recomendación

Decembro 2020

Berta Mir detective. O caso do papagaio que falaba de máis
de
Jordi Sierra i Fabra 

      Berta  Mir, unha moza de 18 anos que vive en Barcelona coa súa avoa e o seu pai (ao que está moi unida desde que a súa nai os abandonou), rematou o bacharelato e, a pesar do seu alto coeficiente intelectual, non continúa estudando porque está indecisa e porque o seu pai sofre un grave accidente que o deixa inmobilizado. Berta investigando o accidente descobre que quixeron asasinar ao seu pai. É así como suple a Cristóbal (o pai que se comunica con ela debuxando palabras na palma da súa man) e convértese en detective, facéndose pasar por un axudante da axencia de detectives.
    Unha anciá contrata a Berta para que busque ao seu papagaio, un animal exótico en vías de extinción que vale unha fortuna. A investigación complicarase enredándose cunha rede mafiosa de tráfico de animais, un asasinato, unha misteriosa desaparición e o descubrimento das miserias e segredos dunha podente familia industrial barcelonesa. Con este caso, unido ao enfrontamento coas realidades cotiás, os desenganos amorosos e o primeiro concerto do seu grupo de rock, Berta abandona a adolescencia e madura descubríndose a si mesma.

    A semana non era moi boa. Os teléfonos non soaban. Nin un cliente no despacho. Ningún caso. Só ía unhas horas, normalmente polas mañás, pero algúns días, como ese, unha especie de silenciosa soidade ía invadíndome pouco a pouco. As paredes oprimíanme. Descolguei un par de veces o auricular do teléfono fixo para comprobar se había liña. Asomeime outro par de veces ao exterior para ver se o mundo seguía funcionando. Temín acabar falando soa. Home, a papá tampouco lle sobraba o traballo, adoitaba dicirmo cando as cousas ían mal, pero ata onde recordo, sempre ou case sempre facía algo. Quizais el sabía atraer clientes e problemas.
    Levaba dous días e toda a fin de semana dedicada a repasar os arquivos de meu pai, estudar os seus casos, pequenos e grandes, determinar os seus métodos, ver de que forma enfocaba a súa rutina, seguir a alguén ou conseguir información dalgunhas persoas que podían axudalo nunha investigación. Por un lado, confirmaba o que xa sabía: que ser detective non era moi complicado se a cousa se limitaba a seguir os pasos de alguén e redactar un informe. Por outro, tiña que admitir que a habilidade de papá para  resolver determinados asuntos era notable. Investigar si requiría un talento especial, que el posuía, e eu trataba de saber se o herdara. Ata ese momento non o fixera mal, aínda que tampouco podía afirmarse que fose unha experta. O xeito en que resolvín o caso do falso accidente de meu pai quizais se debeu á sorte. Iso tocábame confirmalo.
    Pero para iso necesitaba traballar.
    Probarme a min mesma.
    Mirei a hora e rosmei amolada. Outra mañá perdida. Desde o día en que, temerariamente, decidín ocuparme da axencia, lera máis da metade do arquivo. De súpeto sentinme farta de tanta xerga legalista. O día era bonito, lucía o sol. Non merecía a pena perdelo nunha oficina baleira e silenciosa, aínda que do outro lado da xanela  non chovesen os euros para encher a neveira e pagar os coidados de papá.
    Recollín o casco, a cazadora, as chaves, e, cunha oculta carga de frustración, dispúxenme a liscar.
    Cheguei a porta.
    E xusto nese instante soou o teléfono.

    Vaia por Deus… -pestanexei impresionada polo azar.
    Regresei á mesa, deixei o casco enriba e contestei mentres cruzaba os dedos. Necesitaba ocuparme en algo , nun caso, por simple que fose. En algo que, ademais,  me proporcionase un cheque e, de paso, a confianza que seguía necesitando para seguir adiante agora que papá era case un vexetal.
    -Axencia Mir, dígame?
    -Berta, son eu. Pechei os ollos.
    Semelloume unha burla.
    “Eu” era Ramiro Crussat, o “novo” home de miña nai.
    Estiven a piques de colgarlle.
    -Que quere? -preguntei coa voz case tan tensa como estaba o meu corpo.
    -Non quería chamarte á casa e… tes o móbil apagado, así que…
    Saquei o móbil do peto da chaqueta e examineino. Tiña razón: estaba apagado. Sempre andaba despistada con el. Quizais porque, para asuntos persoais, non quería estar localizable. Iso facíame sentir vulnerable, experimentaba a sensación de que me restaba liberdade, coma se as miñas defensas, os meus escudos protectores, ao xeito do Enterprise de Star Trek, se debilitasen con  iso.
    -Ramiro…
    -Deberías vir ver a túa nai -interrompeume.
    -A que vén iso agora?
    -Por favor…
    -Pediulle ela que o intente vostede?
    -Non, non sabe que estou falando contigo.
    -Entón direille o mesmo que lle dixen a ella cada vez que…
    -Ten un tumor no peito -interrompeume de novo.
    Quedei muda.
    Sentía que a desprezaba, que necesitaba verter sobre ela toda a frustración que a súa traizón derramara sobre a miña cabeza por abandonar a papá no peor momento. Sentía rabia, desolación, impotencia. E o desprezo convertíase en algo parecido á cegueira do odio cando a imaxinaba casada con aquel tipo, rico abondo como para darlle todos os caprichos, pero tamén o bastante sucio como para imaxinar que o día menos pensado acabaría no...

 

E se queres, entra na web oficial do autor: http://sierraifabra.com/?lang=es

ou coñece aquí a súa experiencia sobre o seu paso pola escola e o acoso que sufriu.

Libros e música

Lecturas musicais para o Día do Libro

Febreiro 2018

Newton y el falsificador
La desconocida carrera como detective del fundador de la ciencia moderna
de
Thomas Levenson

    Thomas Levenson é profesor de escritura científica no Instituto Tecnolóxico de Massachussets e neste libro, metade divulgación, metade historia e novela detectivesca, móstranos os anos de esplendor de Newton como home de ciencia, cando se fai cargo da Casa Real da Moeda británlevensonica dedicándose a perseguir ao falsificador William Chaloner, farsante nato que escribía panfletos contra os falsificadores e representaba o seu papel de cidadán honrado denunciando o deixamento da autoridade monetaria. Levenson (tamén autor de Einstein en Berlín) reconstrúe o duelo entre estes dous homes nun momento en que a guerra contra Francia estaba desangrando o Tesouro británico sendo importante contar cunha moeda firme.

    Locke quería ayudar a su amigo a obtener el puesto de director de Charterhouse, un colegio privado para chicos en Londres, pero a Newton le repelía la sola idea de trabajar allí. “Parece que sigues pensando en Charterhouse -le escribió a Locke-. Creo que tenemos opiniones muy diferentes.”¿Qué había de malo en la proposición? Para Newton, todo. “Ser elegido o no depende demasiado del azar”, se quejaba; no estaba dispuesto a humillarse, decía, con la esperanza de convencer a los poderosos de que le arrojaran unas migajas.Y, lo que le irritaba aún más, el sueldo sería exiguo, indigno de él: “Tan sólo 200 libras al año, aparte de un carruaje (que no necesito) y del alojamiento”. Aquello no le alcanzaba para llevar el tren de vida que quería ni podía considerarse una buena remuneración para alguien de su reputación.
    Y luego estaba, naturalmente, el inconveniente de Londres.portada
    Llevaba treinta años viviendo en Cambridge. A lo largo de aquellos decenios de trabajo y de reflexión que habían transformado al desmañado muchacho de provincias en la mente más preclara de Europa, apenas había salido de las habitaciones que daban a la capilla y al patio central del Trinity College, y donde ahora le escribía, airado, a su amigo. Pero Locke se había atrevido a sugerirle que abandonara Cambridge para instalarse en una ciudad mugrienta y teatral como Londres. ¿Cómo debía manifestarle su disgusto por una propuesta que resultaba descabellada por tantos motivos? He aquí la fórmula que eligió: “Lo que me desagrada es la idea de encerrarme en un modo de vida tan rígido y soportar además el aire insalubre de Londres”
    Línea tras línea fue mostrándole a su amigo lo ofendido que se sentía; pero de pronto dejó la pluma: su ira se había aplacado. No firmó la carta.
    Newton tenía, en realidad, muchas ganas de huir de su vida enclaustrada, y para ello necesitaba desesperadamente...

Se queres máis preme aquí

 

Xaneiro 18

maceirasEuropa Express
de
Andrea Maceiras

    “É un libro moi interesante que fai que vexas a historia coma algo cercano que nos pode pasar a calquera e esperta reflexións nun mesmo. A min déronme ganas de facer unha viaxe cos meus amigos e desfrutar moito deles que son o mellor que teño. Este libro fala de amor, coa historia de Xacobe-Aroa-Nico como eixe, da felicidade que sentían ao viaxar todos xuntos por Europa. Tamén dá conta do crecemento, da madurez, da busca da identidade e da morte, circunstancias que fan que os personaxes sexan redondos e que evolucionen ao longo da obra por mor das situacións que viven, que os van formando” (opinión de Sabela, alumna de 4º da ESO no IES de Poio” o curso pasado)

     - Como se nota que hai partido! -comenta Mario, provocando os risos dos outros tres compañeiros.
    - Os partidos son sagrados! -exclama un deles.
    - Iso se non vén ningún papaleisón fóra de hora! -engado eu.portada
    Outra rolda de risos corea o meu comentario. Eles xa saben o moito que odio eses papamoscas que veñen dar a lata despois da hora de peche con avarías terríbeis que non poden agardar ao día seguinte. Que madruguen e que veñan mañá a primeira hora, eses trosmas! Ou que pensan, que temos un taller 24 horas? Aquí arranxamos coches, carafio, que non somos o servizo de urxencias do hospital! Pero claro, o taller non vai tan ben como antes e é moi lucrativo aproveitarse da desesperación dese tipo de clientes. Por eses arranxos provisionais de última hora cobramos un extra ben gorentoso. Aínda así cégame a carraxe cada vez que entra un deses pailarocos!
    Quito a graxa negra das mans cun pano tan manchado que non sei se quedan máis limpas ou máis sucias. Que máis ten, a graxa das mans é tan difícil de quitar que xa non me esforzo. A non ser que vaia quedar con algunha moza. Se é así, pode pasar horas fregando nelas ata que non quede nin rastro de graxa!
    - Mira, Óscar! -berra Mario-. Velaí vén un dos teus!
    Na costa que hai diante do taller, no medio da escuridade, alumean os potentes faros dun coche. Xusto o que temía. Aquí vén un dos de última hora.
    - O que faltaba! -exclamo-.  Mexanacama! Moinante! Tiñas que vir a estas horas, eh? Non quedabas contento se non viñas! Pisabostas!
    Os meus compañeiros esmendréllanse de risa. Son bos rapaces e levámonos de marabilla, andamos todo o día bromeando no taller, saímos a ver os partidos, a tomar unhas cervexas...     

Abril 2017

Romúleas en abril


Camiños de monte aberto
as romúleas florecidas
e eu lembreime de ti.
En flor aberto purpúreas
ollos de vento e brancura
monte e romúleas camiños
abril lembranzas abril.

Ollos de brancura e vento
monte e romúleas, amigo,
no colo do mes de abril
lembranzas dos mil camiños
que contigo percorrín.

Romúleas do mes de abril
ollos de monte e brancura
camiño aberto no vento
que contigo compartín.
Romúleas meu amigo
purpúreas meu amigo
monte aberto meu amigo
o mar bate no cantil.

 

Antón Cortizas (Ferrol, 1954,

Nos páramos da Lúa)

cortizas  
  romúlea
páramos  

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer