9

anterior

índice

seguinte

NAVY BAR (Manuel Antonio, De catro a catro) anglicismo para o típico bar de ambiente mariñeiro que abundaba nos peiraos

9º poema do libro. Despois das intencións, o barco, a travesía, a contemplación, a soidade, o afogado, a garda, o peirao, vén agora o bar mariñeiro.

...ESTE bar ten balances
...E tamén está listo
para se facer á vela facerse á vela: partir
Identifica o bar co barco: como el ten balanceos. O poeta está listo para partir dentro del.

...Enchéronnos o vaso
con toda a auga do Mar sempre en maiúscula o Mar
para compor un cock-tail de horizontes cock-tail: bebida preparada mesturando varios licores
O licor que bebemos é como a auga do mar, repetido e de moitos sitios. Monotonía.

...Pendurados das horas colgados das hora, parados
...atlas xeográficos de esperantos esperanto
están sen tradución
...E tatexan as pipas tatexar: falar entrecortadamente. Personificación
co ademán políglota das bandeiras ademán: aceno; políglota: que fala varias linguas
O tempo está parado, non pasa. Non entendemos nin coñecemos aos estranxeiros que están ao noso lado

...Ese cantar improvisado
....................................é o mesmo repetición continua de mesmo: monotonía
que xa se improvisou nalgures logo non é improvisado, é repetido, sempre igual, xa escoitado noutros bares

...Quen chegou avisándonos
desa cita nocturna que temos
co vento ao N.E.
na encrucillada das estrelas apagadas? encrucillada: cruce de camiños
Cita nocturna, mais sen estrelas que nos guíen nin vento: desorientados, perdidos, sen rumbo

...Aquí bebe de incógnito
O Mariñeiro Descoñecido en maiúsculas o mariñeiro perdido, descoñecido
-sen xeografía nin literatura- non lle coñecemos a terra nin os sentimentos
...A noite dos naufraxios
...co seu brazo salvavidas
...aferrará connosco unha vela de chuvascos aferrará: amarrará
A noite tentará salvarnos do naufraxio

...O vaso derradeiro
estaba cheo de despedidas
O último vaso que tomemos será un adeus, unha despedida

...Polas rúas dispersas polas rúas perdidas do porto mariñeiro
iámonos fechando
cada un dentro da súa alta mar
O interior de cada un é como a alta mar, un lugar inmenso e invadido pola soidade, un lugar afastado de todo no que canto máis se adentra máis só se sente.

...No repouso dalgún vaso
tódalas noites naufraga o Bar. agora bar está escrito con maiúscula porqe non só se identifica co barco (naufraga), tamén co poeta que naufraga ou fracasa. O repouso do vaso é o símbolo do fracaso do poeta.

Como no poema anterior, o poeta segue en terra e de noite. Acode ao bar mariñeiro en procura de algo novo e non atopa máis que sensacións xa coñecidas e repetidas; polo que se sente aínda máis só. Outro fracaso e unha nova despedida.

Xosé Luís Méndez Ferrín publicou no Faro de Vigo (14-3-08) un interesante artigo sobre este poema

Trazos da poética máis tradicional:
-Imaxes ligadas á realidade: vaso, pipas .
-Suxeito poético nós: enchéronnos.
-Restos de rima: vaso-esperanto-improvisado-chuvasco

Trazos máis vangardistas:
-As imaxes: atlas de.
-Ausencia de puntuación.
-Ausencia de ritmo.
-Léxico mariñeiro: facer á vela, salvavidas. Léxico culto: esperanto, políglota. Estranxeirismos: cock-tail.
-Incisos: -...-.
-Siglas: NE.

Contribúe co teu comentario ou suxestión

Anxo González Guerra e Vitoria Ogando Valcárcel

Véxase agora o poema de Manuel Antonio:

NAVY BAR

...ESTE bar ten balances
...E tamén está listo
pra se facer á vela

...Enchéronnos o vaso
con toda a auga do Mar
pra compor un cock-tail de horizontes

...Pendurados das horas
...atlas xeográficos de esperantos
están sin tradución
...E tatexan as pipas
co ademán políglota das bandeiras

...Ese cantar improvisado
....................................é o mesmo
que xa se improvisou nalgures

...Quen chegou avisándonos
desa cita noiturna que temos
co vento ao N.E.
na encrucillada das estrelas apagadas?

...Eiquí bebe de incónito
O Mariñeiro Descoñecido
-sin xeografía nin literatura-
...A noite dos naufraxos
...co seu brazo salvavidas
...aferrará connosco unha vela de chuvascos

...O vaso derradeiro
estaba cheo de despedidas

...Polas rúas dispersas
ibámonos fechando
cada un dentro da súa alta mar

...No repouso dalgún vaso
tódalas noites naufraga o Bar.

Todos os poemas están perfectamente explicados por Manuel Castelao en Manoel-Antonio De catro a catro, Laiovento, 2010