Galería do IES Breamo

Galería de imaxes


Home :: Iniciar sesión
Ir á web :: Albums :: Últimos envíos :: Últimos comentarios :: Máis Vistos :: Fotos Mellor Cualificadas :: Os meus Favoritos :: Procurar

Inicio > LINGUA E LITERATURA GALEGA > III. Rexurdimento > 3. Eduardo Pondal > Fotobiografía Pondal
Preme para ver a foto ampliada
28. IGREXA DE ANLLÓNS
En 1895 aparecen dúas novas obras, O dólmen de Dombate e A campana d'Anllóns.

A continuación A campana d'Anllóns:

E ti, campana de Anllóns,
que vagamente tocando
derramas nos corazóns
un bálsamo triste e brando,
de pasadas ilusións.
Alá nos pasados ventos
primeiros da miña vida,
oio os teus vagos concertos,
reló dos tristes momentos
da miña patria querida.
¡Cantas veces te lembrou
o que marchou para a guerra,
cando á súa nai deixou,
e partindo a extraña terra
de Baneira de escoitou!
¡Cantas do mar africano,
cautivo bergantiñán,
oio nun soño tirano
o teu tocar soberano,
aló nas tardes do vran!
Cando te sinto tocar,
campana de Anllóns doente,
nunha noite de luar...
rompo triste a suspirar,
por cousas dun mal ausente.
Cando doída tocabas
polas tardes á oración,
campana, sempre falabas
palabras con que cortabas
as cordas do corazón.
Estabas contando ós ventos
cousas do meu mal presente,
os meus futuros tormentos,
que dabas cos sentimentos
según tocabas doente.
Campana, se polo vran
ves lumiar na Ponte-Ceso
a cachela de San Xoán,
dille a todos que estou preso
nos calabozos de Orán.
E a aquela rula inocente
que me morría de amor
no regazo docemente,
tremendo como unha flor
sobre a escondida corrente;
diraslle que unha de ferro
arrastro, rouca cadea,
castigo atroz do meu erro;
e que dentro deste encerro
o seu amor me alumea.
Ei ti, golondrina errante
dos longos campos de Arxel,
se á miña terra distante
te leva o voxo constante
dille o meu penar cruel.
Se alguén por min preguntar,
dille que estou en prisións;
e unha noite de luar
iraste unha vez pousar
no campanario de Anllóns".
Así, triste en terra allea,
aló nas prisións de Orán,
cantaba un mozo de aldea;
e nos grillóns da cadea
levaba o compás coa man.
"Oh, nai da miña vida,
adios, adios, meu pai;
prenda de min querida,
adiós, oh, miña nai:
sombras dos meus avós,
río da Ponte-Ceso,
pinal de Tella espeso...,
acordávos dun preso
como el o fai
de vós:
campana de Anllóns,
noites de luar,
lúa que te pos
detrás do pinar;
adios...
adios...
adioooos...”
26_himno.JPG 27_rio_anllons_desde_o_alto.jpg 28_igrexa_de_anllons.jpg 29_pondal_1900.jpg 30_Lectura_dos_Eoas.jpg
Vote esta foto (Media de 2 / 5 dos 5 votos)
Mala
Ruín
Satisfactoria
Boa
Excelente
Marabillosa