, que debe ter unha limitación diaria (hora e media como máximo entre consolas, ordenadores, móbiles e televisión). Internet é unha ferramenta moi útil para a comunicación e unha gran fonte de recursos, pero as familias deben tomar algunhas medidas preventivas en canto á súa utilización, como situar o ordenador nun lugar común da casa, establecer regras básicas de emprego ou navegar cos menores e saber qué uso fan da rede.

 
             
    

A persoa e os seus actos:

            Se queremos que os nosos fillos poidan modificar o seu comportamento, non identifiquemos os seus actos coa súa persoa. Se lles dicimos: "Es un desordenado (ou porco, ou folgazán, etc.)", asumen que son así e que é algo inevitable (como ser baixo ou loiro). É moito mellor centrarse na súa conduta e deixar aberta a posibilidade do cambio: "Que desordenado tes o cuarto; se pos máis coidado nas cousas, a convivencia é máis fácil e os demais imos agradecercho ben".

        

A importancia da asistencia regular á clase:

            Do mesmo xeito que os pais atenden ás súas tarefas, os fillos deben aprender a responsabilizarse das súas. Só unha dor realmente forte ou a aparición de febre deberían ser motivos para non ir ao instituto. Os pais que desculpan a asistencia dos seu fillos á clase por calquera outro motivo están prexudicándoos nestes dous sentidos:

- porque a perda de clases e do ritmo de traballo dificulta moito as súas posibilidades de aprendizaxe.

-  porque non lle están ensinando a asumir as súas tarefas con responsabilidade e seriedade, o que dará pé a futuras frustracións ou a problemas de integración.

 
             
    

Educar na responsabilidade dos labores compartidos:

Os rapaces e rapazas que colaboran nos labores do fogar aprenden cuestións básicas para o seu futuro: a ser independentes porque saben atender de si mesmos, o valor do traballo en equipo e do reparto de tarefas, e a asumir responsabilidades sen esforzos, o que axuda a que sexan tamén máis responsables nos estudos. Por iso pais e nais debemos ensinar, dar exemplo e repartir as tarefas sen distinción de sexos.

        

As tarefas do fogar:

            As tarefas que calquera adolescente (sexa rapaz ou rapaza) debe realizar habitualmente na súa casa son: ventilar o seu cuarto, facer a súa cama e deixar a roupa recollida antes de marchar da casa; encargarse da limpeza da súa habitación e aprender a coser e pasar o ferro á súa roupa; colaborar acotío en tarefas como poñer e recoller a mesa, sacar o lixo, pasear o can ou limpar a gaiola do hámster; participar semanalmente noutras tarefas comúns como a compra de comida, cociñar, poñer ou baleirar a lavalouza ou estender a colada.

 
             
    

Comunicación fluída:

            Para manter sempre unha comunicación fluída cos nosos fillos necesitamos estes catro ingredientes: interesarnos polas súas cousas acotío (á hora da comida e da cea, por exemplo), mostrar as nosas emocións (alegrías, desgustos...), evitar os reproches e as burlas, e afrontar con calma os conflitos ata chegar a acordos.

        

O valor do deporte:

            A práctica regular dun deporte ou dunha actividade física (camiñar, bailar, artes marciais, etc.) é moi importante na adolescencia e xuventude porque mantén a boa saúde e o peso adecuado, mellora o estado de ánimo e controla a aparición de tensións e ansiedades, repercute na mellora do rendemento intelectual e colabora coa aprendizaxe de valores.

 
             
    

A familia, peza fundamental na prevención do consumo de drogas:

            O ámbito familiar é o mellor sitio para previr o consumo de drogas na adolescencia e mocidade. E conséguese cunha educación que harmonice normas, diálogo familiar e autonomía. Como mostra disto, estudos recentes avalan que as comidas familiares cotiás con conversa e sen televisión reducen moi significativamente adiccións posteriores.

        

A lectura e a memoria:

            O gusto pola lectura e o cultivo da memoria son piares fundamentais da aprendizaxe dos nosos fillos. Nais e pais podemos potencialos mostrando o noso interese e sendo modelos para eles, por exemplo, prestándonos a facer xogos de memoria ou lendo habitualmente na casa.

 
             
    

A importancia dos/as amigos/as:

            Para os adolescentes as súas amizades son parte fundamental do seu mundo, pois con elas satisfacen a necesidade de comunicación e comparten inquietudes e diversión. Isto pode producir un distanciamento cos pais, que podemos, para evitalo, propiciar actividades en común cos nosos fillos e ser moi coidadosos cos comentarios que fagamos sobre as súas amigas e amigos.

        

A preguiza das vacacións:

            Non poucas veces os nosos fillos, coa escusa de estar descansando, caen no aburrimento e na pasividade de non facer absolutamente nada nas vacacións de verán. Como pais debemos facerlles reflexionar sobre a importancia de aproveitar o tempo e orientarlles sobre actividades que poden realizar para coñecer a outra xente, facer deporte, mellorar as súas habilidades, disfrutar da natureza, etc.

 
             
( categories: )
Distribuir contido