Skip to Content

TEMA 10: “A poesía de fins do XX e comezos do XXI. Temas e autores dos 80 e dos 90. Poetas e tendencias actuais máis relevantes"

No ámbito cultural e literario, destacar o Estatuto de Autonomía (1980) e a Lei de Normaliz. Lingüística (1983) xunto coa incorporación do galego ao ensino, crean unha situación favorable ao idioma galego. Promoción e consumo de obras en galego (certames e premios literarios). Nacen moitas editoriais (Xerais, Sotelo Blanco, Ir Indo, A Nosa Terra,...), aumentan os títulos e edicións; revistas literarias , etc. A POESÍA NA DÉCADA DOS 80: A auténtica renovación ten lugar a partir de 1976, coa aparición de "Con pólvora e magnolias" de Méndez Ferrín. Sen facer poesía evasionista, Ferrín reivindica unha poesía afastada do popularismo. No estilo, os poetas coidan de xeito especial o emprego da lingua; intención de atopar a dimensión estética do idioma. Respecto ós temas, xunto co amor, a morte ou a reivindicación social, aparecen agora o erotismo, feminismo, a música de vangarda ou unha nova visión cósmica da paisaxe e da natureza. Gusto especial polo culturalismo (referencias a outras artes e culturas); tamén o experimentalismo, europeísmo e cosmopolitismo. A comezos dos 80, a explosión da poesía galega consolídase con novos grupos (AELG), de encontros (premios, festas poéticas), novas revistas (Nordés, Dorna, Festa da Palabra Silenciada). Cidades coma Santiago, Vigo e A Coruña son o hábitat do poeta actual, con presenza de novas formas de expresión (pop-art, música rock, a radio, o collage, etc.) Características dos poetas: Nos anos 1977-78 aparecen os grupos poéticos "Cravo fondo", "Alén" e "Rompente"con novas propostas creativas (lírica intimista, mundo urbano, preocupacións lingüísticas, "collage " vangardista). De Cravo Fondo arrinca unha poesía amorosa, chea de lirismo e versificación clásica (Claudio Rodríguez Fer, Rábade Paredes, Alvarez Cáccamo, Manuel Forcadela e Ramiro Fonte). Claudio Rodríguez Fer aporta unha concepción erótico-amorosa da poesía (“Historia da lúa”) e integra o mundo dos filmes nunha homenaxe a unha época (“Cinepoemas”). Ramiro Fonte busca a poesía esencial, sen adornos, e gusta dos símbolos da nosa tradición literaria (o mar, a viaxe). Eixos temáticos da morte, a infancia, o tempo que pasa (“As cidades da nada”). Pilar Pallarés alterna o ton intimista coa visión social e reivindicativa (“Entre lusco e fusco”). O grupo Alén foi precursor das preocupacións lingüísticas que levarán á asimilación da poesía portuguesa actual (Salinas Portugal, X.Ramón Pena). O grupo Rompente provocará unha forte reacción entre a crítica e o público; asimilación do mundo urbano, expresada do xeito máis atrevido, violento e incómodo vangardismo. Na forma renovaron o deseño do libro (collage, cómic) potenciando a relación coa música, a pintura ou o vídeo, (Antón Reixa, Alberto Avendaño, Alfonso Pexegueiro,...). Destacar entre a súa obra, “O silabario da turbina”. Outros poetas do momento son: Manuel Vilanova, Darío Xohán Cabana, Víctor Vaqueiro, Manuel Rivas, Helena Villar, Rodríguez Baixeras, Miguel Anxo Fernán-Vello, Eusebio Lorenzo Baleirón, Lois Pereiro, Paulino Vázquez,... A POESÍA NA DÉCADA DOS 90: Aparición de novos premios literarios (Espiral Maior, Martín Códax), coleccións de poesía (Espiral Maior) e recuperación de recitais poéticos (Batallón Literario da Costa da Morte). Fronte a Vigo e A Coruña (anos 80) agora Compostela acada o protagonismo. Destacada creación poética feminina e alto nivel de competencia lingüística e formación literaria en galego. Preferencia por unha expresión poética máis directa, menos culturalista; ton coloquial, emprego do cotián e certa volta á temática social dirixida ao ecoloxismo, pacifismo, feminismo... Poética feminina-feminista: Chus Pato, Ana Romaní, Xela Arias, Marta Dacosta, Iolanda Castaño e Olga Novo. Poética do cotián: Fran Alonso, Enma Couceiro, Estevo Creus e María do Cebreiro. Poética experimental: enfrontamento tradicional-moderno; lingua coloquial-culta. Antón Reixa. Poética do coñecemento: elaboración formal e seriedade nos temas. Recurso ás formas clásicas e culturalismo: Miro Villar, Martín Veiga, Arturo Casas, Rosa Enríquez.



book | by Dr. Radut