Skip to Content

TEMA 9: “O teatro galego entre 1936 e 1976: Xeración dos 50 e Grupo de Ribadavia” (2º Bacharelato)

  Teatro no exilio: O teatro sufriu máis que ningún outro xénero a censura e represión franquistas durante a posguerra. Nos primeiros tempos tivo que refuxiarse na emigración. Manuel Varela Buxán: emigrante na Arxentina, onde se formou de xeito autodidacta. Volta a Galicia e publícanse tres tomos do seu teatro: O ferreiro de Santán;Taberna sen dono; A xusticia dun muiñeiro e O cego de Fornelos. O teatro de Varela Buxán é directo, popular, de liña cómica e sentimental e encadrado nun ambiente rural. Teatro do Seminario: Preocúpanse especialmente polos estudios sobre teatro e as manifestacións parateatrais. Importante labor na recuperación dos clásicos. Algúns dos seus representantes publicarán despois da Guerra Civil (Cunqueiro, Fole, Carballo Calero, Mariñas del Valle). Armando Cotarelo Valledor: moitas das pezas por el compostas foron representadas por universitarios composteláns.Trebón e Lubicán son dramas rurais; Beiramar, de ambiente mariñeiro. Hostia (1926) é un drama que trata da execución de Prisciliano. É o primeiro autor que concibe o teatro como un espectáculo, inaugurando o teatro galego contemporáneo. Teatro de posguerra: Entre os anos 1950-70 aparece en Galicia un teatro para ler (A. Cunqueiro, Carballo Calero, Bernardino Graña, X.L.Franco Grande...) máis orientado neste sentido que cara a súa representación, debido sobre todo á carencia dunha infraestrutura teatral, e que pretende sintonizar co teatro europeo. Eduardo Blanco Amor inicia o labor teatral en B.Aires, fundando a compañía Teatro Popular Galego. Farsas para títeres, con influencias do expresionismo europeo. Teatro para a xente, no que predomina a vertente popular. Álvaro Cunqueiro: O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca, obra máis importante, onde recrea a obra de Shakespeare. Teatro moi literaturizado de rica prosa. En parte deste teatro está presente o existencialismo (Carballo Calero, A farsa das zocas; Xenaro Mariñas del Valle: A revolta) e a influencia dos autores franceses (Isaac Díaz Pardo: Midas ; Arcadio López Casanova: Orestes). Teatro dos anos 60 e 70: Fonda preocupación socio-política; o texto teatral é un instrumento de loita.Temas moi diversos, desde o histórico ata o drama psicolóxico. Destacan Xohana Torres (A outra banda do Iberr), cunha grande habilidade na creación de tipos psicolóxicos e de situacións; Manuel María (Barriga verde), elaboración culta dun tema popular; Daniel Cortezón, que trata personaxes ou ciclos históricos (Prisciliano); Bernardino Graña (20 mil pesos crime), drama rural con técnicas do cine policíaco ou Xosé Agrelo (O mestre), obra de forte denuncia social. Nesta etapa as representacións revestiron a forma de Teatro de Cámara e comezan a ser traducidas ó galego obras importantes do teatro clásico e contemporáneo. A partir dos anos 60, e dentro do contexto de loita contra a ditadura, aparecerán grupos teatrais independentes ligados a asociacións culturais. Instauración de premios (Abrente, O Facho) e certames (Mostras de Ribadavia), onde se dan a coñecer novos autores e directores (Manuel Lourenzo, Euloxio Ruibal, Roberto Vidal Bolaño, Daniel Cortezón). Creación da Escola Dramática Galega e consolidación de publicacións como os Cadernos da Escola Dramática e realización de estudos sistemáticos sobre o xénero (Francisco Pillado, Manuel Lourenzo). Abundancia de traducións: Giraudoux, Eliot, Molière, Camus (existencialista), Beckett (teatro do absurdo), Bertol Brecht (teatro épico)... Manuel Lourenzo: autor prolífico que aborda a liña clásica ou mítica (Electra), a histórica (Xoana) ou a actual (O avión paranoico). Roberto Vidal Bolaño: incorpora temas, técnicas e personaxes do drama popular, xunto cunha visión crítica e irónica da realidade (Laudamuco, señor de ningures). Consolidación teatral con Saxo tenor. Miguel Anxo Fernán-Vello: forma chea de lirismo e temas sobre o amor, a soidade ou a loucura (A casa dos afogados). A principios dos anos 70 aparece en escena o teatro independente (ideolóxico, en loita contra o teatro burgués): O Facho e Teatro Circo (A Coruña), Teatro Popular Galego e Teatro Popular Keizán (Vigo), Auriense (Ourense). Finalmente, na segunda metade dos 70, aparece o teatro de rúa, didáctico, co grupo Pepa a Loba e Antroido, Troula e A farándula.



page | by Dr. Radut