Septembro 2015

Outubro 2015

A foto de Aylan Kurdi, un neno sirio de tres anos morto nas costas turcas, conmocionou ao mundo. Aylan e a súa familia fuxían do inferno sirio.
Mentres nós regresamos ás aulas con normalidade, moitas nenas e nenos sirios e doutras zonas en conflito non teñen garantida a súa educación, alimentación ou vida. A todos eles dedicamos a letra da canción Somos os nenos de Siria, en versión abreviada.
Porque música e poesía están irmandadas con esta letra inauguramos as poesías do mes deste curso.

 

 

 

 

 

Somos os nenos de Siria

 

Somos os nenos de Siria
mirade o que nos está pasando.
Estamos sufrindo masacres, matanzas, desafiuzamentos,
e o medo domínanos...

Os soños da nosa infancia permanecen no noso interior
e aínda non creceron.
Malvado, dinos:
que che fixemos para que nos asasines?

Que che fixemos para que nos asasines?
Podes matarnos, podes facernos sufrir,
podes deixarnos orfos e podes asasinarnos
mais non poderás cambiar o que hai nos nosos corazóns.

Protexédenos dos bombardeos,
protexede a nosa infancia.
Derrubaron os nosos fogares
e queimaron as nosas escolas.

Mundo: que está a pasar?
O voso silencio estanos matando.
Dádenos a infancia
dádenos a seguridade.

Temos dereito a vivir con seguridade,
liberdade e dignidade.
Teño dereito a vivir como un ser humano
e debuxar os meus soños.

En Al Hula asasinaron aos  nenos,
e o sangue está derramándose a chorros.

Mundo: onde estás?
Xente, tendédenos as vosas mans,
por que non nos facedes caso?
Satisfaivos ver como o exército asasina aos nenos pequenos?

Mundo:  xa chega de tanto silencio,
nós estamos morrendo.
Que Deus nos dea paciencia!
Somos os nenos de Siria.

Outubro 2015

As palabras poden matar

de

Marcos Calveiro

Marcos Calveiro (Vilagarcía, 1968), neto de feirantes e taberneiros, reside coa súa parella e dous fillos en Vigo, onde traballa como avogado.

Comezou a publicar con máis de 35 anos literatura infantil e xuvenil, aínda que tamén ten escrito poesía, narrativa e ensaio. Obras polas que ten múltiples e recoñecidos premios.
Na biblioteca podes atopar a demais de As palabras poden matar: Festina lente, Centauros do norte, Sari soñador de mares, O pintor do sombreiro de malvas e Setteccento.


Se queres seguir ao autor, podes facelo a través do seu blog ou do seu twitter.
 http://alfaias.blogaliza.org
 https://twitter.com/calveiro

 

 Na colonia Seavia, situada nun dos outeiros da cidade de Santa Clara, morren cada ano máis de trinta mulleres, homes e nenos vítimas da violencia. Os seus habitantes están todos xordos, mudos e cegos, porque saben que as palabras poden matar. Todos agás o Chibo e os seus sicarios, que campan polo barrio como amos e señores de todos os que alí malviven. Rapaces como Efrén, Marcelo e Alexandre, que acoden ás aulas do mestre Abimael, mozas como Daiara que traballa de costureira nun pendello, mulleres como Maisa ou Dona Rosa, saben que o perigo axexa naquelas ruelas labirínticas. Cando aparece Silencio, un guedellán que só fala coas mans e coa faciana, ninguén sabe que a súa presenza mudará a vida dun barrio sen soños nin esperanzas, onde ninguén cre nos milagres e cuxos habitantes non miraban adiante e tampouco querían mirar atrás.

 http://www.xerais.es/libro.php?id=3926342

 

 

Eu non son o meu pai. Semella que a miña nai nos confundise. Si, xa sei que fixen algunhas trasnadas, asuntos sen importancia comparados con outros: pequenos roubos, algún mandado para os homes do Chibo... O mínimo para ter algo nos petos. As poucas veces que andei cos Chibos sentinme ben, todos coñecen a meu pai e apreciábano, aínda que un dos matachíns se riu del e, sen pensalo moito, boteime a el coma un carneiro. Foi o mesmo Macario quen me sacou de enriba do matachín e me felicitou pola miña carraxe. <<Tes futuro. E agora lisca, se non queres que che parta a crisma>>, ameazoume. Carallo co Macario! Que medo metía!
   Cando as cousas van mal pola casa, lisco de alí ata que a carraxe de Maisa se calma. Zanfoneo polo barrio co meu amigo Alexandre e os colegas, roubamos refrescos ou cervexas no boliche do Edmilson ou uns cigarros no colmado, que logo fumamos e bebemos entre todos ollando a cidade na vaganta. Matamos o tempo con calquera cousa que se nos ocorra, canto máis estúpida e arriscada    mellor: saltar polos tellados,recibir pelotadas no corpo, baternos ata perder o sentido...

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer