Xaneiro 2010

Manifesto do Día da Paz

Fechemos as portas do templo de Xano!

 Mentres escribimos ou lemos estas liñas, nalgún lugar do mundo alguén empuña unha metralleta ou fai estoupar unha bomba.

 Mentres, sentados cómodos diante da pantalla dun ordenador, participamos en incruentas e virtuais batallas, nenos e nenas en moitas partes do mundo xogan ás guerras de verdade.

 A historia é unha interminable sucesión de guerras, conflitos pequenos ou grandes, rexionais ou mundiais... todos sanguinarios, todos inxustificables.

 Por que as plumas cando escribimos e as verbas cando falamos non valen o que as pistolas cando disparamos?

 Por que, en vez de con rifles, non apuntamos ao peito dos irmáns con poesías, armas de futuro expansivo das que nos ten falado o poeta Gabriel Celaya?

 Por que non enterramos para sempre o Caín que cadaquén levamos agochado?

 Por que o maior inimigo da estirpe humana ten que ser o propio home?

 Para que celebrar unha Xornada pola Paz cando o resto do ano rendemos culto a tódolos deuses e deusas da guerra?

 Non chega con berrar PAZ un día e os trescentos sesenta e cinco restantes desentendernos do sufrimento que a maquinaria bélica provoca en múltiples lugares do mundo a milleiros e milleiros de mulleres e homes que cometeron o único delito de nacer no sitio menos axeitado e na hora menos oportuna.

 Non chega con berrar PAZ e cruzar os brazos.
 
 Mal, moi mal se as nosas conciencias quedan tranquilas despois dun simple berro.

 Hai que pasar á acción. Temos que levantar un muro, alto, o máis alto que poidamos, non para segregar, antes ben para unir. Non será un muro de vergoña porque os seus alicerces serán:

a fartura fronte á fame,
a sanidade fronte ás enfermidades,
a educación fronte ao analfabetismo,
a hospitalidade fronte ao racismo,
o diálogo fronte ás liortas,
o perdón fronte ás ofensas,
a solidariedade fronte á indiferenza,
a esperanza fronte ás desilusións,
a verdade fronte aos enganos,
a liberdade fronte á opresión,
a xustiza fronte á iniquidade,
o amor fronte aos odios...
a PAZ fronte ás GUERRAS.

 PAZ na terra para tódolos homes e mulleres.

 Se somos quen de rematar este muro xa non serán precisas máis treguas como as que os antigos gregos establecían para que as competicións olímpicas se desenvolveran nun ambiente de plena concordia.

 Se somos quen de construír esta inmensa muralla poderemos fechar para sempre as portas do templo do bicéfalo Xano, divindade á que os romanos invocaban ao comezo das guerras, permanecendo abertas as portas do seu templo mentres estas duraban e fechándose cando Roma e o seu imperio vivían en paz.

 Ánimo, compañeiros! Emprendamos a tarefa sen demora e con todos os nosos folgos: Fechemos as portas do templo de Xano!

 
 

Xaneiro 2010

Alas negras
de


Laura Gallego García

 “—No sé qué hay en Gorlian que eches tanto de menos, ni me importa —concluyó—, pero has de saber que no voy  a permitir que tus sentimientos nos lleven a todos al desastre. Por eso voy a acompañarte. Porque no tienes ni idea, no sabes a qué te estás enfrentando ni lo que implica abrir la puerta del infierno y tratar con demonios. Porque no quiero despertarme una mañana y volver a ver el cielo cubierto de alas negras. ¿Me he explicado bien?”

Ahriel, despois de render contas diante dos seus compañeiros na Cidade das Nubes, busca a máxica prisión de Gorlian acudindo a todos recursos posibles, un deles é falar coa única persoa que sabe dela mais contactar con esa persoa non resulta doado…

Este libro é a segunda parte de Alas de fuego. A historia de Ahriel e os demais personaxes remata aquí. O título fai referencia as ás negras dos demos.

Xaneiro 2010

 ESTA LINGUA NON QUERE VIVIR NA FAVELA

Esta lingua non quere vivir na favela
porque é lingua lume, lanterna e faro
que nos mantén vivos no ceo, dende o tempo dos avós.

Esta lingua non quere ser suburbio
porque ten unha historia inmensa de séculos luminosos
na parte de atrás
incluso
no sotaque inevitable dos corazóns resentidos que odian á nosa tribo.

Esta lingua non quere habitar nunha cidade estraña
porque está feita a man cos alicerces mansos da xente boa
na que aniñou humilde cando era o tempo dos lobos
as mesmas feras que agora volven
famentas de vinganza
dende o máis escuro das súas escuras covas.

Esta lingua quere ser música
acubillo, calma mol, circunstancia feliz.

Poderedes metela na favela
condeala ao suburbio
obrigala a residir nunha cidade estraña.

Tanto ten.
Ela foi.
Ela é.
Ela será.


(Francisco Castro, 1966- )

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer