Outubro 2016

Biblioteca, territorio da pintura

Celebramos o Día das Bibliotecas guiados por algúns pintores e ilustradores: esta é a súa visión das bibliotecas, territorio das plumas e dos pinceis:

OutuBro con B de Bibliotecas

De novo outubro, de novo un novo mes da biblioteca, de novo unha xornada: a do 24, o Día da Biblioteca.

Unha celebración que comeza por B de Biblioteca e remata con A de feminino. Unha conmemoración plural (somos moitas as Bibliotecas) que pregoan e ilustran dúas mulleres singulares: a escritora Ledicia Costas (galardoada, entre outros, cos seguintes premios:

Premio da AELG á mellor obra de literatura infanto-xuvenil do 2012, por O corazón de Xúpiter.
XXIX edición do Premio Merlín de Literatura Infantil de 2014 por Escarlatina. A cociñeira defunta.
Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de literatura infantil de 2014, por Escarlatina. A cociñeira defunta.
Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España en 2015, por Escarlatina, a cociñeira defunta.
Premio Lazarillo de Creación Literaria en 2015, por Jules Verne e a vida secreta das Femmes Plante.
Premio Antón Losada Diéguez de Creación literaria en 2016, por Un animal chamado néboa.
Premio dos Clubs de Lectura de Galicia de 2016)

e a ilustradora Elena Odriozola: Premio Euskadi, por Tropecista (2013), Premio Junceda Internacional, (2014), Premio Nacional de Ilustración, (2015) ou Manzá de Ouro da Bienal de Ilustración de Bratislava , por Frankenstein (2015)

 PREGÓN
   Un vagalume é unha illa perdida na noite máis densa. Cen vagalumes, unha constelación misteriosa que marca o rumbo cara a outros universos. Así, con esa estratexia de luz, organízanse os libros que moran nas bibliotecas. Son caricias fosforescentes que incendian os soños e recompoñen os corazóns grises ata facelos recobrar a súa cor vermella brillante. Calquera individuo que padeza a síndrome do corazón gris, debería poñerse en mans dun experto e visitar unha biblioteca.

   Para escribir un libro, ademais de facer malabarismos coas palabras hai que ser unha desvergonzada ou un tolo. Un ousado, unha excéntrica descontrolada. Levar un calcetín de lunares, outro de raias e os pelos de punta. Unha crista como as que locen as cacatúas sería un peiteado moi interesante para un escritor. Só as mentes máis disparatadas son aptas para escribir libros. Pero para custodialas non é suficiente con ter un desaxuste nos cables cerebrais. É indispensable ser de fóra. Un extraterrestre. As bibliotecas albergan seres con antenas xiratorias, cerebros millométricos que memorizan títulos rebuscados, rimbombantes, campanudos. As persoas que custodian libros sempre me pareceron criaturas singulares. Están dotadas de extremidades retráctiles que estiran e estiran ata alcanzar aquel volume ao que parecía imposible acceder. A continuación, coma se nada, recompóñense e todo volve á súa posición natural. Parecen seres humanos, pero a pouco que lles observes percibirás que non son de aquí. Unha das cousas que máis me enfeitiza dos bibliotecarios é o seu cerebro. Parécenme tan listos! Os libros fabrican pensamentos. Pasar tantas horas dentro dunha factoría de ideas é bo para ter un corazón vermello e brillante e unha cabeza repleta de plans fantásticos.

    Alguén me contou que o 24 de outubro é o Día da Biblioteca. Sería xenial organizar unha festa con confeti e pompas de xabón. Celebrala ao grande. Encantaríame vestirme para tal ocasión como o personaxe dalgún libro, sentarme na mesa dunha biblioteca da cidade onde vivo e esperar a que fosen visitarme. Nas bibliotecas podes ser quen ti queiras. Desde Mary Poppins ata Matilda, Atreyu, Drácula ou mesmo Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump. Podes poñerte botas de pelo, plumas, zancos e chapeus. Chapeus! Iso é! Imaxino a unha pequena lectora achegándose a min discretamente, atraída polas cores e formas do meu chapeu:

-Sombreireira tola, que festa máis marabillosa! Sería tan amable de servirme unha cunca de té?

    Eu serviríalla con moito gusto, poñendo cara de muller refinada, e logo ambas fariamos ruído ao tragar. Soaría algo parecido a glup glup glup. E antes de que nos dese tempo de romper a rir de forma desenfreada, aparecería o bibliotecario, como xurdido da nada, que para iso posúen a facultade de materializarse diante de ti no momento máis inoportuno, e advertiríanos de que as bibliotecas non son tabernas. Hai que recoñecer que son únicos custodiando tesouros. Extraterrestres co corazón vermello e brillante. Que cousa tan extraordinaria. Feliz Día da Biblioteca!
 

Novo curso, novas lecturas

Comeza outubro, xa está en marcha o novo curso e xa comezan tamén as actividades do noso club. Feliz continuidade @s que recuncades e unha especial benvida para @s que por primeira vez formades parte deste bloque lector.

Velaquí a publicidade da nosa particular elección:

unidos lemos  marea lectora
 lecturas xxi  enganchados
 súmate  sentidiño

Labordeta in memoriam

O 19 de setembro cumpríronse seis anos do pasamento do cantautor, escritor e político José Antonio Labordeta. Nestos complicados tempos políticos queremos lembrar a coherencia e honradez do creador de

Canto á liberdade

Habrá un día
en que todos
al levantar la vista,
veremos una tierra
que ponga libertad.

Hermano, aquí mi mano,
será tuya mi frente,
y tu gesto de siempre
caerá sin levantar
huracanes de miedo
ante la libertad.

Haremos el camino
en un mismo trazado,
uniendo nuestros hombros
para así levantar
a aquellos que cayeron
gritando libertad.

Habrá un día
en que todos
al levantar la vista,
veremos una tierra
que ponga libertad.

Sonarán las campanas
desde los campanarios,
y los campos desiertos
volverán a granar
unas espigas altas
dispuestas para el pan.
Para un pan que en los siglos
nunca fue repartido
entre todos aquellos
que hicieron lo posible
por empujar la historia
hacia la libertad.
Habrá un día
en que todos
al levantar la vista,
veremos una tierra
que ponga libertad.

 

labordeta

 

También será posible
que esa hermosa mañana
ni tú, ni yo, ni el otro
la lleguemos a ver;
pero habrá que forzarla
para que pueda ser.

Que sea como un viento
que arranque los matojos
surgiendo la verdad,
y limpie los caminos
de siglos de destrozos
contra la libertad.

Habrá un día
en que todos
al levantar la vista,
veremos una tierra
que ponga libertad.

Habrá un día
en que todos
al levantar la vista,
veremos una tierra
que ponga libertad.

 

Outubro 2016

O próximo 28 de outubro celebraremos o 150 aniversario do nacemento de Valle-Inclán, 150 outonos despois lemos a súa

Sonata de otoño
de
Ramón del Valle-Inclán

 

     Primeira entrega (1902) das Sonatas (Sonata de estío en 1903, Sonata de primavera en 1904 e Sonata de invierno en 1905). Estes fragmentos dunhas memorias ficticias do marqués de Bradomín constitúen un dos exemplos máis salientables da prosa modernista na literatura castelá. 
    As terras e paisaxes galegas son o marco dunha  relación madura e nostálxica entre o protagonista “feo, católico e sentimental” e Concha, un dos seus antigos amores, que vive os seus últimos días no pazo de Brandeso onde se coñeceran.

valle sonata otoño

(...) Yo recordaba vagamente el Palacio de Brandeso, donde había estado de niño con mi madre, y su antiguo jardín, y su laberinto que me asustaba y me atraía. Al cabo de los años, volvía llamado por aquella niña con quien había jugado tantas veces en el viejo jardín sin flores. El sol poniente dejaba un reflejo dorado entre el verde sombrío, casi negro, de los árboles venerables. Los cedros y los cipreses, que contaban la edad del Palacio. El jardín tenía una puerta de arco, y labrados en piedra, sobre la cornisa, cuatro escudos con las armas de cuatro linajes diferentes. ¡Los linajes del fundador, noble por todos sus abuelos! A la vista del Palacio, nuestras mulas fatigadas, trotaron alegremente hasta detenerse en la puerta llamando con el casco. Un aldeano vestido de estameña que esperaba en el umbral, vino presuroso a tenerme el estribo. Salté a tierra, entregándole las riendas de mi mula. Con el alma cubierta de recuerdos, penetré bajo la oscura avenida de castaños cubierta de hojas secas. En el fondo distinguí el Palacio con todas las ventanas cerradas y los cristales iluminados por el sol. De pronto vi una sombra blanca pasar por detrás de las vidrieras, la vi detenerse y llevarse las dos manos a la frente. Después la ventana del centro se abría con lentitud y la sombra blanca me saludaba agitando sus brazos de fantasma. Fué un momento no más. Las ramas de los castaños se cruzaban y dejé de verla...

Outubro 2016

Azul


“… Que azul es la vida, Miguel, cuando hemos puesto en ella amor y lucha…”
P. Neruda


Sobre o teu azul
o meu azul descansa.
O azul da túa pel
sobre o azul da miña alma.
O azul do teu pensamento
pinta de azul a miña esperanza,
namentres o azul das túas verbas,
paseniño,
me desarma.


Noelia Rodríguez in Non te esquezas dos peixes vermellos (2011)

noelia rodríguez

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer