POESÍAS DE ROSALÍA DE CASTRO

Adiós ríos, adiós fontes


Adiós ríos, adiós fontes

adiós, regatos pequenos;

adiós, vista dos meus ollos,

non sei cándo nos veremos.
Miña terra, miña terra,

terra donde m’eu criei,

hortiña que quero tanto,

figueiriñas que prantei.
Prados, ríos, arboredas,

pinares que move o vento,

paxariños piadores,

casiña d’o meu contento.
Muiño dos castañares,

noites craras do luar,

campaniñas timbradoiras da igrexiña do lugar.
Amoriñas das silveiras

que eu lle daba ó meu amor,

camiñiños antre o millo,

¡adiós para sempre adiós!
¡Adiós, gloria! ¡Adiós, contento!

¡Deixo a casa onde nacín,

deixo a aldea que conoso,

por un mundo que non vin!
Deixo amigos por extraños,

deixo a veiga polo mar;

deixo, en fin, canto ben quero…

¡quén puidera non deixar!
[…]
Adiós, adiós, que me vou,

herbiñas do camposanto,

meu pai se enterrou,

herbiñas que biquei tanto,

terriña que nos criou.
[…]
Xa se oien lonxe,

moi lonxe, as campanas do pomar; para min, ¡ai!, coitadiño, nunca máis han de tocar.
[…]
¡Adiós tamén, queridiña…

Adiós por sempre quizáis!…

Dígoche este adiós chorando

desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,

si morro de soidás…
tantas légoas mar adentro…

¡Miña casiña!, ¡meu lar!
https://www.youtube.com/watch?v=SEw2pqY2Kfg


Campanas de Bastabales


Campanas de Bastabales,

cando vos oio tocar,

mórrome de soidades.

Cando vos oio tocar,

campaniñas, campaniñas,

sin querer torno a chorar.

Cando de lonxe vos oio,

penso que por min chamades

e das entrañas me doio.

Dóiome de dór ferida,

que antes tiña vida enteira

e hoxe teño media vida.

Só media me deixaron

os que de aló me trouxeron,

os que de aló me roubaron.
Non me roubaron, traidores,

¡ai!, uns amores toliños,

¡ai!, uns toliños amores.

Que os amores xa fuxiron,

as soidades viñeron...

De pena me consumiron.


https://www.youtube.com/watch?v=E9vn8nEdI3g


Negra sombra


Cando penso que te fuches

negra sombra que me asombras

ó pé dos meus cabezales

tornas facéndome mofa

Cando maxino que es ida

no mesmo sol te me amostras

i eres a estrela que brila

i eres o vento que zoa
Si cantan, es ti que cantas

si choran, es ti que choras

i es o marmurio do río

i es a noite i es a aurora

En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras

nin me dexarás nunca

sombra que sempre me asombras.


https://www.youtube.com/watch?v=JbSKMxgRqHU


Eu ben vir estar o moucho


Eu ben vin estar o moucho
enriba daquel penedo:
¡Non che teño medo, moucho,
moucho, non che teño medo!
- I -
Unha noite, noite negra,
como os pesares que eu teño,
noite filla das sombrisas
alas que estenden os medos;
hora en que cantan os galos,
hora en que xemen os ventos,
en que as meigas bailan, bailan,
xuntas co demo pirmeiro,
arrincando verdes robres,
portas e tellas fendendo,
todas de branco vestidas,
tendido los brancos pelos,
contra quen os cans oubean
agoirando triste enterro;
cando relumbrar se miran
antre os toxales espesos,
cal encendidas candeas
ollos de lobo famento,
e os ramallaxes dos montes
antre sí murmuxan quedos,
e as follas secas que espallan
os aires da noite inquietos,
en remuíños se xuntan
con longo estremecemento;
indo camiño da Igrexa,
soia cos meus pensamentos,
cabo da fonte da Virxe,
pretiño do cimeterio,
dempois de sentir un sopro
que me deixou sin alento,
eu ben vin estar o moucho
enriba daquel penedo.
- II -
Arrepuiñadas todas
as carnes se me puñeron,
e os cabelos no curuto
fóronse erguendo direitos;