Agora podo lembralo todo. Viviamos nas aforas de Viena, nun dos distritos novos, nunha urbanización con espléndidas vistas ao Danubio. Non había moito tempo que nos mudaramos a unha casa de dúas plantas, piscina propia, canchas de tenis comunitarias e todo en medio dunha veciñanza igual de selecta. O sol alumeando a fachada de casa rosada de enfronte tróuxome esta mañá á mente a imaxe dunha festa. Celebrabamos algo, non podería concretar que. Polo xardín había carpas para convidados  porque, coma sempre en Viena, ameazaba con chover arreo e eu estou anoándome unha gravata mentres fumo cun coñecido. Lembro os trazos da súa cara, o nome non. Falamos e tomamos un aperitivo,  as copas están dispostas sobre as mesas regularmente, son brillantes, hixiénicas, cristalinas, e locen unha oliva insertada nun escarvadentes. Estou contento, fumo e río sen parar, o home que me acompaña fai comentarios luxuriosos sobre cada unha das mulleres que van entrando e desfilan ao lonxe ante a nosa vista. Eu río, véxome desde fóra de min mesmo… (Teresa Moure, A intervención)