try another color:
try another fontsize: 60% 70% 80% 90%

Lecturas

Noite de voraces sombras

 

Sara, unha moza de dezaseis anos, narra os acontecementos que durante unhas vacacións de verán na casa da avoa foron un auténtico terremoto na súa vida e lle axudarán, dende entón, a enfrontala dunha forma distinta. No cuarto que ocupa sentirá o inquietante desacougo dunha presencia fantasmal. Alí atopará, tamén, un fato de cartas e fotos, unha libreta de caligrafía apertada e unha selecta biblioteca que a levarán a descubrir unha inesquecible historia de amor e desamor entre dous mestres republicanos, que se produciu durante a Guerra Civil e os amargos anos da posguerra.

En "noite de voraces sombras", Agustín Fernández Paz, aborda un tema que hoxe está en primeiro plano, como é a recuperación das vidas e dos ideais que quedaron rotos trala Guerra Civil e a posguerra, así como a necesidade de que as novas xeracións descubran esa realidade, porque non se poderá construír nada auténtico sobre a desmemoria. 

O Autor

Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947 - Vigo, 2016) licenciado en Ciencias da Educación foi profesor de lingua e literatura galegas no ensino secundario. Autor dunha longa obra narrativa en lingua galega, e traducido, na súa maior parte  a todas as linguas ibéricas.

Paralelamente á súa dedicación á docencia, desenvolveu tamén unha ampla actividade teórica e divulgativa, centrada en temas como a introdución dos medios de comunicación no aula, a promoción da lectura, o fomento da lingua galega nun contexto bilingüe ou a didáctica da lingua, así como un relevante papel na elaboración de materiais didácticos de lingua e literatura (un dos seus traballos, Canles 5, obtivo o Premio Nacional "Emilia Pardo Bazán" para libros de texto non sexistas).

En xaneiro de 2013, foi investido como Doutor Honoris Causa pola Universidade de Vigo.

Os seus libros son moi apreciados polos lectores infantís e xuvenís e todos eles coñecen numerosas edicións. Algúns, como Cartas de inverno, Trece anos de Branca  ou  As hadas verdes, superaron a fronteira dos cen mil exemplares vendidos.

 

Cuando Hitler robó el conejo rosa

Judith  Kerr

  

A chegada de Hitler ao poder vai cambiar radicalmente a vida de Anna e a súa familia. Na súa fuxida do horror nazi, deberán abandonar o seu país e deixar moitas cousas queridas, como o seu coello de peluche. Con el tamén se quedará a súa infancia.

A novela iniciase en Berlín en 1933, continúa en Zurich, París (1935). As dificultades económicas en París obrigarán á familia a saír cara Londres, está a piques de comezar a Segunda Guerra Mundial.

A novela está baseada de forma moi próxima na biografía da propia Judith Kerr, filla dun famoso escritor alemán que abandonou Alemania en 1933. A familia de Kerr era xudía e o seu pai estaba na lista negra de escritores dos nazis. Alfred Kerr, o pai, fora moi crítico con eles durante os anos previos. Primeiro viviron en Suiza, logo en Francia e finalmente en Reino Unido, a donde chegaron a mediados dos anos 30 e onde permaneceron durante toda a II Guerra Mundial. Os seus pais vivían co temor de que se producise unha invasión de Reino Unido por parte de Alemania e tomaran decisións drásticas en previsión de que iso sucedese. «Un amigo médico noso deulles pastillas para suicidarse», explicaba Kerr na BBC fai uns anos.

A vida no exilio era dura. Ademais da dureza inherente a vivir nun país que non é o propio, sumábanse as altas dificultades económicas. Tanto Alfred Kerr como a súa esposa Julia eran intelectuais (Julia era concertista) que non tiñan moi fácil atopar traballo noutro país e máis nun no que se falaba unha lingua que non dominaban.

                                                                                

Xosé Fernández Ferreiro: Agosto do 36 e Os últimos fuxidos

 
AGOSTO DO 36


 

Novela ambientada en Galicia no inicio da Guerra Civil, a partir dun feito real, o "paseo" do que foi vítima unha parella de profesores rurais, Gregorio e Sara,de ideoloxía "vermella", nunha remota aldea da serra de Ourense, un mes despois do alzamento militar. 

Ao iniciarse a Guerra Civil os falanxistas xuran limpar España de comunistas. Introducíndose nas situacións vividas nesa época, ademais dos métodos empregados para esa "limpeza", a obra reflicte un caso concreto dos moitos que neses momentos ocorrían. A historia do libro plasma o profundo odio que sente un falanxista , Manuel o Garabís, cara a un mestre, Gregorio o Xirandón, enfrontados os dous en tempos pasados polo amor dunha muller, Sara. A cruel vinganza que leva a cabo Manuel vai máis alá do feito de que o mestre sexa comunista, así a verdadeira razón é o rancor que sente a nivel persoal contra Gregorio. A atrocidade toma forma de persoa no falanxista que se volve capaz de aldraxar, humillar e por último, asasinar a muller da que estivera e aínda está namorado. E, de feito, ela, Sara (a mestra e muller de Gregorio) unha vítima inocente que paga inxustamente o desbordamento dos sentimentos máis infames levados da man polo orgullo e a vinganza que mostra a cara máis despiadada do ser humano.

 

OS ÚLTIMOS FUXIDOS

  

Novela ambientada en 1950 na que se narra o heroísmo e tráxico final dos últimos fuxidos. É a historia dos últimos guerrilleiros (maquis) que se resisten a aceptar a ditaura franquista e seguen agochados nos montes galegos, resistindo o asedio dos falanxistas e da Garda Civil. Na novela reflictese tamén a represión que se exerce sobre as súas familias e toda aldea en xeral.  

En Abades comezaba a anoitecer, cando arrincou a camioneta na que levaban presas a todas as mulleres entre dez e setenta anos da parroquia. Decontado achegaríase Robertiño aos penedos da 

contarlles aquela aldraxe e asegurarlles que os dous gardas civís Casa da Moura, onde se agochaba o seu pai, Roberto Ferreño, o seu tío Marcial e os seus compañeiros, Severo e Fermín, para 

e o falanxista prometeran que " as fusilarían a todas se non lles dicían onde vostedes se esconden " . Aqueles catro homes, todos labregos, os últimos fuxidos, entobáronse na serra da Corza hai catorce anos para evitaren ser fusilados polos homes do Garabís como lls sucedera o mestre Gregorio e a súa dona. 

 

Biografía do autor

Xosé Fernández Ferreiro (Nogueira de Ramuín, 1931 - A Coruña, 2015) traballou como xornalista en La Noche, El Correo Gallego e La Voz de Galicia. A súa actividade profesional foi recoñecida co Premio Galicia de Xornalismo (1985) e coa Letra E da Asociación de Escritores en Lingua Galega (2003). Membro do grupo literario Brais Pinto, comezou a súa andaina publicando os libros de poemas Ribeirana do Sil (1952) e A noite (1959).

Como narrador publicou as seguintes novelas, a maior parte delas no catálogo de Xerais: A morte de Frank González (1975), Morrer en Castrelo do Miño (1978), A saga dun afiador (1980), A ceo aberto (1981), Corrupción e morte de Brigitte Bardot (1981), Reportaxe cósmico (1983), A fraga dos paxaros salvaxes (1985), O minotauro (1989), Agosto do 36 (1991, Premio Xerais de Novela, traducida ao castelán por Alianza Editorial), A cidade das chuvias (1994), O atentado (1999, Premio Losada Diéguez), O último paraíso (2001), Millo verde (2002), Os últimos fuxidos (2004), e Tempo de centeo (2009). Ademais, publicou o libro de relatos Co medo nas mans (1996) e o relato infantil O conto da boa e da mala pipa (1996). De Xente Nova a Brais Pinto. Memorias dun afiador rebelde (Xerais, 2012) recolle as súas inquietudes mozas. 

 

Yo pude salvar a Lorca. Editorial Destino

Victor Amela Bonilla: Yo pude salvar a Lorca. Editorial Destino

Eu puiden salvar a Lorca reconstrúe a vida de Manuel Bonilla, o meu avó, labriego e pastor da Alpujarra convertido en pasador clandestino de persoas dun lado ao outro da fronte de guerra de Granada. A sublevación militar arrastroulle ao pozo dun dos sucesos máis tráxicos e universais da guerra de España: o asasinato do poeta Federico García Lorca. Un horror que lle pesará para sempre nunha vida que se entrevera coa doutros personaxes, soados algúns  "Luís Rosales, Ramón Ruiz Alonso, Gerald Brenan, Agustín Penón, Emilia Llanos" e anónimos outros, como Josep Amela, soldado republicano que será prisioneiro seu: o tempo e o azar converteranlles en membros dunha mesma familia.» 

A novela rescata a vida anónima dun vencedor da guerra e vencido da historia. Subido ao tren dun ideal "como todos os demais", a vida de Manuel Bonilla cruza a Alpujarra mísera, a Granada de Lorca e a España de posguerra ata depositar ao lector "mediante a procura do seu neto" na Barcelona actual. Unha viaxe cuxos xiros e rebotes resoarán na sensibilidade e na entraña "familiar e colectiva" de calquera lector da España actual.

EL CLAN DEL OSO CAVERNARIO. Jean M. Auel.

O clan do oso cavernario (1980) é a primeira novela da saga "Os fillos da terra", da autora norteamericana Jean M. Auel, ambientada na época paleolítica.

O argumento

Un terremoto sacode o chan baixo os pés de Ayla, unha nena Cromañón de cinco anos que, ao recuperarse do susto, descobre que a terra tragouse o campamento onde vivía. Soa no mundo, tan pequena e indefensa, vaga sen rumbo ata que é ferida por un león cavernario.
O terremoto tamén afectou a outros habitantes da zona, entre eles ao Clan do Oso Cavernario, formado por homes de Neanderthal, que teñen que abandonar a cova na que habitaban créndoa maldita polos seus espíritos protectores. No seu camiño atopan a Ayla inconsciente e febril debido ás feridas provocadas polo león cavernario. Iza, a curandeiro do Clan, a axuda a sobrevivir, e Creb, o Mog-ur (chamán),ve na nena a marca dun dos espíritos tótem máis poderosos.
A aceptación de Ayla por parte do Clan é sumamente difícil xa que a nena pertence a quen eles chaman "os outros". Ayla rompe moitas tradicións aínda que nunca chega a modificar os costumes do Clan, con todo danlle liberdade de facer algunhas cousas que as mulleres do clan non podían facer, xa que o rol das mulleres era prácticamente nulo. Ayla ao ser distinta non acepta as normas establecidas. Por outra banda, ela pode falar e os membros do Clan comunícanse mediante acenos (no momento de ser escrito este libro, as teorías máis difundidas consideraban que os homes de Neandertal non tiñan a capacidade de falar).
A intelixencia de Ayla supera a dos membros do clan e demostra ter unha gran capacidade de aprendizaxe; apenas lle ensinan a contar e pronto demostra unha noción superior das matemáticas, cabo mencionar que o sabio nesas cuestións era Mog-ur, o cal sorprendeuse das capacidades que presentaba Ayla. O mesmo ocorre co uso de armas,ela aprendeu a usar a fonda, o que lle trouxo moitos problemas no clan.
Ayla foi adoptada polo Creb o Mog-ur e Iza a curandeira, eles eran irmáns e non tiñan fillos, Iza ensínolle a ser curandeira pero Ayla non posuía a "memoria do clan", polo que aínda que aprendía rápidamente, resúltalle imposible facer cousas que non lle ensinaron previamente, mentres que os seus compañeiros do clan "instintivamente" coñecíanas.
O libro suscita tamén outras moitas teorías sobre as súas pronunciadas cabezas, tradicións, métodos de caza, recolecta, como pasar os invernos, etc. Separadamente de ser unha apaixonada aventura na época prehistórica, é tamén moi formativo, e revela a gran capacidade e documentación da escritora. Ademais da apaixonante loita pola supervivencia e pola aceptación de roles no grupo por parte de Ayla, a protagonista, coa cal sentirémonos identificados, tamén fará gozar ao lector cos estatus do clan, a súa organización, as súas cacerías e o momento cume do libro: a caza do mamut, a reunión de clans e o nacemento de Durc, fillo de Ayla.

A autora

Tras finalizar a súa etapa universitaria, en 1977, comezou as súas investigacións para escribir un libro ambientado na Idade de Xeo. Ademais de pasar moitas horas na biblioteca estudando, tomou parte de cursos de supervivencia para aprender como construír un refuxio de xeo e vivir a experiencia de habitar nun daqueles. Aprendeu tamén os métodos primitivos de facer lume, curtir o coiro e tallar pedra para facer ferramentas.

A saga componse de cinco libros máis: O val dos cabalos, Os cazadores de mamuts, As llanuras do tránsito, Os refuxios de pedra e A terra das cuevas pintadas. Para este último, a autora estivo documentándose nas cuevas cántabras de Altamira, no xacimento de Abric Romaní (Barcelona), en Ekain (Deva (Guipúzcoa)) e en Atapuerca. Para documentarse sobre os últimos neandertales que habitaron a península Ibérica ata a súa extinción, fai 25 000 anos, visitou xacimentos prehistóricos e diversas covas en Málaga, Gibraltar, Ceuta, Portugal e Asturias. O sexto e último volume da serie publicouse en marzo de 2011.


 Auel tivo a oportunidade de realizar distintas viaxes aos sitios prehistóricos sobre os cales escribira e atoparse con aqueles expertos cuxos libros servíronlle de documentación. As súas investigacións levárona por gran parte de Europa, desde Francia ata Ucrania.
A crítica chegou a cualificar como "un pequeno milagre" o seu traballo para describir detalladamente unha sociedade da Idade de Xeo, incluíndo temas tales como a interacción co medio ambiente, as relacións humanas, os ritos relixiosos e o comercio. Unha mensaxe común a todos os seus libros é non dar as cousas por sentado, por exemplo os abundantes pero limitados recursos da Terra. Sobre todo, reforza o feito de que a xente que viviu fai 20 000 anos era tan intelixente e creativa, e tan humana como calquera persoa actual.


Moitos descubrimentos arqueolóxicos recentes transformaron en inexactos algúns detalles dos libros e outros son, por suposto, pura ficción (p.e.: a domesticación dos cabalos ocorreu moito máis tarde na historia da humanidade).


Recentes estudos xenéticos darían verosimilitud á novela da escritora, ao indicar que o home moderno e os neandertales compartirían un 4% do xenoma; malia que as evidencias fósiles son escasas, supón a existencia de polo menos algúns episodios de entrecruzamiento entre homínidos do Pleistoceno.

A ODISEA (contada aos nenos). Rosa Navarro Durán

 

A editorial "Rodeira" presenta  a Odisea adaptada  pola eminente filóloga Rosa

Navarro Durán que permiten captar a atención e a motivación dos nenos.

Con fermosas e expresivas ilustracións do premiado debuxante Francesc Rovira.

Aínda que nada se sabe con certeza, parece que cara ao século VIII a.C.,

un xoglar grego chamado Homero ( do que se di que era cego) compuxo

esta historia, a Odisea, que conta as aventuras que viviu Ulises desde

que se marchou de Troya (acabada a guerra) ata que chegou, vinte anos

despois, á súa patria, Ítaca.

Dise tamén que Homero creou antes outro esplendido poema titulado a Iliada, onde

se contan as fazañas de Aquiles e doutros heroes na guerra de Troya.

As dúas obras foron primeiro poemas orais, que se cantaban, e máis tarde

escribiríanse. 

Pero o certo é que nada disto é seguro, porque hai quen di que ata Homero

non existiu...Sexa como for, a Odisea é un poema marabilloso, que foi composto fai

case tres mil anos,e que está escrita en grego en 12.110 versos.

