Novas

Centro piloto ELBE.2: INSTRUCIÓNS USUARI@S

Usuari@s Preparad@s!

A primeira actuación que deberá facer cada usuario é personalizar o contrasinal.
Para realizar esta acción deberá acceder cos datos que se lle facilitan e premer sobre a icona de "Conta" que está accesible desde a parte superior dereita e acceder á sección "Datos Lector". Tamén se pode acceder directamente aos "Datos Lector" premendo sobre o nome do usuario (nome e apelidos) que aparece na parte dereita da barra de información.


Descargar títulos con Adobe DRM.
Para a descarga dos títulos empregando Adobe DRM e poder dispoñer así dos mesmos sen conexión a Internet poden consultar as indicacións breves.

 

Si puidemos: IX Tui Le

Nin o ceo agrisado, nin as leves pingas de choiva, nin a viruxe, nin as présas dos ensaios, nin os traizoeiros nervios da posta en escena final... foron quen de agochar o bo facer da nosa comunidade educativa que contribuíu á IX edición do Tui Le coa presentación dun kamishibai a partir de textos do O principiño e co recitado dun poema de Os soños na gaiola,  todo adobiado con acompañamento musical; alumn@s de 1º de ESO  encargáronse dos textos e @s de 1º de bacharelato  das melodías; a todos: recitadores, músicos,  profesorado e audiencia moitas grazas e xa quedamos convocados para o X Tui Le porque en Tui antes, agora e sempre lemos e queremos seguir manifestando, de xeito mancomunado e público, o noso irrenunciábel compromiso coa lectura.

Presentación e inicio do Club de Manga e Anime TUITAKU 17

Os responsables do TUITAKU invitan á comunidade educativa á presentación do Club de Manga e Anime do IES que terá lugar o luns 9 no 2º recreo na sala de Usos Múltiples do centro.

 

 

TUITAKU: Club de Manga e Anime do IES San Paio

Comezamos unha nova andaina chea de ilusión e moito que facer.

Un grupo de alumnos e alumnas de diferentes niveis e cursos do noso centro botan a andar un proxecto que xa tiñan pensado no curso anterior e que materializaron este.

Aquí deixamos o seu cartel:

E-readers en préstamo

Xa podes levar en préstamo os e-readers.

Pregunta na biblioteca!

 

 

Gándara sempre connosco

Onte amencíamos coa  publicación na prensa do pasamento de Xosé Manuel Bernárdez Gándara en Zambia, onde traballaba dende o ano 2000.

Nacido na parroquia de Alxén- Salvaterra de Miño no 1963 estivo vinculado a Tui dende neno, pois cursou parte dos estudos primarios  no Seminario Menor, o bacharelato no IES San Paio e a súa etapa de pastoral no Anxo-Pazos de Reis.

Gándara, sendo neno, tivo un soño: quería ser misioneiro,quería traballar con e por aqueles que non tiñan nada; así que dende que se ordenou sacerdote en 1988 loitou por formarse e prepararse para afrontar ese soño. Despois de estar 10 anos como sacerdote na Parroquia do Sagrado Corazón en Vigo, marchou a Londres onde perfeccionou o inglés e estudou socioloxía. Dende alí deu o salto e a través do IEME (Instituto Español de Misións Estranxeiras) chegou a África, concretamente a Zambia. E alí era feliz. Un home do rural que traballaba no rural, que loitou por conseguir pozos, plantar e obter millo, muíños, becas de formación sobre todo para as mulleres “porque elas poden cambialo todo” dicía; bicicletas para poder desprazarse de un lado a outro e ata un autobús para ir as poboacións mais próximas. Traballaba cos que eran considerados apestados por padecer enfermidades como a lepra, con enfermos da SIDA, e sobre todo cos orfos; nenos que de repente pasan a ser cabezas de familia e teñen que ocuparse dos seus irmáns máis novos; nenos que se converten en homes de repente; sen formación e sen ter tempo para seren nenos.

Todo isto nolo transmitía a través do correo electrónico e,  cada dous anos, cando se achegaba por aquí para estar coa familia e cos amigos. E así tamén nos contaxiaba esa enerxía positiva que transmitía, esa ilusión por cumprir proxectos, por poder axudar a súa xentiña, porque el xa era africano.

No instituto tivemos a sorte de que nos contara as súas experiencias en distintas ocasións. A última foi o pasado mes de abril, cando xa nos avanzaba a súa intención de crear unha nova misión  en Kamakechi. Nunha das súas últimas comunicacións (que adxuntamos) a  misión era xa unha realidade como pode verse na seguinte presentación que nos mandou:

Kamakechi Life

 



E cando máis ilusionado estaba co novo proxecto un inexplicable accidente deixounos orfos da súa presencia pero non do seu espírito que sempre estará connosco.

 

Nos seguintes enlaces recollemos as entrevistas feitas na TVG e na RMT a Xosé Manuel Pereira, amigo e compañeiro de Gándara, falando sobre a súa persoa e labor.  

 

Gándara, sempre na memoria!

 

José Luis Sampedro na biblioteca do Alén

josé luis sampedroA finais de novembro do pasado 2011 aproveitamos a concesión do Premio Nacional das Letras a José Luis Sampedro para presentar algúns enlaces a súa traxectoria vital e literaria, unha traxectoria de militante compromiso humanístico e humano.

Hoxe, despois do seu pasamento, é un bo momento para regresar a aquela páxina.

Aquí tamén podemos acceder ao especial elaborado polo xornal El Pais.

Tamén hoxe, cando Sampedro xa atravesou a fronteira que separa esta vida da biblioteca daforges a sampedro eternidade cuxas portas lle terán sido franqueadas polo seu homónimo San Pedro queremos, dun xeito especial, lembrar o inquebrantable compromiso de José Luis Sampedro a prol da lectura, dos libros e das bibliotecas. E facémolo recollendo unha recensión da súa conferencia "Los libros que me han acompañado" pronunciada a mediados de setembro de 2007 na Biblioteca Nacional, e reproducindo o seu artigo en defensa da lectura e contra os préstamos de pago nas bibliotecas:


Cuando yo era un muchacho, en la España de 1931, vivía en Aranjuez un Maestro Nacional llamado D. Justo G. Escudero Lezamit. A punto dejubilarse, acudía a la escuela incluso los sábados por la mañana aunque no tenía clases porque allí, en un despachito que le habían cedido, atendía su biblioteca circulante. Era suya porque la había creado él solo, con libros donados por amigos, instituciones y padres de alumnos. Sus 'clientes' éramos jóvenes y adultos, hombres y mujeres. Allí descubrí a Dickens y a Baroja, leí a Salgari y a Karl May.

Muchos años después hice una visita a un bibliotequita de un pueblo madrileño. No parecía haber sido muy frecuentada, pero se había hecho cargo recientemente una joven titulada quien había ideado crear un rincón exclusivo para los niños con un trozo de moqueta para sentarlos. Al principio las madres acogieron la idea con simpatía porque les servía de guardería. Tras recoger a sus hijos en el colegio los dejaban allí un rato mientras terminaban de hacer sus compras, pero cuando regresaban a por ellos, no era raro que los niños, intrigados por el final, pidieran quedarse un ratito más hasta terminar el cuento que estaban leyendo. Durante la espera, las madres curioseaban, cogían algún libro, lo hojeaban y a veces también ellas quedaban prendadas.

Tiempo después me enteré de que la experiencia había dado sus frutos: algunas lectoras eran mujeres que nunca habían leído antes de que una simple moqueta en manos de una joven bibliotecaria les descubriera otros mundos.

Y aún más años después descubrí otro prodigio en un gran hospital de Valencia. La biblioteca de atención al paciente, con la que mitigan las largas esperas y angustias tanto de familiares como de los propios enfermos, fue creada por iniciativa y voluntarismo de una empleada. Con un carrito del supermercado cargado de libros donados, paseándose por las distintas plantas, con largas peregrinaciones y luchas con la administración intentando convencer a burócratas y médicos no siempre abiertos a otras consideraciones, de que el conocimiento y el placer que proporciona la lectura puede contribuir a la curación, al cabo de los años ha logrado dotar al hospital y sus usuarios de una biblioteca con un servicio de préstamos y unas actividades que le han valido, además del prestigio y admiración de cuantos hemos pasado por ahí, un premio del gremio de libreros en reconocimiento a su labor en favor del libro.

Evoco ahora estos tres de entre los muchos ejemplos de tesón bibliotecario, al enterarme de que resurge la amenaza del préstamo de pago. Se pretende obligar a las bibliotecas a pagar 20 céntimos por cada libro prestado en concepto de canon para resarcir -eso dicen- a los autores del desgaste del préstamo.

Me quedo confuso y no entiendo nada. En la vida corriente el que paga una suma es porque:

a) obtiene algo a cambio.

b) es objeto de una sanción.

Y yo me pregunto:

¿qué obtiene una biblioteca pública, una vez pagada la adquisición del libro para prestarlo?

¿O es que debe ser multada por cumplir con su misión, que es precisamente ésa, la de prestar libros y fomentar la lectura?

Por otro lado, ¿qué se les desgasta a los autores en la operación?

¿Acaso dejaron de cobrar por el libro?

¿Se les leerá menos por ser lecturas prestadas?

¿Venderán menos o les servirá de publicidad el préstamo como cuando una fábrica regala muestras de sus productos?

Pero, sobre todo: ¿Se quiere fomentar la lectura?

¿Europa prefiere autores más ricos pero menos leídos?

No entiendo a esa Europa mercantil. Personalmente prefiero que me lean y soy yo quien se siente deudor con la labor bibliotecaria en la difusión de mi obra.

Sépanlo quienes, sin preguntarme, pretenden defender mis intereses de autor cargándose a las bibliotecas. He firmado en contra de esa medida en diferentes ocasiones y me uno nuevamente a la campaña.

¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!

José Luis Sampedro

 

Como colofón, este texto da súa autoría inserido nun marca-páxinas conmemorativo do Día do Libro de 1986:

 

Ler enriquécenos a vida. Co libro voamos a outras épocas, e a outras paisaxes; aprendemos o mundo, vivimos a paixón ou a melancolía. A palabra fomenta a nosa imaxinación: lendo inventamos o que non vemos, facémonos creadores.

Agora bérrannos que vale máis a imaxe e coa televisión -a primeira escola- inculcan aos nenos, antes de que falen, os dous desmáns do sistema: a violencia e o consumo. Con esas cadeas o poder político e o económico edúcannos para cidadáns pasivos, sen imaxinación
porque sempre é perigosa para os poderes establecidos. E ante esas imaxes carecemos de voz: non temos medios para televisar contrariamente mensaxes de tolerancia e sensatez (quizais agora, con Internet...).
Hai cinco séculos a imprenta librounos da ignorancia levando a todos o saber e as ideas. O alfabeto fomentou o pensamento libre e a imaxinación: por iso agora quérennos analfabetos. Fronte ás imaxes impostas necesitamos máis que nunca o exercicio da palabra, sempre ao noso alcance. O libro, que ensina e conmove, é ademais agora o mensaxeiro da nosa voz e a defensa para pensar con liberdade.

 

E, para rematar unha proba gráfica de que a lectura e a escritura non separaron ao noso autor das realidades cotiás por tristes que foran: nunha homenaxe ao mar despois da catástrofe do Prestige, acompañado de Manolo Rivas

sampedro e rivas homenaxean o mar despois da catástrofe do Prestige

Premiados nonaxenarios

Enfilamos a recta final de 2011 coa concesión dos premios Nacional das Letras Españolas a José Luis Sampedro e Cervantes a Nicanor Parra. Os galardoados son dous lonxevos inconformistas, economista e escritor catalán o primeiro, científico e antipoeta chileno o segundo. Ámbolos dous, testemuñas privilexiadas de moitos dos avatares do século XX, seguen a iluminar coa súa longa experiencia e a súa recoñecida obra os camiños das xeracións do crítico e indignado século XXI.

E aproveitando estes recoñecementos coñezamos mellor a súa vida e obra.

Nicanor Parra
 

Artigos de El País sobre J. L. Sampedro.

A nova da concesión do premio en Faro de Vigo ou La Vanguardia.

 

Elixe algún dos seguintes enlaces para coñecer o tratamento informativo da concesión do Cervantes  nalgúns xornais:  ABCEl Mundo, El País, El Mercurio, El Progreso, La Voz de Galicia, Público.
 

Páxina oficial do autor

Visita a páxina do autor na BVC e accede a unha escolma dos seus poemas no CVC
 

Aquí podes ler "Desde la frontera", discurso de ingreso na RAE.

Navega pola web que sobre o autor oferta a Universidade de Chile.
 

O que di a Galipedia sobre o escritor.

Premendo aquí accedes á correspondente reseña na galipedia.
 

Neste enlace atoparás o prólogo de José Luis Sampedro a ¡Indignaos! de Stéphane Hessel e aquí unha nova sobre a adhesión do escritor ao movemento do 15 M. ou esta carta da súa autoría.

Se queres ler non só poemas senón tamén críticas, ensaios, artigos, entrevistas entra neste enderezo.
 

Rematemos cun vídeo de reflexións moi actuais do premiado.

Escoitemos, para finalizar, a voz do poeta na recitación de Autorretrato.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer