EI 4º Curso, EI 5º Curso, EI 6º Curso, Educación Infantil

O MEU AMIGO MAIOR

25 DE NOVEMBRO

DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

AULA DOS MAIORES

O día 25 de novembro celébrase o día contra a violencia de xénero. Na clase Conchy falounos do tema.

Dende pequenos temos que saber que tanto os homes como as mulleres deberíamos ter as mesmas oportunidades, os mesmos dereitos e que ningunha debe estar por enriba.

Eu creo que esas cousas debemos aprendelas na casa e na escola.É dicir, por exemplo, na miña casa,  somos 4: o meu pai, a miña nai, a miña irmá e máis eu e dende pequenos trátannos igual e facemos as mesmas cousas e iso o fan os nosos país tamén: unhas veces pasa o ferro un, outras veces pasan a aspiradora,… as tarefas da casa son compartidas.

Pasa o mesmo cos xoguetes, deportes... tanto nenos coma nenas poden xogar ao mesmo e utilizar os mesmos xoguetes.

O malo e cando nos facemos maiores e eu non entendo o motivo: por que a túa noiva non vai poder levar minifalda ou saír cos seus amigos ou amigas? Por que non pode (ou está mal visto) conducir un camión ou xogar ao fútbol entre os chicos? Por que se lle insulta, pega e incluso chegan a matar ás parellas?

Nesta sociedade falta moito por cambiar, pero espero que pouco a pouco e entre todos, o consigamos.

Eu levo un lazo branco: acepto o meu compromiso persoal de non cometer, permitir nin silenciar a violencia contra as mulleres,

AULA DOS PEQUENOS

O venres 25 de novembro, coincidindo coa celebración do día internacional contra a violencia de xénero, a nosa clase foi á da Aurora, cos nenos e nenas de Infantil. Alí, a súa profesora  contoulles un conto: “¿Hay algo más aburrido que ser una princesa rosa?” e logo eles  contáronolo a nós respondendo as preguntas que lles facía a súa profe.

Trata dunha nena, Carlota, que está preguntándose por que ten que vestir de rosa e actuar coma unha princesa rosa si ela o que quere é facer cousas que normalmente fan os príncipes. Carlota vai falar cos seus pais, fada madriña, conselleiros...

E pregúntalles por que ela non pode facer cousas de príncipes.

Todos se dan conta de que Carlota ten razón e deciden que é unha tontería que as princesas non poidan cazar dragones e demais soños que tiña Carlota. E así, como a princesa, calquera nena pode vestir, xogar... como calquer neno: somos todos iguais e tanto uns coma outros estamos preparados para poder facer as mesmas cousas.

Creo que os pequenos entendérono á perfección!

 

Ángel Fariña Figueroa 6º A

 

Cando estivemos xuntos unimos o desexo de cada un co do seu amigo pequeno do que soñamos ser de mozos, nunha especie de atrapa soños.

 

Anterior Seguinte

O MEU AMIGO MAIOR

POR QUE FLOTAN OS BARCOS?

Como estivemos a celebrar a semana da ciencia en galego no cole, os nosos amigos maiores viñeron a facernos un esperimento para explicarnos: Por que flotan os barcos? 

Antes de nada, o máis importante, os maiores buscan información individualmente
Reúnense os equipos para unir o que atoparon e elexir o papel de cada quen.
E xa estamos listos para ir cos nosos amigos pequenos!
Xa na nosa aula, fixemos grupos pequenos e comezaron a súa explicación.

Necesitamos:

  • plastilina
  • bol con auga
Fixeron unha bóla coa plastilina e... afúndese na auga!!!!
Fixeron unha barquiña  de plasti e ... flota!!!!

Despois o fixemos nós soiños:

Os pequenos aprendimos que a bóla de plastilina non flota na auga porque non ten aire e se a transformamos nunha barquiña, xa ten aire e por eso non se afunde.

 

Os maiores aprendemos que hai que buscar información en varios sitios antes de estar seguros do que se vai a transmitir, reunirse todo o equipo para unha boa posta en común e elexir quen é o máis doado para darlle a explicación aos máis cativos. En conclusión que o de ser "profe" non é tan sinxelo. Tamén aprendemos que a todos nos gusta que nos escoiten en silencio e con moita atención.

 

Foi unha experencia moi gratificante e divertida para todos, maestras incluidas.

Anterior Seguinte

 

UN XARDÍN PARA JUANITA

                                                                                                                                                                             “Filosofía-ecológica, que florece herramientas,
                                                                                                                                                                             que hace germinar recursos internos para actuar
                                                                                                                                                                              más allá de castigos y recompensas.” 
 
Angélica Sátiro. FILOSOFÍA MÍNIMA. Octaedro, 2016

 

Este curso na nosa parcela do horto escolar estamos a participar nun proxecto de ética e estética medio ambiental proposto dende o Movemento Filosofía Lúdica, co obxectivo de desenvolver a conciencia ecolóxica.

Consiste en responsabilizar a os/as nenos/as dun espazo natural, un xardín que eles/as mesmos/as van a crear (pensando, construíndo, tocando e coidando) para o personaxe principal do conto “La mariquita Juanita” (Angélica Sátiro, editorial Octaedro, 2004).

Ao longo dos meses de setembro de 2016 a xuño de 2017 podedes seguir como se vai desenvolvendo o proxecto, e a nosa participación (publicacións recentes), no evento “El jardín de Juanita” en facebook.


MAR Santiago Arca, Decembro 2016

 

O MEU AMIGO MAIOR

UN BARQUIÑO DE PAPEL

Os pequenos están a traballar os barcos, e decidiron aprender a facer un barquiño de papel. Así que encargámonos de ensinarlles porque somos maiores.

O primeiro é buscar información de como se fai e aprender nós a facelos.
Logo baixamos á clase dos pequenos a ensinarlles, cada un co seu amigo ou amiga.
Fixemos cada un, un barco, eles seguían as nosas instruccións.
A verdade é que son moi bos alumnos!
E este foi o resultado
Agora luce así de bonita a ventá de Infantil con todos os barcos xuntos, cada un co de seu amigo.

Anterior  Seguinte

O MEU AMIGO MAIOR

  • OS INICIOS

A historia do proxecto "O meu amigo maior" ven de fai moito tempo.

Eran nenos e nenas de primaria de distintos niveles e trataba de que interactuasen maiores e pequenos.

Un proxecto que gustou moito ás profesoras que nese intre o levaban a cabo.

Fai dous anos, unha destas mestras atopouse cunha amiga, con moitas ganas de facer algo novo xuntas e pouco medo as cousas novas por moi dificiles que parecesen. E o de traballar con nenos e nenas de Educación Infantil e o últimos Ciclo de Educación Primaria, a verdade é que o parecía.

Vimos que unha das cousas que máis medo da aos pequenos e o paso do seu cole de infantil ao cole dos maiores, como a éstes marchar para o tan temido Instituto.
E nós xa tiñamos o proxecto feito! Axudarse entre todos a perder ese medo e mentres coñecerse, traballar xuntos, vivir unha serie de experiencias que están resultando maravillosas a nivel de integración, de madurez, de solidariedade, de darse uns a outros sen pensar en recibir nada polo que é cando máis reciben sen decatarse.

 

  •  CURSO 2015- 2016
O primeiro foi unha toma de contacto a través dun conto que Conchy, a mestra de 5º E. P., veu a contar a Infantil, xunto cos seus alumnos e alumnas.
Logo elixiron, ao azar, o que ía ser o seu compañeiro ou compañeira nesta viaxe tan especial. Pintaron a silueta das súas mans e uníronas todas para despois facer as parellas. Cando xa estaban emparellados, presentáronse e foron coñecéndose un pouquiño máis.
Fixemos algunha visita dunha clase á outra, así os maiores recordaron cando eles estaban nesa etapa e xogaron cos pequenos e, os  pequenos coñeceron o mundo do seu amigo maior e os ORDENADORES cos que traballan todos os días.
Fixeron moitas máis cousas xuntos, pero o que, de seguro ningún vai esquecer, é a creación do grupo de teatro Bubeliñas para acompañar ao grupo Bubelas e a peza de teatro que fixeron todos xuntos no remate do curso.
E para fin de curso,os pequenos invitaron aos maiores a súa festa.

Seguinte

UNHA VISITA MOI ESPECIAL

O pasado xoves tivemos unha visita moi especial na aula de 3 anos C. Veu a cadela Luna acompañada das súas monitoras Irene e Julia para facer na hora de psicomotricidade unha sesión de actividades asistidas con animais.

Foi un día moi entretido. Despois de presentarnos e darlle unha agarimosa benvida, comenzamos a disfrutar dun momento de xogo con ela: imitacións, circuitos e un complicado quebracabezas. 

Pasámolo tan ben que cando quixemos darnos conta, o tempo xa rematara. Esperamos que no vindeiro curso recibamos unha nova visita das nosas novas amigas. 

                                      

                                          

   

 

UN PROXECTO MONSTRUOSO

“Lo que define el interés de un proyecto no es tanto el tema (el objeto), sino el impulso que genera para actuar.” 

N. Sanmartí, R.M. Tarín. PROYECTOS Y ACTIVIDADES PARA CAMBIAR EL ENTORNO. En: “LOS PROYECTOS DE TRABAJO EN EL AULA. Reflexiones y experiencias prácticas”. Editorial Graó.

Un novo formato no calendario do mes de maio, esta vez coas fases da lúa,  iniciou un longo diálogo:

-         "En un video de Michael Jackson, vi que había luna llena y se convertía en lobo.

-         Cuando es de día se transforma en chico normal, cuando es de noche en lobo.

-         Su voz se parece a un perro sólo que dicen frases distintas.

-         Si los lobos fueran vampiros, de día no saldrían, porque los vampiros con el sol se mueren.

-         Los lobos se mueren si los matan con una escopeta. Los vampiros si sólo huelen el ajo, no les gusta y se espantan.

-         Los vampiros son personas pero con colmillos, porque Drácula existió, estaba metido en un ataúd.

-         Hace mucho tiempo los vampiros y las momias eran gente muerta, porque ahora no hay". 

Cando lles dixen que me parecera unha conversa moi interesante, axiña preguntaron: Pero … imos investigar sobre o que nos da medo? A proposta era ampliar a súa visión unilateral destes personaxes.

O mellor xeito para logralo, era utilizar os textos orixinais destas historias onde o hombre lobo é un neno criado por estes mamíferos (Rudyard Kipling, EL LIBRO DE LA SELVA) ou onde a descrición dos protagonistas non é tan fiel ás propostas cinematográficas que coñecen (Bram Stoker, DRÁCULA  e  Mary Shelley, FRANKENSTEIN O EL MODERNO PROMETEO). O que non quedaba claro era si …Drácula tiene los colmillos más grandes y voz temblante, los vampiros hablan con la “z”pero para atopar unha resposta contaron coa axuda da mestra de Audición e Linguaxe. 

Ademais os finais destas novelas eran o suficientemente abertos  para pensar tamén noutras posibilidades, como por exemplo coa obra de Mary Shelley:

-         "Se fue y ni siquiera se dio cuenta que dio la vuelta y volvió al país del que se fue porque era listo. Él no se dio cuenta pero dio la vuelta.

-         A lo mejor había mucho viento y la barca dio la vuelta, se hundió y después se le despegaron las partes…. murió. Pudo haber naufragado y se hundió.

-         Se chocó y nadó hasta una piedra y se subió…. vió una isla y se fue nadando hasta ella.

-         ¿Había comida?

-         Plátanos, cocos… entonces sobrevivió".

     Pero a idea de fondo era atopar as razóns polas que se crearon estas historias:

-         Las momias cuando están muertas se llaman “muertos vivientes”.

-         ¡Pero que raro, pero si se llaman muertos vivientes, viven!

-         Todo lo que dijeron se lo inventaron para que no entrara la gente.

-         Puede ser que escondieran allí el tesoro, porque allí solo se ponen los muertos y ahí los ladrones no se enteraban.

-         Querían ellos el tesoro, a lo mejor los ladrones querían ir ellos a robar el tesoro.

     E se todo era resultado dunha imaxinación desbordante …

-         Si era un día de sol no iba a hacer este cuento de monstruos, aunque si lo podía hacer, pero no se imaginaría una historia de miedo; se imaginaria una de algo bueno o algo así.

… seguramente nós tamén seriamos quen de inventar as nosas propias historias. Pero antes, e para coñecer outra visión destas criaturas terroríficas, veunos a visitar Mª Luisa Abad. Pasamos un bo rato coas súas divertidas poesías de monstros e deunos ideas para facer a nosa.

Velaiquí o que fixemos …

     E para rematar, tamén o curso e o ciclo de infantil, cociñamos as Magdalenas de Troll que atopamos no conto: Adam Stower. OLIVER Y EL TROLL.

MAR Santiago Arca, Xuño 2016

 

6º DE INFANTIL CELEBRA O DÍA DAS LETRAS GALEGAS COAS FAMILIAS

“Siempre hay que saber cuándo una etapa llega a su fin. Cerrando ciclos, cerrando puertas, terminando capítulos; no importa el nombre que le demos, lo que importa es dejar en el pasado los momentos de la vida que ya se han acabado”.

Paulo Coelho. EL ZAHIR. Editorial Planeta

Para despedir o noso paso pola etapa de infantil e celebrar o día das letras galegas, estamos a convidar as nosas familias á representación do conto de Michael Rosen titulado “Imos cazar un oso”.

       Dende o momento en que lles informei deste agasallo, todos os días chegaban da casa con interrogantes sobre cando, onde, en que intre … así que lles propuxen aclarar todas estas dúbidas publicitando o evento. Para iso antes tivemos que observar e analizar diferentes modelos de carteis de películas infantís. 

Durante unha semana dialogaron no Recanto da Biblioteca sobre as características deste tipo de texto: contido, a quen se dirixe, a súa intencionalidade,  as imaxes …

·         “Son el anuncio de la peli; hacen el anuncio para que la gente vaya a ver la peli. Dice sólo en cines porque significa que en la tele no la van a echar”.

·         “Los hicieron los autores, los que hicieron las pelis para saber las películas que podemos ver en el cine”.

·         “Estoy leyendo… Maléfica, el título. Son letras que se ven bien, grandes”.

·         “Hay unas pequeñitas para explicar los actores o poner los nombres de los actores”.

·         “Y una foto de lo que están haciendo. Podemos ver de qué personaje es”.

·         “Ahí hay números, ahí abajo. Veo un número y después otras letras debajo de las letras grandes, son pequeños. El mes en que fue, el número del día. Ya pasó fue en 2015”.

·         “Allí arriba hay unas letras, de los creadores de… también hicieron esta peli. Disney, dice Disney, porque es de Disney”.

·         “Mary Poppins pone la música, ¡¡Supercalifragilisticoespialidoso!! Lo vi y lo leí”.

·         “Uno de facebook, no es un canal. Es un sitio donde puedes jugar a juegos y también tienes documentos”.

Despois cada grupo foi dando pautas de cómo pensaban que se debería elaborar o cartel, de tal xeito que o venres tiñamos cinco borradores. Foi necesario adicar unha semana máis para consensuar un formato que incluira as aportacións de todos/as antes de edítalo.  

Falaron de que a información imprescindible debería ser moi precisa …

·         “El día de la semana, como lunes, martes … El mes, el número del día: 23 de maio del 2016. Con letras no muy pequeñitas porque si no, no las leen”.

·         “Y a qué hora es, porque si vas muy tarde ya había cerrado la sala dónde está. Cuando la tengan preparada”.

·         “¡Tienes que poner dónde es! Para que no piensen que es en nuestra clase o abajo. Hay que ponerles que es en el cole naranja de primaria, de nuestro cole Emilia Pardo Bazán”.

… pero diferente dos aspectos persuasivos (“Que lo vamos a hacer nosotros; ven a ver el cuento que vamos a hacer nosotros”). Finalmente quedaron claras as indicacións dos derradeiros detalles, relacionando así o contido coa forma gráfica:

·         “Nosotros actuando”.

·         “Poner los nombres de los actores. A los papás como les gusta ver a sus niños, les pondremos sus nombres, todos nuestros nombres. Son letras pequeñitas”.

·         “El título encima de los nombres, en letras grandes”.

·         “Tiene que poner teatro, porque a lo mejor se creen que van a leer un cuento”.

·         “Una foto de la portada, porque así saben que es el cuento de Vamos a cazar un oso”.

·         “Hay que poner un oso grande y fabuloso porque lo decía a todas horas; con letras medianas”.

·          “Arriba de todo unas letras que ponen de los creadores de la peli de magia”.

·          “Abajo para todos, para pequeños y para adultos”.

Rematado o traballo quedaba decidir cómo darlle difusión.

·         “En la puerta del colegio para que lo puedan ver todos los padres cuando te traen al colegio”.

·         “Pueden ir a la página del cole para verlo en un ordenador, en el móvil y en las tablets”.

Así que agardamos a vosa asistencia, desexando que vos guste e o pasedes ben.

MAR Santiago Arca, abril 2016

FACER MAXIA? … ESO E IMPOSIBLE!

“El que no cree en la magia nunca la encontrara”.