Neste relato nárranse as aventuras que vive Ulises (coñecido como Odiseo en

Grecia) navegando polo mar Mediterráneo. Enormes tempestades azoutan a súa

nave porque ou deus do mar, Poseidón, quérelle facer mal. Non obstante, protéxeo

a deusa dá sabedoría, Atenea. Ulises ten que enfrontarse a un xigante monstruoso

dun só ollo, a unha meiga que converte en porcos vos seus compañeiros e a moitos

outros perigos.

Mentres tanto, na súa terra, a illa Ítaca, estanlle esperando a súa fiel esposa,

Penélope, e o seu fillo Telémaco, que irá en busca de notcias súas. Pero tamén se

instalaron en Ítaca os odiosos pretendientes de Penélope, que queren convencela

de de que o seu marido morreu.

 

Historia de Roma. Indro Montanelli

 

                                                                                                                                                                                                                 

 Montanelli (Fucecchio, 1909 - Milán, 2001) foi un xornalista italiano de gran renombre. Nos anos trinta simpatizó co movemento de Mussolini, pero pronto as súas crónicas sobre a Guerra Civil española (nas que criticou a intervención italiana) situárono contra o fascismo. O seu espírito xornalístico levoulle a manter distancias coa política e a loitar ao longo de toda a súa carreira pola súa independencia profesional. Xa ao final da súa traxectoria foi crítico con Berlusconi e cos intentos da política por controlar todas as esferas da comunicación. As súas declaracións situáronse a miúdo neste sentido.   

 En 1996 lle foi concedido o premio Principe de Asturias de Comunicación e Humanidades.   

 

  Historia de Roma está organizada en curtos episodios onde Montanelli repasa os principais personaxes e acontecementos da historia do imperio. Explícase como o pobo dos latinos e os sabinos acaba destruíndo aos etruscos e expandiendo o seu dominio pola península, relátase a vida cotiá dos romanos, as guerras con Cartago, Grecia e os galos, a expansión mediterránea, o apoxeo da República e a violenta transición cara ao cesarismo, os dictadores, a influencia do cristianismo, a partición do imperio e as invasións bárbaras.


Como explica o mesmo autor  "como todos os grandes imperios, o romano non foi abatido polo inimigo exterior, senón que caeu polos seus propios males".

 
Un dos valores máis claros da obra é a forma en que Montanelli explica a historia. Non é un texto academicista ou aburrido, cheo de notas ao pé de páxina... non. Montanelli sitúase a un nivel que calquera lector pode entender desde as primeiras páxinas. Neste sentido cumpre co que o autor proponse: "Non descubrín nada con este libro. A obra non pretende aportar 'revelacións', nin tan sequera dar unha interpretación orixinal á historia da Urbe. Todo o que explico xa foi explicado. Só espero habelo feito dun xeito máis sinxelo e cordial, a través dunha serie de retratos que iluminan aos protagonistas cunha luz máis auténtica, espíndoos dos ornamentos que ata agora os escondían".

 

 

       

 

                            

Leer Xeografía e Historia

"A Casa do Lector" en Madrid

Madrid evoca a Vila dos Papiros de Herculano

A Casa do Lector explora o tema da lectura e a escritura na Antiga Roma a través dos achados realizados nesta suntuosa residencia suburbana.

Terencio Neo e a súa muller con rolo de papiro e tablillas enceradas. Pompeia finais do século I d.C.. Museo Archeologico Nazionale di Napoli

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Terencio Neo e a súa muller, unha das imaxes máis coñecidas de Pompeia, unha peza costumbrista que foi obxecto de todo tipo de estudos de orde estética, social e político e que resume de xeito sinxelo o que foi o mundo dos libros e da lectura privada no século I. Ambos personaxes teñen nas súas mans os dous formatos para a escritura máis comúns na época: o rolo de papiro e as tablillas de cera.

                               Papiros en pirámide da biblioteca de Herculano

O de ler non era nada fácil debido ao tamaño dos papiros, segundo reflíctese nos documentos, e para iso utilizaban a un escravo, nas casas dos romanos podentes, que o facía en voz alta. Para ler un rolo de papiro collíase o rolo coa man dereita e se desenrollaba coa esquerda, que sostiña a parte lida. Ao finalizar, o rolo quedaba nesa man.

 

Distribuir contido