Novas

Axudas para os libros de Primaria

Familias!

Fai uns días publicouse na páxina da Xunta a "Convocatoria do fondo solidario de libros de texto e axudas para libros de texto e material escolar" pero, isto que significa? 

Pois que todos os nenos e nenas do Areal que pasan para primaria, xunto con aqueles que están cursando xa primaria ou secundaria teñen a posibilidade de optar as axudas tanto para libros de texto coma para materiais.

 

Os plazos son os seguintes:

Prazo de presentación: do 24 de maio ao 23 de xuño de 2017

- Axudas para libros de texto: para Educación Primaria (1º e 2º)

      Data de recollida do cheque: a partir do 14 de xullo de 2017

- Axudas para Material Escolar: para Educación Primaria e ESO (rendas iguales ou inferiores a 5.400 €)

     Data de recollida do cheque: a partir do 14 de xullo de 2017 

 

No seguinte enlace atoparedes máis información, o impreso de solicitude...

https://www.edu.xunta.gal/portal/fondolibros

Rabietas

É unha reacción anormal do neno ante unha negativa a unha petición ou acción que desexa realizar. O neno pode facer un sin número de reaccións anormais: tirarse ao chan, agredir aos pais, tirarse o pelo, correr cara ao patio, etc.
Este tipo de conduta preséntase ao redor dos 2 anos e ten por obxecto afirmar a súa personalidade e demostrar a súa poder.
Como toda conduta anormal non debe ser permitida. A primeira reacción dos pais e adultos que rodean ao neno (de común acordo) debe ser a de ignorar ao neno ata que este recupere o seu comportamento normal. Desde o momento que o neno inicia a rabecha, deixa de existir. Os pais conversan de calquera outra cousa e non lle prestan atención. Repentinamente, cando o neno adopta a conduta normal, reaparece en escena e existe de novo para os seus pais quen lle poden dicir: así queriámosche ver, como neno grande…etc. e facerlle algunha caricia. Dando a entender que a actitude que será premiada coa súa atención e agarimo será a normal.
Nos nenos maiorciños, pódeselles explicar. Gústanos que as cousas que pidas fágalo en boa forma! Se negámosche algo, temos as nosas razóns, falemos de iso! Con posterioridade aos 5 a 6 anos as rabietas desaparecen.
Unha forma de rabieta é o deixar para comer que adoptan como costume os nenos entre os 2 a 3 anos, para chamar a atención e débese ter o mesmo tratamento.
Nunca se debe castigar a un neno e menos por mor dunha rabieta, isto só reforzará estas condutas anormais.
Ás veces, os nenos teñen rabietas cando senten frustrados consigo mesmos, porque non conseguen armar algo, porque os seus pais non entenden o que eles din. Os nenos maiores poden estar frustrados por mor da súa incapacidade para facer a tarefa escolar.
Nestas ocasións, o seu fillo necesita estímulo e un pai que o escoite. Apóieo dicindo: “Sei que é difícil, pero vas mellorar. Podo facer algo para axudarche?” Minimice os erros e aumente ou eloxie os seus logros aínda que sexan pequenos.
Nalgunha oportunidade non pode permanecer impávido fronte á rabieta, como cando esta se produce nun lugar público. Neste caso, o neno sabe que  está en desvantaxe e que non pode tratalo como na casa (ignorándoo). Sáqueo do recinto e léveo a un lugar acougado onde poida aplicar as técnicas mencionadas. Noutras oportunidades pode conversar con el e darlle unha advertencia (que pode e debe cumprir) explicándolle a negativa ou razón que motivou a rabieta do neno. Non ceda ante a rabieta por ningún motivo. Nestes casos é mellor dar un prazo e non pedir que a rabieta termine de inmediato, porque é practicamente imposible.
Para as rabietas de tipo perturbador ou destrutivo, ou que causan demasiada alteración na casa, utilice suspensións temporais, de xogos, saídas, de horario de TV, etc.
Trate en todo caso de actuar como pai, non se burle del, non o poña en vergoña diante doutros nenos. Dele prazo a que se recupere, o é un neno, por moita vergoña que o/a faga pasar, debe terlle paciencia e actuar en forma o máis neutramente que poida. Non reaccione con ira, iso sería como responder con outra rabieta cara ao neno.
Se as rabietas fanse incontrolables e Ud. ten medo que o neno se faga dano, chame ao seu médico para pedir consello, probablemente terá que consultar cun especialista.

OUTRAS ORIENTACIÓNS SOBRE RABECHAS Ou RABIETAS

Ter emocións e sentimentos, sexan cales sexan, é parte da condición humana. Sentir é vivir. A tendencia educativa na familia e na escola foi, e continúa sendo, a de controlar e eliminar calquera manifestación aberta dos sentimentos (especialmente os negativos). Pero os nenos non se inhiben. Eles expresan os sentimentos fácil e naturalmente, de forma sutil, ou ben, extremadamente intensa.
Con todo, deben aprender a manexar as súas emocións ante a sociedade e a atopar formas adecuadas de canalizar a ” poderosa enerxía” con que nos cargan os sentimentos. Para iso, os nenos dependen da información que lles proporcionan os seus pais. Pero comprender as emocións e axudar aos nosos fillos a expresalas adecuadamente, non é unha tarefa fácil.
Coa primeira rabieta, o neno descobre que estas son unha forma de controlar e manipular aos seus pais, xa que estes angústianse, asústanse… e a maioría das veces, ceden ante as esixencias e caprichos destes. Desta forma, as rabietas non cesan de repetirse.
Os vosos fillos poranvos a proba constantemente. Necesitarán comprobar se a unidade familiar é o suficientemente forte para sostelos. Desexarán saber se a vosa disciplina é consistente.
Será un período difícil ata que os vosos fillos comecen a crecer coa seguridade de ser amados e valorados, fagan o que fagan, e de que estaredes “aí” sempre para apoialos e coidalos. Será importante que reaccionedes con calma e serenidade entendendo este tipo de condutas, evitando en vós mesmos sentimentos de fracaso, culpa…
As rabietas corresponderán a unha etapa evolutiva normal e necesaria na que o neno tenta lograr a súa autonomía e reafirmación, debido á adquisición da conciencia de si mesmo, da súa propia identidade e dos adultos que lle rodean (“Esta é a miña mamá, este é o meu papá e vou comprobar que límites están dispostos a porme.”)
Se se tratan adecuadamente estas situacións, esta etapa desaparecerá progresivamente.


Que facer?

  • Non consentir unha rabieta. Cando comece, simplemente ignórea ou conteña fisicamente ao neno se se trata dunha conduta violenta ou destrutiva, mostrando unha actitude enérxica e firme.
  • Dar ao neno unha oportunidade para tranquilizarse. O mellor é levar ao neno a outra habitación, illarlle e dicirlle que esperamos que estando só páseselle a rabieta e poida pensar que non é correcta a súa actitude. O importante é que eles sintan que unha rabieta ten consecuencias negativas e que non merece a pena repetir a “función”.
  •  Non se pode razoar cun neno se está baixo os efectos dunha rabieta ou mal xenio. É mellor afastarse del. Se se lle rifa ou castiga fisicamente neste momento, mesmo podemos aumentar a intensidade da conduta que queremos eliminar.
  •  Unha vez que desaparecese a rabieta, fágalle saber ao neno que se está enfadado por algún motivo, a rabieta ou a agresividade, non é o modo adecuado de resolvelo. Dígalle que entende o que sente, pero muéstrese enfadado polo que fixo e explíquelle que a súa conduta é inaceptable e que en diante non se vai a permitir.
  •  Evitar comportamentos e actitudes de mágoa ou sobreprotección que nos leven a ceder ou outorgar os desexos do neno. O importante é manter a calma e “pór palabra” ao que o voso fillo está a sentir (rabia, medo, inseguridade…).
  •  Proporcionar ao neno modelos de conduta controlada que lle advirtan que toda conduta agresiva ou caprichosa non resulta beneficiosa.
  • Mostrarse contentos e orgullosos ante os primeiros intentos de autocontrol do neno. Encomiar a súa boa conduta e o feito de haberse serenado e tranquilizado na habitación onde permaneceu illado.
  •  Reafirmar de maneira moi positiva os logros do neno cada vez que teña un comportamento correcto e adecuado.
  • Lembre que os seus fillos están a aprender a CRECER e a xerar confianza neles mesmos, e que todo conflito pode ser unha oportunidade para crecer, e non un canellón sen saída.

Celos

¿EN QUE CONSISTEN OS CELOS E A RIVALIDADE?

• Os celos son un estado afectivo caracterizado pola medo a perder ou ver reducidos o cariño e a atención de alguén querido, porque a persoa "amada" prefira a outra. Este sentimento adoita ir acompañado de envexa e resentimento cara o que se percibe como rival. A persoa con celos considerase menos querida que antes.

• A rivalidade entre irmáns é algo natural e inevitable, mais non sempre se da do irmán maior ao menor.

• Adoita manifestarse mediante moitas condutas: rexeitamento ou rivalidade cara o irmán, rachar o seu material ou xoguetes, chivarse de condutas do outro, insultarse, ridiculizarse e ameazarse. Mais, todo isto pode ir acompañado dun cariño sincero. A idea romántica de dous irmáns que van a compartir todo, non sempre é real.

• Tamén se manifesta coa volta a condutas mais infantís que xa estaban superadas: imitar a linguaxe d@ pequen@, tartamudeo, pedir o teteiro ou papa, durmir no berce, pedir ir á cama dos pais, etc. Poden aparecer condutas como choro frecuente e sen motivo aparente ou preguntas alusivas a si se lle quere.

MEDIDAS QUE PODEN AXUDAR

• Establecer no fogar normas claras e concretas para tod@s.

• Habitualos a compartir as responsabilidades diarias.

• Propiciar actividades nas que colaboren tod@s.

• Facer xogos e actividades en familia, como excursións, viaxes, conversas ...creando un clima familiar no que predomine o amor e a confianza, e facer os nosos fill@s participes dos nosos proxectos, ilusións e valores.

• Tratar con afecto e atención os fill@s para que perciban que son queridos.

• Estimular a expresión sincera de sentimentos e emocións.

• Lectura do libro “Querer a todos por igual. Guía práctica para educar a dos o mas hijos” de Nancy Samalin.

MEDIDAS MAIS CONCRETAS

• Evitar as comparacións e a competitividade entre irmáns.

• Ignorar as condutas que son impropias da súa idade.

• Evitar a intromisión frecuente nos seus conflitos, sempre que non exista agresión.

• Non recompensar ao irmán "chivato".

• Evitar que o maior asuma sempre a responsabilidade do coidado.

• Fomentar a cooperación entre irmáns: nas tarefas do fogar, recados, en situacións de xogo, ...

• Respectar o espazo de xogo e intimidade de cada fill@.

• Animar os intereses individuais de cada un.

• Eloxiar os comportamentos axeitados ou desexados, pero sen comparar.

• Educar aos fill@s no control das súas emocións: aprender a soportar pequenas frustracións, alegrarse do éxito dos demais, ensinarlle a aceptar as súas incapacidades e dificultades con optimismo.

• Intercambiar agasallos entre irmáns no momento da chegada do novo membro familiar.

EN SITUACIÓNS DE CONFLITO ...

• Coñecer previamente cales son as situacións de conflito e establecer regras para eses momentos (que está permitido e que non, como debería actuar cada un...)

• Ignorar disputas menores. Se non se solucionan adoptaremos medidas.

• En condutas inaceptables actuaremos de inmediato.

• En momentos de tranquilidade ensinaremos como resolver conflitos.

• investigar quen é o culpable das disputas, para evitar tomar medidas sempre co mesmo.

A CHEGADA DUN NOVO IRMÁN

• Resaltade a importancia de ter irmáns e a felicidade que isto comporta no xogo, nas tarefas diarias, ...

• Deberanse evitar expresións negativas do tipo "agora sí que vas ter que compartir" "tes que coidar do teu irmanciño"...

• Evitar frases que recriminen as súas accións: "non o toques que o podes mancar", "non te achegues que non me fío"...

• Estimular con expresións positivas todo acercamento.

• Buscar espazos para atender de forma preferente aos irmáns no momento do nacemento do novo bebé.

• Valorar os nosos fill@s diante de familiares e visitas, tratando de omitir comentarios negativos sobre elles.

 

 

 

 

Xoguemos cos nosos fillos

 

VENTAXAS DE XOGAR COS FILLOS/AS

Moitas persoas pensan que xogar cos fillos/as é un tempo inútil e sen importancia. Sen embargo, o xogo beneficia moito aos nenos e nenas.

Axuda a crear experiencias e sentimentos positivos entre a familia.

A través do xogo podedes axudar aos nenos e nenas a resolver problemas, a experimentar con ideas novas e desenvolver a súa imaxinación.

Axuda a desenvolver o seu vocabulario e a aprender a comunicar pensamentos, sentimentos e necesidades. Axúdalle a interactuar cos demais, ensínalle a esperar e respectar quendas e a como responder aos sentimentos dos demais.

Cando os pais se involucran no xogo dos seus fillos e fillas, soen mellorarse problemas de conduta.

1. QUE O NENO OU NENA LEVE A INICIATIVA

A primeira norma para xogar co neno/a é seguir a dirección, as ideas e a imaxinación do mesmo. Non intentades impor a vosa forma de xogar, non lle organicedes o xogo dándolle ordes de como xogar. O mellor é que lle presentedes varias opcións e que eles elixan o que prefiran. Non importa si xogan a algo diferente ao que o xogo está destinado.

2. QUE O NENO/A MARQUE O RITMO DO XOGO

Os nenos e nenas tenden a repetir a mesma actividade unha e outra vez. Aínda que este xogo repetitivo pode aburrir aos pais, debedes esperar a que el mesmo decida facer algo diferente por si mesmo.

3. NON COMPITADES CO NENO/A

Aos nenos/as gustalles ter o control do xogo. E o máis importante é fomentar os seus sentimentos de logro e independencia. Se seguides as regras que invente nese momento, isto fará mais probable que el siga as regras que vos logo lle propoñades.

4. NON CORRIXADES NIN CRITEQUEDES AO NENO

Debedes evitar corrixir, criticar ao neno ou indicar como se fan as cousas cando está xogando. O xogo dos nenos non ten que ser perfecto. O mais importante é experimentar e crear, non o produto final.

5. FOMENTADE A CREATIVIDADE E A FANTASÍA

O xogo é unha oportunidade para favorecer a fantasía e a creatividade.

6. UN MOMENTO PARA GABAR AO NENO

O xogo é un momento especial para gabar ao neno. Gabade todo o que fai: os seus esforzos, o que está facendo e o ben que o leva a cabo.

7. USADE COMENTARIOS DESCRITIVOS

Non bombardeedes ao neno con preguntas mentres xoga, mellor apoiade facendo comentarios descritivos do que está facendo.

 8. FOMENTADE QUE RESOLVA SEUS PROBLEMAS

Durante o xogo ao neno se lle presentan problemas e o papel dos pais debe ser fomentar a súa confianza, animalo a intentalo, darlle pistas ou apoio para resolvelo, pero non facelo por el.

9. POÑEDE ATENCIÓN NO XOGO

Os nenos necesitan que se lle presten atención. Ás veces, os seus comportamentos negativos buscan só que se lle preste atención. Cando o neno faga algo inadecuado, deixade de prestarlle atención.

CONCLUSIÓNS

Se todos os días adicades un tempo a xogar con eles, o momento de finalizar non será conflitivo, porque saben que poderán xogar de novo ao día seguinte.

O neno debe recoller os seus xoguetes. Vos lle podedes axudar, animar a facelo e gabalo por elo.

 

 

Contacontos familias

Fai tempo que non falamos dos contacontos das familias. Dende decembro ata hoxe vimos contos como: "Papá Monstruo", "Un culete diferente", "Ningún beso para mi", "Corre corre cabaciña", "Cuentos de Paula", "El libro de mi Papá", "La ternera Clara" ou "A vaca de puxo un ovo".

Este ratiño dos venres é moi especial para tod@s os nen@s asique non o dubidedes e seguide participando igual que ata agora!

 

ARRANCA O ENTROIDO NO AREAL

SE NO ENTROIDO TE QUERES DIVERTIR

AS ORDES DO MECO TES QUE SEGUIR.

 COMEZA A SEMANA, O LUNS PODES VIR

O DISFRAZ QUE QUEIRAS PODES ELEXIR.

 O MARTES CHEGOU, E IMOS SEGUIR

DO TEU BONECO PREFERIDO PODES PRESUMIR.

 O MÉRCORES QUENTIÑOS IMOS VIR

COAS ZAPATILLAS DA CASA IMOS RIR.

 AVANZA A SEMANA, O XOVES ESTÁ AQUÍ,

E UN FERMOSO PIXAMA TES QUE LUCIR.

 E PASIÑO A PASIÑO, O VENRES POR FIN!!

VESTIDOS DE MONSTRUOS DESFILAREMOS POR SABARÍS!!

 

 

Ensinar hábitos de autonomía

¿POR QUÉ É IMPORTANTE A AUTONOMÍA PERSOAL?

• O desenvolvemento da autonomía persoal é un obxetivo prioritario na educación e no desenrolo dun nen@. Considérase autónomo aquel que é capaz de realizar sen axuda, aquelas actividades propias da súa idade, da súa capacidade e do seu entorno socio cultural.

• Un neno ou unha nena pouco autónom@ adoita ser dependente, require axuda continua, ten pouca iniciativa, e ten maiores dificultades para solucionar os problemas propios da súa idade.

• Esas mesmas características poden reflectirse na súa aprendizaxe ou na relación con outros nen@s.

¿QUÉ HABITOS ENSINAR?

• A norma xeral é que todo o que o nen@ poida facer só, sempre que non poña en risco a súa seguridade, debe facelo el mesmo.

• Tamén é válido como criterio ensinar hábitos que teñen adquiridos a maioría dos nen@s da súa mesma idade.

• Como guía, poden servir os seguintes hábitos, expostos en distintas áreas:

HIXIENE: todo o referido a hixiene e autocoidado persoal. Por exemplo: control de esfínteres, lavar as mans só, peitearse, ...

VESTIDO: o uso das prendas e o seu coidado. Poñerse diferentes prendas: pantalóns, zapatos, calcetíns, abrigo, botóns, ...), gardalas lugar axeitado, elixir a propia indumentaria, ...

COMIDA: relacionado coa súa conduta alimentaria: comer só, respectar as normas básicas de educación na mesa, poñer e recoller a mesa, ...

VIDA EN SOCIEDADE E NO FOGAR: son hábitos referentes á relación cos demais, a utilización dos servizos comunitarios e a conduta no fogar: saudar á xente coñecida, escoitar, pedir por favor, dar as grazas, respectar as quendas, pedir prestadas as cousas, evitar perigos (enchufes, cruzar a rúa...), ordenar as súas pertenzas, usar o teléfono...

¿CÓMO SE ENSINAN?

A meirande parte dos nenos funcionan moi ben con rutinas, polo tanto o ideal será conseguir que eses hábitos se transformen en rutinarios. Cunha práctica axeitada, os hábitos apréndense en 20 ou 30 días.

1. Explicarlles o que se lles vai esixir, evitando pensamentos do tipo "prefiro facelo eu que o fago antes e mellor". Ten que ser algo axeitado a súa idade. haberá que ser constantes e facelo en todos os lugares. E todos os que rodean ao nen@ deben pretender o mesmo, por exemplo non vale que mamá diga unha cousa e papá outra.

2. Dicirlle que ten que facer e como debe facelo, en poucas palabras e trasmitindolle seguridade, dándolle primeiro un modelo (deberedes facelo vós antes para que observe como se fai, narrando en todo momento o que estades a facer), e asegurarvos de que comprende as instrucións.

3. Unha vez que se lle deron as pautas, haberá que practicar, deberedes ofrecerlle moitas ocasións de práctica, recordándolle, se fose necesario, os pasos que debe seguir. Será moi importante eloxiar os seus primeiros avances pois así estaredes aumentando a súa motivación. Os apoios iranse retirando pouco a pouco. Tende en conta que trátase dun proceso longo, polo que deberase dispor de tempo suficiente.

4. Hai que revisar como vai realizando o encomendado, e se non está de todo ben, proporlle como podería mellorar. Como dixemos anteriormente, será importante eloxiar e valorar a súa realización, pois suporá unha motivación extra para o nen@.

E ADEMAIS...

• Algúns pais/nais habitualmente dicides que os vosos fill@s saben facer as cousas, pero que finalmente, preferides facelo vós por presa ou inseguridade. Isto a longo prazo fará que os nen@s non teñan autonomía e cando queirades que fagan algo eles sos, non saberán facelo ou negaranse.

• Por outro lado, se llo ofrecedes como un privilexio ("xa es maior...") aceptarano mellor que se o facedes coma un mandato sen mais.

• Tende en conta que a maioría dos nen@s con idades entre os 2 e os 4 anos, si queren facer as cousas por si mesmos e sodes os propios pais/nais os que non llo permitides, por iso hai que aproveitar eses anos para impulsar e animar a súa autonomía persoal.

 

Admisión 2018

Do 1 ao 15 de febreiro comeza o proceso de admisión que o alumnado de 6º de Infantil (5anos) deben facer para reservar praza no centro ao que estamos adscritos (CEP de Sabarís) e cursar 1º de primaria o curso 2018/2019.

Esta solicitude pódese facer electrónicamente na aplicación "Admisión de Alumnado" da Xunta de Galicia ou cubrindo os impresos que vos entregamos no centro, igual que os anos anteriores.

Dita solicitude presentarase na EEI O Areal.

Ante calquera dúbida, consultádenos!!

Vermiño

Qué ben o imos pasar no patio coa noso novo vermiño!!!

E si non fai caso?

1. POR QUE NON OBEDECEN?

 

Os nenos non fan caso por diferentes motivos, a continuación expoñemos os mais frecuentes: 

  •  Non comprenden as ordes.
  •  Dánselles moitas ordes seguidas.
  • As ordes non se dan convenientemente: Transmitides inseguridade e pouco convencemento ao dalas. No lugar de dar a orde, preguntades: “queres lavar xa as mans?, A orde é pouco clara e demasiado abstracta:”Sé bo, pórtate ben”.
  •  Non hai normas e, se as hai, son incoherentes. Rematades deixando o que non estaba permitido.
  • As medidas que adoptades cando non fai caso, incumprídelas.
  • Hai diferentes coidadores con diferentes normas.
  • Finalmente, os nenos que acostumaron desobedecer e que iso non teña consecuencias. Dalgún xeito, premiouse o feito de non facer caso, ao conseguir case sempre saírse coa súa.

2. QUE FACER PARA QUE OBEDEZAN? 

ESTABLECER UNHAS NORMAS: O neno debe dispor dunhas normas claras e concretas. Adaptadas á súa idade e madurez. As ordes que se dean ao neno, non serán caprichos persoais, se non que estarán referidas a esas normas básicas, solo serán un recordatorio.

COMO DAR AS ORDES:

  • Asegurarvos que escoitan e atenden cando lle dades unha orde.
  • Deben ser claras e concretas, expresar claramente que estades esperando que o fagan.
  • Deben darse con seguridade e contundencia. A orde non pode ser unha pregunta, “queres recoller?”.
  • Deben darse as orden de unha en unha.
  • Deixade un tempo prudencial para que a leven a cabo.
  • Supervisade que as ordes se cumpran axeitadamente.
  • Gabar ao neno cando as cumpra.

PRESTAR MAIS ATENCIÓN: O neno debe decatarse de que se lle presta mais atención cando cumpre as normas e obedece.

3. QUE FACER SE DESOBEDECE?

AS TRES CHAMADAS DE ATENCIÓN: Cando o neno desobedece, chamarédeslle a atención un máximo de tres veces. Sendo a última unha anticipación das consecuencias se non obedece. 

OBRIGAR: Cando non atendeu ás chamadas de atención acudiredes e obrigarédeslle a facer o que lle mandástedes: recoller, ordenar…

REPRIMENDA: Coa consecuencia negativa, darédeslle unha reprimenda breve, clara e contundente, recordándolle cal é a norma.

RETIRARLLE PRIVILEXIOS: Cando a desobediencia é moi reiterativa podédeslle quitar algún privilexio (retirarlle un xoguete ou unha actividade que lle guste), isto deberase aplicar a continuación da desobediencia e períodos de tempo breve.

SER COHERENTES: É importante que os fillos vexan que os pais sodes coherentes coas normas, se dicimos que “non” ten que ser “non”.

NON PREMIAR A DESOBEDIENCIA: Se o neno desobedece e sae coa súa estaredes “premiando” o seu mal comportamento e aumentará a probabilidade de que volva a facelo nunha situación similar.

ACORDO ENTRE ADULTOS: O neno debe recibir a mesma mensaxe de todos os adultos que ten ao seu arredor. Se existen discrepancias non debedes mostralas diante del.

 

 Esperamos que vos sirva de axuda!