Roal Dahl

Co gallo da celebración do DÍA DA PAZ, na sesión de Xogar a Pensar do pasado 13 de xaneiro estivemos a dialogar sobre a frase: NADA É IMPOSIBLE. Falaron que había cousas difíciles, pero posibles con axuda … 

-       “Pues yo monté en una bici grande y no me caí porque me agarraron el manillar.

-       Porque ellos ya las aprendieron cuando eran pequeños. Ya fueron pequeños y nos enseñan…

-       … porque así tú después ya sabes hacerlo, y lo puedes hacer con tus amigos”. 

…  e adestramento …

-       “Porque si lo intentamos, a lo mejor un día nos salen bien.

-       Hay que intentarlo dos veces… porque hacemos prácticas y si practicamos nos va a salir mejor, mejor y mejor.

-       Pero no solo puedes aprender a hacer las cosas sólo dos veces, hay que practicar muchas más veces; porque si practicas más de dos veces te sale mejor. Y además con sólo dos veces no te sale, porque yo lo intenté y no me salió”.

Plantexeilles entón a posibilidade de atopar un reto difícil para realizar na clase, e comprobar se as súas hipótesis eran acertadas. Unha desas intervencións, iniciou un debate que se intensificou ao longo dos días seguintes e se prolongou durante todo o trimestre: 

-       “Hacer magia…

-       … eso es imposible, no se puede hacer!”

A primeira proposta chegou da casa, o truco do dedal deixounos abraiados/as a todos/as. Cando lles suxerín que elaboraron un sinxelo texto para explicar coas súas palabras as instrucións necesarias para poder repetilo, houbo quen o consideraba unha perda de tempo porque coa explicación de cómo se facía e un par de repeticións era suficiente para poñelo en práctica.

Pero cando atopamos trucos máis longos que ían acompañados dunha explicación matemática, decatáronse de que calquera cambio non pasaba inadvertido e valoraron a elaboración do “libro de maxia” coa enumeración dos pasos a seguir. Con frases curtas e precisas, cheas de verbos de acción e formas impersoais ordenaron o proceso: o que hai que facer primeiro, o seguinte … para non cometer erros e que xurdira a maxia.

Ao mesmo tempo que se puñan da cordo para atopar a mellor redacción, non deixaban de operar con números naturais. Así:

-       No truco do 5 estiveron a sumar (anotando cantidades resultantes), a restar (quitando a cantidade de números que indicaba elixido para comezar), a multiplicar por dous (duplicando os díxitos dun número) e a dividir por dous (separando os números do comezo dos do final).

-       No día do teu aniversario, contaron cifras igual que xa na Idade de Pedra se facía con osos ou pedriñas.

Ademais no Misterioso caso do ananiño desaparecido, observaron os cambios aos que se viron sometidas as pezas do puzle para chegar ao truco final.

Despois de moitos ensaios, había que decidir cómo vos presentar os nosos logros, e a proposta foi unánime: BENVIDOS/AS AO NOSO ESPECTÁCULO DE MAXÍA!... e non esquezades que un/unha mago/a nunca desvela o seus segredos.

MAR Santiago Arca, marzo 2016

BISCOITO CON ESTRELAS

O pasado venres 26 de febreiro, fixemos algo moi emocionante... VIÑEMOS Á ESCOLA DE NOITE!

A verdade é que tivemos unha visita moi espacial, veu o noso astrónomo preferido, Borja, a ensinarnos a lúa..., aínda que estivo xogando con nós ás agachadas e non se deixaba ver!

Primeiro fomos á nosa aula e alí explicounos un montón de cousas.

 

- Falamos de Mercurio

- De Venus

- Contounos que había  tornados en Marte 

- Que en Saturno choven aneis para mamá - diamantes dixo que se chamaban- e que hai moitas ondas, que se pode facer surf no Planeta X... ou era na lúa Titán?

- Ensinounos fotos do sol e dos planetas e moitas cousas máis!

Despois tomamos chocolate con biscoitos, churros, pasteis... que trouxeron as nósas familias

Entón á lúa démoslle envexa e saiu a visitarnos. Borja montou o seu telescopio e... estaba tan cerca que case podíamos tocala!

Foi unha tarde maravillosa!... pero tivemos que marchar porque non trouxemos o pixama.

E este foi o noso agasallo para Borja.

MOITAS GRAZAS!


Blog de Borja

Distribuir contido